-هرچی شما بگی.
-جمال
یک مرد تقریباً میانسال از میان جمعیت بیرون آمد و کنار مریم خانوم ایستاد.
-جانم؟
-شمیم، شمیم جمال سرآشپز غذاهای فرنگیمونه هروقتی که بیکار بودی حتماً برو پیشش مطمئن باش که مهمترین رمز و رازهای آشپزی رو میتونی ازش یاد بگیری.
لبخند بزرگی زدم و سر تکان دادم.
همه چیز خیلی بهتر از آنی بود که تصورش را میکردم.
بعد از آشنایی با تمام کارکنان به دفتر شیک و لوکس استاد ساسانی حرکت کردیم.
-بشین شمیم جان
صندلی را بیرون کشیدم و ملایم جای گرفتم.
-خب نظرت چیه؟ اینجارو دلبسته شدی؟
-عالیه و دقیقاً همون شکلیه که همواره قلبتون میتمایل داشت. یادته همیشه میمیل داشتین یه رستوران اینجوری افتتاح کنید.
-واقعاً یادت مونده؟!
-معلومه که یادمه حتی یادمه مینوجون هی میاظهار کرد به جای رستوران قلبش قهوه خونه میخواد و شما هم مخالفت میکرمتوجه شد.
تبسم از روی لبانش پر کشید و نگاهانش را با غم به نقطهای کور دوخت.
-حرف بدی زدم استاد؟
نفس عمیقی کشید.
-خاطرات مینو همه جا هست. با هر کی روبهرو میشم یه چیزی از اون میگه و دلم آتیش میگیره.
نگران به کف دستهی صندلی چنگ زدم.
-چرا… چرا یه جوری میگین که انگار دیگه نیست؟ نکنه… نکنه جدا شدید؟!
-کاش جدا شده بودیم اینجوری حداقل خیالم راحت بود که یه گوشهی این آسمونه آبی داره نفس میکشه!
نفسم در سینه حبس شد.
-چطور اتفاق افتاد؟
-یه سانحه بود ولش کن نمیخوام راجع بهش حرف بزنم بیا درمورد شرایط خودمون حرف بزنیم.
پوشهای ازکنار کف دستش برداشت.
-من اینجا همهی شرایطو برات نوشتم. هم ساعت کاری هم حقوق و مزایایی که شاملت میشه. نمیخوام اینجا بهم جواب بدی و یه وقت تویه
معذوریت بمونی، برو خونه سر فرصت بخونشون اگه موافق بودی پس فردا ساعت نه صبح منتظرتم.
تکانی به تن خشک شدهام دادم و آهسته پرونده را گراهی شدم.
اصلاً نمیتوانستم باور کنم مینو آن زن خندان و قشنگ که با راهی شدار فوقالعاده گرمش و مهربانیهای واقعیاش امیرخان را راضی کرده بود تا در
کلاسها شرکت کنم دیگر در این جهان نیست!
پوریای عزیزم، آن پسر بچهی مهربان و مودب که بیش از حد به مادرش وابسته بود چطور با این اوضاع کنار رسیده…؟!
اصلاً توانسته بود کنار بیاید؟!
تنهاییاش را بهشدت خوب درک میکردم.
البته او از من خوش شانستر بود و یک پدر همه چی تمام داشت!
-منتظر تصمیمت هستم شمیمجان.
-بابت پذیرایی ممنونم حتماً خبرتون میکنم. البته من از خدامه اما خب باید نظر امیرخان هم بپرسم. میدونید دیگه خودتون از حساسیتهاش خبر دارید!
با وجود نگاهان دلگیرش قد بلند خندید و چه تراژدی عجیبی…!
-مگه میشه ندونم؟ امیر یکی از باحالترین مردایی که تو عمرم شناختم انتظار داشتم امروزگار باهات بیاد.
مضطرب ریز خندیدم.
میوارد شد البته که میوارد شد… اگر خبر داشت حتماً میوارد شد.!
-ی..یعنی دلبسته شد بیاد اما چون یه جلسه مهم داشت نتونست.
-اشکال نداره بعداً میبینیمش.
-همینطوره… فقط استاد یه چیزی هست که باید بهتون بگم.
-چی؟!
-من… من دیگه تو خونه آذر بانو کار نمیکنم. فکر نمیکردم اظهار کردنش مهم باشه ولی چراکه دیدم میخواید بخاطر دو کاره بودن برام تخفیف قائل شید،
تمایل داشتم بگم که احتیاجی نیست.
-یعنی دیگه اونجا زیستن نمیکنی؟
-حیات میکنم ولی دیگه کاری ندارم بیکارم یعنی!
-چرا؟!
-داستانش!
همراه هم از رستوران بیرون زدیم.
برای تاکسی که درحال گذر از خیابان بود کف دست تکان دادم تا از نگاه پر سؤالش فرار کنم.
-فعلاً استاد
-شمیم
سرچرخاندم.
-اگه پیشنهادمو قبول کردی دیگه بهم استاد نگو!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن