به ترکیبمان در آینهی روشویی خیره شدم.
صورتش فوقالعاده ناراحت و با غم واضحی به نیمرخم خیره شده بود و من هم به معنای واقعی کلمه افتضاح بودم.
بار دیگر اوق زدم و امیرخان فقط موهایم را با کف دست جمع کرد و در خاموشی کنارم ماند.
-ب..برو بیرون، تو… تو برو بیرون.
-نمیرم ولی تو فکر کن اینجا نیستم!
بار دیگر حالم بد شد و ندرک کردم چقدر طول کشید اما دقیقههای طولانی در روشویی اوق زدم.
آخرها حس میکردم که معدهام تکهتکه شده و در حال بالا آمدن است.
امیرخان کنارم ماند و فقط وقتی که میتمایل داشت پیجادهنش را در بیاورد و در لباسشویی بیندازد، کمی فاصله گحرکت کرد.
-بهتری؟
-آ..آره
-برو دراز بکش.
روی تخت خوابیدم و او همانطور که نگاهش را میدزدید ملحفه را روی تنم انداخت و سراغ کمد لباس هایش حرکت کرد.
-ر..راحتتر بود مگه نه؟ اینکه باور کنی گناهکارم خیلی راحتتر از این بود که فکر ک..کنی بیگناهم!
مکث کرد و سپس محکم تیشرت مشکی رنگش را از داخل کمد بیرون کشید.
دست و پا زدن چه فایدهای داشت؟
این مرد موضعش را مشخص کرده بود…!
-میخوام برم سرکار پیش آقای ساسانی
-…
-تازه برگشته و یه رستوران ایتالیایی اینجا زده.
-نمیشه.
-من میخوام و میرم.
بالا سرم آمد و کف دستش را روی پیشانیام گذاشت.
-یه کم تب داری به شاهین میگم برات دارو بنویسه سر وقت بخور.
-با تو دارم حرف میزنم صدام و نمیشنوی؟
-خوشم نمیاد صدبار راجع به همه چی باهات بحث کنم شمیم هزاربار بهت گفتم خوشم نمیاد کار کنی، چیه این جمله اِنقدر عجیبه که نمیفهمیش؟!
-گفتی که اضافه کردی. الآن خیلی چیزا تغییر کرده اون موقع ها، اون موقع ها تو من و دوست داشتی، عاشقم بودی نمیمیل داشتی اذیت شم ولی الآن به قول خودت تنها حسی که دیگه نسبت به من داری ت..تنفره! پس… پس یه کم راحتم بذار دارم خفه میشم!
بغض صوتیم و ناچاریی که در لحنم بود، تحت تاثیرش قرار داد و لحظهای توانستم آن مهر سابق را در نگاهش ببینم!
شاید هم حسش دلسوزی بود و دل زباننفهم من مثل یک طفل، طلب محبت از این مرد ستمگر را داشت!
-نه!
-تو زبون نفهمی باشه…!
نگاهانش گرد شد و حرصی جلو وارد شد.
-چی اظهار کردی بچه؟!
-زبون نفهمی اما من از تو لجبازترم!
-شم…
-خوب میدونی اگه چیزی و واقعاً بخوام بهش میرسم. تو خودت ساسانی میشناسی میدونی چقدر آدم درستیه پس نباید اَلکی ایراد بگیری. یا
بذار برم سرکار یا به خداوندی خدا قسم میخورم که هرجور شده یه وکیل برای خودم میگیرم و ثابت میکنم تو خونه زندانیم کردی! طلاق میگیرم
اونوقت ببینم بازم میتونی به زور اینجا نگهم داری یا نه!
از ترس زیاد دلم شتابزده تند میزد و همین که قدمی سمتم برداشت، کاملاً احمقانه و مثل یک دختربچهی کوچک جیغ خفیفی زدم و پتو را روی سرم انداختم.
مثلاً میخواستم خودم را از خشم زیادش پنهان کنم!
همه جا پر از خاموشی شد و مدتی طول کشید تا بفهمم چه غلطی کردم.
رسماً همهی ابهت خودم را زیر سوال برده بودم.
زیر لب بیان کردم:
-خاک تو سرت کنن شمیم احمق، خاک عالم برسرت یه بار، کلاً یه بار تو عمرت تمایل داشتی جلوش محکم به نظر برسی!
وقتی صدای بسته شدن در آمد با احتیاط پتو را پایین کشیدم.
خداروشکر که تنهایم گذاشته بود.
جنینوار در خودم مچاله شدم و دیده بستم.
ناراحتی زیاد مثل یک بمب جسم و روحم را نابود کرده بود و هنوز هم پر از تعجب بودم.
بیشتر نگاههایم روی هم فشردم.
حالم مجدداً داشت به هم میخورد.
باید میخوابیدم تا به اندازهی چند ساعت هم که شده از این جریانات فاصله بگیرم. وگرنه خدا شاهد بود که قلب بینوایم صد در صد ایستادن را انتخاب میکرد…
_♡____
-واقعاً خوشحال شدم اینجا متوجه شدمت اون روزگار که باهات حرف زدم حس کردم نمیخوای پیشنهادمو قبول کنی.
– نه که نخوام فقط مطمئن نبودم که بتونم یا نه!
دوستانه تبسم زد و در مشکی رنگی را باز کرد.
-بیا اول با بچهها آشنا شو بعداً راجع به شرایط باهم حرف میزنیم.
-باشه
از یک مسیرروی باریک طولانی گذشتیم و من تازه توانستم با مجهزترین آشپزمنزلای که تا به حال دیده بودم روبهرو شوم.
عدهی زیادی با عجله مشغول کار بودند و همه چیز از تمیزی زیاد برق میزد.
محکم کف دستانش را برهم کوفت و صوت کشیده کرد؛
-دوستان جمع شید میخوام عضو جدیدمون رو بهتون معرفی کنم.
همهمه خوابید و کمی بعد حدود سی زن و مرد با کنجکاوی خیرهام شدند.
-شمیم جان قبلا شاگرد من بوده، فوقالعاده با استعدادِ مطمئنم شماهم مثل من شیفتهی اخلاق خوش و غذاهای عالیش میشین از این به بعد پیش ماست…البته اگه افتخار بدن!
خجالت زده گفتم:
-استاد لطفاً
مردانه خندید و به دختر تقریباً جوانی اشاره کرد.
-مریم سرآشپز غذاهای ایرانیمونه.
-من فکر میکردم اینجا فقط غذاهای ایتالیایی سرو میشه.
-همونه ولی میدونی که برای اامان بودن باید تکمیل باشی و خب نمیشه به اون کف دسته از افرادی که فقط پایبند سنتهان بیاحترامی کرد و نظرشونو نامشاهده کرده گراهی شد، اینه که یه قسمتی از فضارو برای سرو غذاهای ایرانی جدا کردیم و مابقیش فرنگیه.
-چقدر خوب
-آره…مریم؟
-جان؟
-شمیم ازاین بعد کنار شما میمونه میخوام دلنشین فوت و فن کارو یادش بدی.
-خیالتون راحت.
-فقط…
آوایش را پایین تر آورد و بسیار ساکت گفت:
-ببین کاملاً مستقیم میگم که بعدا حرفی توش پیش نیاد. شمیم خودش یه کار دیگه داره و اینجا براش میشه شغل دوم، برای همین نمیخوام با
کارای کوچیک سرگرم شه میخوام اگه یه روزی تمایل داشت از اینجا بره یه آشپز کامل باشه که همهی رستوراندارا برای داشتنش سر و کله بشکنن. یجوری بهش نگاه کن که انگار شاگردته نه کف دستیار روشنه؟!
معذب موهایم را به داخل شال سراندم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن