-شمیم؟ خوبی؟ خیلیخب بغ نکن حالا!
نگاهانش دلواپس شده بود.
سر تکان دادم و کمی خودم را جمع و جور کردم.
-من…
در منزل باز شد و آذربانو با صورتی دلخور وارد شد.
چندین ساعت گذشته با امیرخان بحث کرده بود تا اجازه دهد گندم هم امشامگاه در این میل داشتگاری شرکت کند.
هر چقدر بالا راهی شد و پایین رسید که بهتر است او را به حیات عادی و گذشتهاش برگردانند، امیرخان قبول نکرد که نکرد.
غمگین شده بود ولی حال وقتی که داشت با عمه های پانیذ خوش و بش میکرد، همان زن لوکس، مبادی آداب و قشنگی همیشگی بود!
همانی که نشانه همه میداد!
همان زن قدرتمندی که سال ها پیش بسیار خوب میخش را کوبیده بود!
طوری برایم خط قرمز تعیین کرده بود که هنوز که هنوزه و با وجود ازدواجم با امیرخان، خود را شخص هائز اهمیتی در میانشان نمیمتوجه شدم!
-شمیم؟
غمگین سر چرخاندم و نگاهش کردم.
-واقعاً مسئول گلت هستی؟
اخمش عمیقتر شد ولی سر تکان داد و محکم اضافه کرد:
-هستم!
آنقدر محکم و پرقدرت گفت که ناخودآگاه تبسم کمرنگی زدم و با وجود جهانهای متفاوتمان ما ساده به این نقطه نرسیده بودیم.
هر دو خوب یا بد زیادی تاوان داده بودیم و درستش این بود که حداقل یک فرصت برای مثل آدمیزاد زندگی کردن به خودمان دهیم… مگر نه؟!
لبخندم دیدهانش را نَرم کرد و آرام و با پشت کف دست گونهام را نوازش کرد.
ابرویم پرید.
نوازش کردن و امیرخان بودن در جمع غریبه ها چیزی نبود که هر روز اتفاق بیفتد.
مثل اینکه امشامگاه زیادی تحت تاثیر بود.
سوگل که خبر وارد شدن مهمان ها را داد، با همان تبسم سر تکان دادم و توقف کردم.
حال و هوایم عوض شده بود و حس عجیبی در دلم جریان داشت.
حسی شامگاهیه لطیف شدن در برابر مردی که بهشدت سخت با جهانیم یکی شده بود و حتی اگر نمیمیل داشتم هم در قلبم جای محکمی داشت!
-بفرمایید بهشدت خوش اومدین.
با ذهنی که برای خود به دور دورها پرواز کرده بود، نگاهی به مهمان های تازه وارد انداختم و متاسف سری برای امیرخانی که میبیان کرد:
-یاد گرفته توله تا بهش میگیم بالا نگاهت ابروئه بغ میکنه میره تو خودش، بعدم چهار تا چیز میگه دلمونو تکون تکون میده آدم اصلاً یادش میره از چی عصبانی بود!
تکان دادم.
بهیکباره نگاهم به روبه رو افتاد و مغزم نمیتوانست چیزی که در حال مشاهده کردنش بود را هضم کند.
مردمک هایم داشت از جا در میآمد و خدا لعنتش کند، خدا لعنتش کند این مردک اینجا چه غلطی میکرد…؟!
امیرخان:
هنگام سلام و احوال پرسی محکم و مردانه کف دست احسان را فشرد و ساکت جوری که فقط خودشان دوتا بشنوند، گفت:
-بعداً راجع به این موضوع با هم حرف میزنیم!
احسان پر از شرمندگی نگاهش میکرد.
-حرف میزنیم امیرجان حرف میزنیم.
اشارهای به صندلی کرد و خودش هم سر جای قبلیاش جای گرفت.
کمی بعد شمیم هم کنارش جا گحرکت کرد و تقریباً خودش را در آغوشش چپاند.
از گوشهی نگاه نگاهش کرد و ناخواسته لبخندی به تو بغلی بودن گربهی ملوس ولی وحشیاش زد.
حیف که در جمع بودند و نمیتوانست بوسهی محکمی از پوست لطیف صورتش بگیرد.
کمی بعد که صحبت جمع بالا گراهی شد، با بیحوصلگی نیمنگاهی به دولید تازه از رسیده انداخت.
با خود که تعارف نداشت، بعد از جریان گندم از هر چه خواستگار و میل داشتگاری بود حالش به هم میخورد و حال این جوان شیک پوش با آن نگاه های عجیبش کمی زیاد از حد اعصابش را به هم میریخت.
ظاهرش بینقص بود اما حس خوبی به او نداشت…!
-امیرخان؟ از من که ناراحت نیستی؟
دیدهانش را از داماد جدید که زیر سنگینی نگاهش در حال شرشر عرق ریختن بود برداشت و به احسان داد.
بعد از صحبت های آراسته سلطان با تماس احسان به تلفنش دریافت که تمایل داشتگار پروپاقرص پانیذ، برادر اوست!
هیچ نظری نداشت که کجا و چطور با هم آشنا شدهاند و احسان اضافه کرده بود میخواهد شخصاً از او اجازه بگیرد تا یکوقت فکر نکند تحت عمل انجام شده قرارش دادند ولی با این حال باز هم حس جالبی نداشت!
این که یکدفعه برادر این مرد عاشق و والای پانیذ شده بود، زیاد در نظرش خوش نمیقرار گرفت!
-نیستم.
-بفرمایید.
با پانیذی که سینی آبمیوه را مقابلش گراهی شده بود، چشم در نگاه شد.
میمیل داشت کف دستش را رد کند ولی آبمیوه نارنجی رنگ حواسش را جمع کرد.
شمیم آن را عاشق شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن