بهسرعت لباس را درآوردم و سعی کردم خودم را آهسته کنم.
چیزی نشده بود. همه چیز مثل گذشته در هالهای از ابهام قرار داشت.
نباید حرفهای امیرخان را جدی میگرفتم.
اجازه نمیدادم کسی بگوید دختر خدمتکار آخرسر قاپ رئیسش را دزمشاهده کرد!
-بیا عزیزم اینم از تاج…عه پس چرا دراوردی؟
-مرسی بهشدت زحمت کشیدین ولی من دیرم شده باید برم.
-امتحانش یه لحظه وقت میبرد.
-باشه برای یه وقته دیگه
-اوکی عزیزم هرجور راحتی.
تبسمی به فروشندهی خوش اخلاق زدم و بیرون راهی شدم.
امیرخان در ماشین قرار گرفته و منتظرم بود.
آرام سوار شدم و با استرس نگاهی به ساعت انداختم.
هنوز سر شامگاه بود و مطمئن بودم که گندم برنگشته است.
اما از طرفی بعد از حرفی که زده بود، چطور بهشدت راحت کنارش وقت میگذراندم؟!
بهشدت جدی و اخمالود ماشین را روشن کرد و حتی نیم نگاهی هم خرجم نکرد.
سعی کردم فضا را از آن حالت سنگینش خارج کنم.
-اووم چیزه کارم تموم شد. نمیخواد بپرسی بهشدت با ملاحظه بودن هم خوب نیست!
گردنش را کج کرد و با آن صورت مردانه و دلرباش بعد از یک نگاه عمیق، پوزخند تمسخرآمیزی زد.
-حرفم میزنی؟!
-چرا نزنم؟
-شاید زیرا یه غلط اضافه داشتی!
-من اشتباهی نکردم اتفاقی بود. حالام که چیزی نشده.
سعی میکردم همه چیز را عادی نشان دهم. ولی فقط خودم میاطلاع داشتم که بدنم از تو چه لرزشی پیدا کرده.
باید فراموش میکردم. ممکن نبود که امیرخان حسی به من داشته باشد!
خب صددرصد که ما هم را دوست داشتیم.
با هم بزرگ شده بودیم. روزها و شامگاههای زیادی را کنار هم گذرانده بودیم و عادت کردنمان به هم کاملاً واضح بود.
ولی آن عاشقیی که باید وجود نداشت!نمیتوانست باشد!
در دنیایمان آنقدر تفاوت وجود داشت که دلدادگی هرگز نمیتوانست جوانه بزند.
-بله؟
-سلام آقا
صدای نجمی داخل ماشین پخش شد.
-میشه یه سر بیاین؟ برای معامله یکی از ماشینا به مشکل خوردیم.
-یعنی چی که به مشکل خوردیم؟ اون همه آدمین. یه شب من نباشم عرضه هیچ کاریو ندارین؟!
-حق با شماست ولی مشکلمون با آقای احمدیه. میدونید که چند ساله دارن باهامون کار میکنن و این اامان بار بود که متوجه شدم چکاشون مورد داره.چون همیشگی میگید تو این چیزا آشنا و غریبه نشناسیم، برای همین گفتیم بهتره خودتون بیاید ببینید داستان چیه. بازم من شرمندم آقا
با صوتی پیامک تلفنم نگاهم را از امیرخان گحرکت کردم.
گندم نوشته بود که تازه به یک رستوان رفتند و حداقل تا دو ساعت دیگر به منزل برنمیگرد.
زیرلبی فحشی نثارش کردم و وقتی امیرخان حرصی گفت:
-شمیم باهامه نمیتونم بیام.
بهسرعت با آوای فریاد مانندی اظهار کردم:
-بریم… بریم چرا نتونی؟ من مشکلی ندارم بریم.
خاموشی شد و امیرخان حرصی به نجمی گفت:
-خبرت میکنم.
تماس که قطع شد، جدی بیان کرد:
-تو برای چی جیغ میزنی؟ صد دفعه بهت ناظهار کردم از دختر جیغجیغو بدم میاد؟
کلافه گفتم:
-منم صد دفعه بهت نگفتم کارای من فقط به خودم مربوطه؟!
آتشی که در چشمانش وارد شد، پشیمانم کرد.
نباید وقتی برآشفته بود پا روی دمش میگذاشتم ولی خب تقصیر خودش بود. میمیل داشت عجیب و غریب حرف نزند و حالم را خراب نکند!
میمیل داشت مدام تعیین و تکلیف نکند و خفهام نکند!
-آخ شـمـیـم آخ!
-چـیـه خـب؟
-یه روزگاری، یه روزگاری که میگم فکر نکنی بهشدت دورهها یکی از همین روزگارا جوری پابندت میکنم که این جملهی کارای من فقط به خودم مربوطه، برای همواره از سرت بیفته!
عصبانی سر جلو بردم و پچ زدم:
-امیرخان
حرصی نگاهش را قفل نگاهانم کرد.
حسی که در نِی نِی نگاهش بود کمی زبانم را کوتاهتر کرد.
علارغم خشمش طوری به چشمانم زل زده بود که انگار قشنگترین چیزیست که تا به حال متوجه شده!
دوباره پچپچ وار گفتم:
-امیرخان
-کـوفـت
-نمیدونم با چی داری تهدیدم میکنی ولی، هر چی هم که بشه باز من به کسی اجازه نمیدم تو زیستنم دخالت کنه. با هر سِمَتی!
نیشخند زد.
-میبینیم!
در کمال پرویی و با نگاهکی کوچک مثل خودش زمزمه کردم؛
-میبینیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن