-تا… تا اینجا اومدیم حداقل بریم مدلهاشونو نگاه کنیم که اَلکی این همه جادهو نیومده باشیم.
تا وارد مغازه شدیم با مشاهده کردن آن همه لباس زیبا و ملکهگونه غمگینی از خاطرم راهی شد.
امیرخان با تعجب همهجا را برانداز میکرد و هر از گاهی یک نظر وحشتناک میداد.
-خوش اومدین… اینا مدلای جدیدمون هستن اگر میخواید کاتالوگ کاملشونو بیارم.
-راستش
-این چیه دیگه؟ نه سر داره نه ته…کسیم پیدا میشه از اینا بخره؟!
فروشنده با تعجب نگاهی به امیرخان کرد.
-البته که میگیرن. اینا مقلبای پرفروشمونن.
دستی به تهریشش کشید.
-هووم… مردم چقدر بیغیرت شدن.
دیدهان فروشنده که گرد شد، از خجالت زیاد سرخ شدم.
به پهلویش زدم و زیرلب بیان کردم:
-بس کن امیرخان
-چیه مگه؟ من نمیفهمم آخه آدم چطور میتونه اجازه بده زنش همچین چیزی بپوشه؟ مگه بینام…
-عه چیزه یه دونه از اون مقلبای بیرون بهم میدین؟ ه..همون که مروارید دوزی داشت میخوام امتحانش کنم. البته اگه میشه.
-بله همین الآن.
فروشنده که دور شد، با التماس اضافه کردم:
-میخوای آبرومون بره؟ آخه این حرفا چیه؟
-چه آبروریزی؟ تو خودت بهم بگو دختری که شوهر داره باید همچین لباسی بپوشه؟!
-باشه… باشه تو اجازه نده زنت همچین چیزی رو بپوشه اما بقیه رو به حال خودشون بذار.
ساکت و زیر لبی گفت:
-البته که نمیپوشی!
بهسرعت برگشتم.
-چی اظهار کردی؟!
-بیان کردم معلومه که اجازه نمیدم.
-اینو گفتی؟ باشه… خوبه.
-اووم
با کمک فروشنده لباس را پوشیدم.
وقتی سر بالا گحرکت کردم با ناشناختهترین تصویر ممکن روبهرو شدم.
یک لباس پرنسسی سفید که یقهی قایقیاش جلوهاش را هزار برابر بیشتر کرده بود.
-چقدر بهتون میاد صبر کنید تاجم بیارم.
-نه احتیاجی به تاج نیست ممنون
-هست… هست صبر کنید الآن میارم.
پردهی قرمز رنگ را که کنار زد، متوجه امیرخان شدم که بهشدت جدی در حال صحبت با یک فروشندهی دیگر بود.
گوش تیز کردم.
-شما منظورمنو نفهمیدی. دارم میگم چرخی هست که لباسو بندازی زیرش خودش بدوزه؟
-بندازی زیرش خودش بدوزه؟!
-آره دیگه همه کارارو خودش انجام بده. مثلاً یه دکمه رو بزنی و بعد یه لباسه کامل تحویلت بده. اگر همچین چیزی هست و میدونی بهم معرفی کن. یه شیرینی خوب بهت میدم.
-نه آقا این دیگه چه جورشه؟ مگه رباته؟ حرفهای ترین چرخا هم در نهایت نیاز به نیروی انسانی دارن!
-ها یعنی میگی از اونور آبم نمیتونیم پیدا کنیم؟
-تا جایی که من اطلاع دارم بله
-تف… این همه میگن علم پیشحرکت کرد کرده… علم پیشراهی شد کرده کو پس؟ هر چی رو میسازن جز اونی که ما میخوایم. مگه…
حرصی سر تکان دادم و برای اینکه بیشتر از این آبروریزی مسیر نیاندازد، بیحواس از پشت پرده بیرون آمدم.
-امیرخان
شتابزده سر چرخاند.
اول محو شد ولی لحظهای بعد مثل یک یوزپلنگ خشمگین به طرفم هجوم آورد و پشت پردهی اتاق پرو هولم داد.
کمرم به آینه خورد و صوت داد.
-هـیـن چیکار داری میکنی؟!
-یه روزگار پوستتو قِلفتی میکنم که من! این چه وضعیه؟ خجالت نمیکشی تو؟
اول کمی مجهول نگاهش کردم و سپس دوزاری کجم افتاد.
شرمزده کف دستم را حائل یقهی باز و گردن برهنهام کردم.
-ح..حواسم نبود.
-حواسم نبود نداریم ما… حواسمو نبود نداریم ما! دیـوونه نـکـن مـنو…از مـردم ایـراد مـیگیـرم ولـی تـولـه سـگی کـه خـودم دوسـش دارم از هـمـه بـدتـره!
خاموشی شد و هر دو واحرکت کرده به یکدیگر زل زدیم.
او از حرفی که ناخواسته زده بود و من از اعتراف کردن مردی که هیچ امیدی به عاشق شدنش نداشتم!
تلفنش که زنگ خورد تازه توانستم نفسم را تکهتکه بیرون دهم.
بسیار بهسرعت خودش را جمع و جور کرد و بعد از یک نگاه فوق تهمتوجه شدآمیز بیرون زد.
سریع سمت آینه چرخیدم و با شوق و ترس دستی به گونههای سرخم کشیدم.
معشوق کسی مثل امیرخان بودن، همانقدر که میتوانست هیجانانگیز باشد ترسناک بود. حتی شاید بیشتر از هیجان انگیز بودن، ترسناک بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن