سکوت شد و در حالی که منتظر بودم مجدداً بازخاستم کند، تند یک دستش پشت زانوهایم و دست دیگرش را پشت کمرم گذاشت و گهوارهوار در آغوشش بلندم کرد.
-هیـن… چیکار میکنی؟ امیرخان؟!
-اضافه کردی بغلم کن منم بغلت کردم!
خیلی راحت مرا روی دستانش نگه داشته و سمت خونه میحرکت کرد.
-امیرخان بذارم پایین زشته جلوی بقیه!
کف کف دست بزرگ و مردانهاش را روی صورتم گذاشت و سرم را به قفسه سینهاش چسباند.
-قرار نیست زیرا تنها زندگی نمیکنیم نتونم زنمو بغل کنم!
-مولینت از این کارا خوشش نمیاد بعدم یادت راهی شده من هنوز باهات قهرم؟
از گوشهی دیده نگاهم کرد.
-که قهری؟
-اوهوم!
-ولی من با تو آشتیام! بعدم زن نگراهی شدم که نگاهش کنم. هم تو هم بقیه باید به این بغل گحرکت کردنا حتی به بیشتر از اینش عادت کنید!
حرصی مشتم را به بازویش کوبیدم.
چه انتظاری داشتم؟ وقتی از یک طرف میاظهار کردم بغلم کن و از طرفی از قهر بودن صحبت میکردم، معلوم بود که هر طور محبتش بِکِشَد رفتار میکند!
وارد سالن شد و راه را برای هر گونه اعتراضی بست.
با ورودمان ساکت شدند و پانیذ با مشاهده کردنم در آغوش امیرخان چنان رنگ از رخش پرید که انگار فرشتهی مرگ را مقابلش دیده است!
-پسرم؟ چی شده؟!
-چیزی نیست.
خونسرد سمت اتاقمان رفت.
کف دستش که خیلی نرم در حال نوازش گونهام بود و دلش که محکم و قوی زیر گوشم میزد، آرامم کرد.
دم عمیقی گراهی شدم و روی آوای دلش تمرکز کردم.
تپش هایی که یادم میانداخت زیستن هنوز آنقدرها هم کثیف و غیر قابل تحمل نشده است.
پاهایم که به زمین رسید، بدون آنکه اجازهی جدا شدن دهد، شالم را از سرم کشید و با دکمه های بزرگ و طلایی رنگ مانتویم درگیر شد.
-خودم میتونم!
-میدونم ولی دوست داره من دکمه هاتو باز کنم.
به دکمه های بالا تنه رسیده بود. خیلی آرام آن را باز کرد و سرش را جلو آورد.
حرارت به همه ی تنم منتقل شد و او مانند همیشگی خوشحال از بازی کردن با منه بیتجربه، لب هایش را به گوشم چسباند و زمزمه کرد؛
-دکمه ها؛ بندها؛ زیپ ها باز کردن همشون تخصص منه عزیزم.
گلویی صاف کردم.
-اوهوم باشه هر وقت کمک ل..لازم داشتم میام سراغت!
سرش را کمی عقبتر برد و نگاهانش که در فضای نیمه تاریک اتاقمان برق میزدند را به نگاهانم دوخت و شیطان چانه بالا گراهی شد.
-بیا عزیزم منتظرتم فقط…
-فقط؟!
-تخصصم تو باز کردنشونه میونه خوبی با بستنشون ندارم.
خجالت کشیده بودم ولی لبخند غیرقابل کنترلم را با حیله گری قاپ زد.
-خوشت اومد؟
کمی قلب به قلبش دادن به جایی برمیخورد؟
-با اجازهی بزرگترا… بله!
منتظر بودم با جوابی گستامنزلتر نشانم دهد زبان ریختن برایش به هیچ عنوان کار درستی نیست ولی باز هم مثله همیشه و هر بار نشانم داد که به هیچ عنوان قابله پیش بینی نیست!
صورت خوش تراشش کمی به راست متمایل شد و سپس خیلی سرخ و فرض لب های کوچکم را به کام کشید و بوسیدن اصرار آمیزش اغاز شد.
چشمانم روی هم امدند و امیرخان بدون آنکه مهلتی برای نفس کشیدن دهد یا حتی لحظهای از گاز گحرکت کردن غنچهی لب هایم دست بردارد، عقب عقب به سمت تخت رفت.
با قلبی که از نزدیکی به معشوقش پر شوق میتپید و عاشقیی که مثله مخدر در رگ و پی تنم میپیچید، پذیراش آغوشش شدم.
در حالی که هم پر از هیجان بوسه و هم درگیر آرامشی عمیق بخاطر نوازش شدن توسط کف دست های جادوییاش بودم، غرق او و حس و حال با او بودن شدم و وقتی به خود وارد شدم که روی تخت دراز کشیده و من هم روی سینهاش بودم.
تن هایمان مماس یکدیگر و لب هایمان روبه روی هم.
هول شده کمی عقب کشیدم و بی آنکه ذرهای ناامید شود، لب هایش را به سمت چانه و گردنم سوق داد.
پوست نازک و ظریف گردنم در مقابله لب ها و بوسه های پرعطشش که مملو از حس مالکیتی پیچیده در دلدادگی و شور فروان بودند، ضعیف بود. بسیار… خیلی زیاد ضعیف و بیدفاع مانده بود!
دستانش روی کمر و تنم بازی راه انداخته دیدهانش لحظهای از نگاه مخمورم جدا نمیشد.
موهایم را به یک طرف سوق داد و همین که انگشت اشارهاش بهشدت نرم زیر سر شانه لباسم راهی شد و کمی پایین کشیدتش، سریع عقب کشیدم.
با نفس نفس روی پاهایش نشستم و او حرصی دستش را پشت موهایم چنگ کرد و سرم را جلو کشید.
-بیا اینجا دیگه فرار نداریم.
میلیمتری دقیقاً میلیمتری بیشتر فاصله نداشتیم که لب باز کردم و خیره در نگاهش که در آن لحظه فقط و فقط پر از عاشقی و تصاحب بود، لب زدم؛
-گردنبند مامانتو گندم برداشته!
دستش پشت سرم شل شد.
-برداشته و دادتش به رامبد اما دقیق نمیدونم برای چی داده!
بینه لب هایمان فاصله افتاد.
-بدون اینکه بهت بگم رفتم جایی که رامبد قبلاً زیستن میکرد.
حال نوبت آبی هایش بود که گرد و خشمگین شوند.
-عموشو دیدم… باهاش حرف زدم.
کف دستی که دور کمرم حلقه شده بود، مشت شد و با وجود اینکه یک لحظه حس کردم گوشت پهلویم لِه شده، همچنان ادامه دادم.
مدتش رسیده بود…
مدت بازگو کردن اطلاع داشته ها رسیده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن