آیدا داشت سخت نفس می کشید و تمام روح از وجودم پر کشید.
– مامانی؟
پر ایترس بلند شدم و به رنگ و روی پریدهش خیره شدم.
– جانِ مولینی؟ چی شدی تو؟
کف دست روی قلبش گذاشت و نفس عمیقی کشید.
– دلم …درد میکنه!
هول زده بودم.
نمی دونستم باید توی چنین موقعیتی چیکار کنم.
حتی کنترل اوضاع هم از دستم در رفت و قرصی که دکتر برای این جور مواقع داده بود رو با آب گرمی کنار تخت توی دهنش گذاشتم.
– قورتش بده آیدا! قورتش بده خوشگل من!
از تخت پایین اومدم و قبل این که به خودش بیاد باید یه کاری می کردم.
حتی نمی تونستم دقیقه ای صبر کنم تا قرص اثر کنه و اامان گزینه ای که برای کمک به ذهنم رسید ماهد بود.
شالم رو سرم کشیدم و پله ها رو یکی به دو بالا حرکت کردم.
چه اهمیتی داشت سر و شکلم چطوره یا اون چه فکری راجب من میکنه؟
به درب واحدشون رسیدم و کلا تمدن رو از دست دادم و مشت های پی در پی به درب میزدم.
– باز کن! توروخدا باز کنید!
چند ثانیه هم رد نشد که درب خونه شون باز شد و مهشید خانم با لباس خوابی که روش روپوشی تنهش کرده بود جلوم ظاهر شد.
یه لحظه مات نگاهش شدم.
اصلا ذهنم قفل کرد و با صداش به خودم اومدم.
– سایه جون! چیزی شده؟
نفس نفس زنان دست روی قفسه سینهم گذاشتم و لب زدم:
– دخترم … آیدا …
هنوز حرفم تموم نشده بود که ماهد هم توی قاب متوجه شدم اومد.
خودش بود با بالا تنه برهنه و شلوار
– چه خبره؟
رو ازش گحرکت کردم و با نفس نفس جواب دادم:
– آیدا سینهش خس خس میکنه …توروخدا کمک کنید.
ماهد نگاهی به سر و ریختم کرد و بدون در نظر گحرکت کردن موقعیت لباس سراسیمه سمت پله ها همجادهم دویید.
راخل خونه شدیم که اونو طرف اتاق آیدا مسیرنماییش کردم.
باورم نمیشد.
اصلا نمی تونستم هیچی حس کنم.
برای لحظه ای بدنم سر شد وقتی که آیدا رو با جسم بیجونش روی زمین دیدم.
دختر کوچولو در حالی که دستش روی دلش بود افتاده بود و رنگ به رخسار نداشت.
جیغ تو گلویی کشیدم که ماهد آیدا رو از روی زمین بلند کرد.
– د چرا از حرکت ایستادی ماتت برده! برو لباس و سوئیچ منو بیار باید ببریمش بیمارستان.
حتی متوجه نشدم.
نفهمیدم که چطور پله ها رو یکی به دو بالا رفتم و لباسش رو از بالا به همجاده سوئیچ ماشینش اوردم.
ماهد خودش آیدا رو بغل کرده بود و داخل ماشین گذاشتش.
داشتم پر پر میشدم.
آیدا تمام وجودم بود.
اگر طوریش میشد من حتی نمی تونستم حیات بدون اون رو تصور کنم.
هول زده سمت ماهد چرخیدم.
– خوب میشه؟
فرمور رو توی دستش چرخوند.
– میشه! انقدر استرس نده سایه آروم بشین امروز یکی از دوست هام جرح قلبه شیفت عمومیه …خودم به غیر از ساعتش اجازه عمل ندارم مگر این که …
آب گلوم رو فرو بردم.
– مگر این که چی؟
کف دستی توی موهاش کشید.
– الان وقتش نیست واسه این حرف ها، دعا کن براش.
آروم توی جام نشستم.
جسمم اروم بود اما دلم یه جوری توی سینه می کوبید که حتی لحظه ای نمی تونست آروم بگیره.
تا به بیمارستان رسیدیم قلب تو دلم نبود که بالاخره رسیدیم.
میل داشتم آیدا رو بغلش کنم و با خودم داخل اورژانس ببرم که ماهد مانعم شد.
– برو کنار ببینم! تو خودتم نمی تونی بیاری با این رنگ و رو پریدت.
آیدا رو خودش بغل گحرکت کرد و با خودش داخل اورژانس برد که پشتش حرکت کردم وپرستار ا دیدن ماهد بیان کرد:
– آقای دکتر؟ شما اینجا؟ این موقع شامگاه؟
ماهد در حامی که آیدا توی بغلش بود رو به پرستار غرید:
– زیاد حرف نزن امیدی! بیا یه تخت خالی پیدا کن، دکتر فضلی رو هم صوت بزن بیاد.
پرستار که اصلا موقعیت رو درک نمی کرد خطاب به ماهد کرد.
– دخترتونه؟
ماهد لحظه ای مکث کرد و به من خیره شد.
– اره! برو دیگه بر و بر منو نگاه نکن.
پرستار سراسیمه دویید و ماهد هم آیده رو روی تخت گذاشت و رو بهم کرد.
– من میرم رو پوشمو بپوشم! همینجا بشین …دکتر فضلی که اومد بگو زن منی.
من اصلا موقعیت اینو نداشتم که توی اون لحظه باهاش جر و بحث کنم راجب نسبتمون بخوام حرفی بزنم.
از اتاق که بیرون رفت حدود چند دقیقه بعد پرستار اومد و سرمی به دست آیدا زد که من به جای اون کف دستم سوزش گرفت و صورتمو جمع کردم.
بالاخره دکتر وارد اتاق شد و اول از همه سراغ رختر من حرکت کرد.
انگار آیدا شده بود مریض اختصاصی و اورژانسی اون بیمارستان بود.
دکتر رو بهم کرد.
– مادر شمایی؟
سری تکون داد
– بله.
گوشی پزشکیش رو در اورد روی دل آیدا گذاشت.
– دکتر بهشدت نگران دخترش بود! خودش هم الان میاد …فرستادم اتاق عمل رو براش استریل کنن.
چشم هام از حدقه بیرون زد و لحظه ای خاموشی برقرار شد.
– عمل؟
لباس آیدا رو بالا زد و روی دلش کف دست گذاشت.
– بله! باید زود تر از این ها اقدام می کرمتوجه شد، از آقا دکتر بعیده؛ پرونده پزشکی این بچه کجاست؟
شونه بالا انداختم.
– نمیدونم با خودم نیوردم.
هنوز می میل داشتم جملهم رو تکمیل کنم که ماهد با روپوش سفید داخل شد.
– اوضاع چطوره؟ اتاق عمل آماکف دست …آمپولش بزنید.
بی توجه به محرم و نا محرممون کف دست ماهد رو گراهی شدم و گوشه اتاق کشیدم.
– چرا یک کلام حرف نمی زنید؟ چرا نمی گید قضیه عمل چیه؟ من انقدر پول از مهریهم نمونده که از پس هزینه عمل بر بیام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن