پلک روی هم فشار داد و پیشونیش رو با دو انگشتش مالش داد.
– هیس! اینجا بیمارستانه …کی حرف پول زد توی این موقعیت؟ دخترت مهم تره یا اون چرک کف دست؟
راست می گفت.
هرچقدر هم که مولش زیاد بود باید تقبل می کردم وگرنه اگر آیدا از کف دستم می رفت تا اخر عمر حسرت می خوردم که چرا به خاطر پول نتونستم جونش رو نجات بدم.
ماهد ازم دور شد و پرستار سمتم اومد.
– شما با من بیاید پذیرش!
نگاهی به آیدا کردم و از اتاقش بیرون اومدم.
پرستار منو سمت پذیرش برد و چند تا ورقه جلوم گذاشت.
– اینجا رو امضا بزنید.
سرم رو نزدیکش بردم.
– هزینه عملش چقدر میشه؟ بهشدت زیاده؟
پرستار نگاهی به پرونده توی کف دستش انداخت.
– صد و بیست میلیون، با تعلق بیمه میشه حدود نود و پنج ولی چون بیمارستان خصوصیه بابت هر شامگاه اقامت بیمار باید یک میلیون هم بدید.
وای …
وای که مغزم از این رقم ها سوت کشید.
من که انقدر پولی برام نمونده بود و باید از علیرضا میگراهی شدم یا یکی دیگه.
– قبل از جراحی باید پرداخت کنم؟
به مانیتورش خیره شد و با سر سری گفت:
– هرچه سریع تر بهتر …
این جواب های سر بالا داشت بیشتر از همه این استرس ها منو اذیت می کرد.
گوشیم رو از توی کیفم در اوردم و تنها شماره ای که از علیرضا برام مونده بود رو گراهی شدم.
بوق ها از پس هم می خورد و اصلا انگار قرار نبود جواب بده.
نا امیدانه گوشی رو از گوشم فاصله دادم و میل داشتم قطع کنم که آواش پیچید:
– بله؟
نفسم رو فوت کردم.
– سلام!
روی صندلی نشستم و به وجود تپش دلی که خودم داشتم و لحظه ای آروم و قرار نمی گحرکت کرد لب زدم:
– علیرضا؟ می تونم باهات حرف بزنم؟
لحظه ای مکث کرد و انگار از جایی که همهمه بود بیرون اومد و جای خلوتی حرکت کرد.
– به به سایه خانم! نکنه فیلت یاد هندوستان کرده؟
از این که فکر می کرد من هنوز هم رغبت دارم که باهاش زندگی کنم حرصم گحرکت کرد.
– چی میگی واسه خودت میبری و می دوزی؟ اثلا می دونی من توی چه شرایطی ام؟ دخترت کجاست؟
صوتی نفس کشیدنش اومد.
– کجاست؟ چی شده؟
شالمو هم جلو کشیدم و نگاهی به راهرو بیمارستان انداختم.
– صبح با خس خس سینه کشیده شد …قلبش درد می کرد؛ رفتم همسایه رو صدا بزنم بیاد به دادم برسه، وقتی برگشتم متوجه شدم بیهوش شده، اوردمش دکتر میگن باید عملش کنن.
لحظه ای مثل من کپ کرد.
می دونستم علیرضا بسیار آیدا رو دوست داره و براش هر کاری می کنی اما زهی خیال باطل.
– خب؟
عصبی شدم و بی توجه به موقعیتم لب زدم:
– چی؟ خب؟ مظورت چیه؟ علیرضا دارم میگم باید دخترمون رو عمل کنن؟
تشر زد:
– میگی چیکار کنم؟ روزی که سر پرستیش رو به عهده گرفتی، بهم اضافه کردی ابداً توی هیچ امورش دخالت نداشته باشم به جز همون هفته ای یک بار مشاهده کردنش …اون وقت حالا چی؟ زنگ زدی که چی بگی؟
وای بر این بشر.
وای که فقط اسم مرد و مردونگی رو یدک می کشید و حتی بویی ازش نبرده بود.
– حالیته داری چی واسه خودت میگی؟ می دونی پول عمل و اجاره تخت شبی چقده؟ فکر می کنی من می تونم به تنهایی از پس خدا تومن پول بر
یه جوری خنثی و بی تفاوت داشت حرکت کردارمی کرد که کم مونده بود همونجا خودم رو حلق آویز کنم.
– بی غیرت! می فهمی جون دخترمون در میونه؟ تو که کرور کرور پول حروم می کنی؛ واسه جون دخترت نمی تونی یکم مایه بزاری؟
پورخند صدا داری زد که از پشت گوشی توی گوشم پژواک شد.
– هرکی خربزه می خوره پای لرزش می شنه! یادته بردمت سنوگرافی، دکتره بیان کرد دل این بچه مشکل داره اما تو پاتو توی یک کفش کردی که الله و بلله سقطش نمی کنی.
قلبم کوبش کرد.
ضربانم کند شد و سرم گیج راهی شد.
ولین از این مرد که حتی بویی از مردونگی نبرده بود.
– یعنی میگی زیرا حضانت بچه با منه نمی خوای یک قدمم براش برداری؟
با قاطعیت کلمه “نه” رو بیان کرد که بهش توپیدم.
– اوکی! برو پس دیگه پشت گوشتو دیدی، آیدا رو هم میبینی.
میل داشت چیزی بگه که تلفن رو روش قطع کردم و بلافاصله شماره بابا رو گحرکت کردم.
اخرین کسی که فکر می کردم می تونم ازش کمک بخوام و اون از زیر سنگ هم که شده برام پول جور میکنه.
ولی خب من همیشگی تصور اشتباهی از اطرافیانم داشتم و با رد تماس اون هم خط کشید روی افکارم.
به کف دست هام نگاهی انداختم.
تنها طلاهایی که برام مونده بود همین دو لنگ النگو که اون هم سر عروسیم بهم داده بودن، برام مونده بود.
از فروشش فقط می تونستم خرج یه شامگاه اجاره تخت این جا رو بدم.
گوشیم رو محکم توی کف دستم فشار دادم.
باید خودم میراهی شدم ولی قلبم نمی اومد آیدا رو اینجا تنها بزارم.
از جام کشیده شدم و هموقت چهره ماهد جلوم پمتوجه شدار شد.
– کجایی تو؟ آیدا رو باید ببرن اتاق عمل … تونستی اون پولو جور کنی؟
هول کردم و بی فروغ بهش خیره شدم.
– نه؛ دارم میرم یه جایی جورش کنم، ولی اونقدرا نمیشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن