رمان سردسته پارت ۴۳

بیا‌سبز و نخودفرنگی را مرتب روی سینی می‌چینم و کنار سفره یکبار مصرف می‌گذارم.

گلی خانم چای به کف دست نزدیکم می‌شود.

– پول اینا رو میدم به خودت… همه کاراشو خودت کردی.

لیوان بزرگ قلبسترخوری را از دستش می‌گیرم. بقول سید لیوان خانواده…

– گلی‌جون داری آزردهم می‌کنیا… یعنی چی این حرفا، یکم کمک کردن این حرفا رو داره مگه؟

پولکی تازه و لیمویی را داخل دهانش می‌گذارد.

– من روزی بیشتر از پنج یا ده کیلو سفارش نمی‌گیرم… اضافه کردی می‌خوای کار‌کنی اینا رو قبول کردم.

یک‌ پولکی داخل دهانم‌ می‌گذارم، طعم دلچسبی دارد.

دستم را گوشه سینی می‌کشم و می‌گویم

– ناراحت نشینا… اما خب من به پولش نیاز ندارم… فقط…‌ فقط می‌تمایل داشتم برای جبران محبت‌های شما یکم کمک کرده باشم.

لیوان را بالا می‌گیرم و به محتویاتی که هنوز نصف نشده است زل می‌زنم.

– وای تو این لیوان هر چی می‌خوری بجا کم شدن انگار برکت پیدا می‌کنه…

– دست بچه‌ام درد نکنه… خوبه دیگه قشنگ شیرت زیاد میشه مایعات هم برای تو هم واسه محمد خوبه.

به محض تمام شدن کارمان محمد را برای شیر دادن در آغوشم می‌گیرم، مادر بودن عجیب است می‌دانم که قرار است درد بکشم ولی مدت شیردهی‌اش را به هیچ‌وجه نمی‌توانم به تعویق بیاندازم.

همین که لب‌های محمد برای شیر خوردن به تنم می‌چسبد آخ بلندی می‌گویم.

– مادر هنوز درست نشدی؟

#پارت۱۵۴

صوتیش را از آشپزمنزل می‌شنوم، لب می‌گزم و به نگاهان پرم توجهی نمی‌کنم.

– نه واللا همچنان می‌سوزه؟

بسته‌هایی که آماده تحویل به مشتری است پشت در می‌گذارد.

– کرمت کو بیارم؟

روی سر محمد را نوازش می‌کنم، اگر حسرت دخترکم نبود… قطعا تحمل نمی‌کردم من به شوق او تحمل می‌کنم. شاید فرزندم را از من گرفته‌اند ولی خداوند مادربودن را دوباره به من هدیه کرده است.

– فکر کنم موند خونه آسیه‌خانم…

چادر سر می‌کشد، بسته‌ها را برمی‌دارد و از درگاه می‌گوید

– من اینا رو ببرم بدم سرکوچه اومدنی کرمتم می‌گیرم… چیزی می‌خوای برات بگیرم مادر؟

کیف پولم را نشان می‌دهم.

– اگه ممکنه یکم انجیر خشک برام بگیرید…

چپ چپ نگاه می‌کند و بی‌توجه به آوا زدن‌های من از خونه خارج می‌شود.

بعد از رفتنش به فکر فرو می‌روم… به کارهایی که باید بکنم. به مسیری که باید تنها در آن قدم بگذارم.

اشتباه من این بود که برای مستقل شدن خودم را نیازمند مردی دیگر می‌خبر داشتم. من در خانواده همیشه زنان را کنار مردها می‌دیدم… تشکیل خانواده امر مهمی بود و خانم‌ها زیادی وابسته مردها بودند.

وابستگی را با دلبسته شدن اشتباه گراهی شده بودیم. وقتی به سید و گلی‌جان‌ نگاه می‌کردم تازه مفهوم ازدواج و حیات کردن را می‌فهمیدم.

مرد و زنی عاشق… که در عین استقلال همدلی بی‌نظیری داشتند.

#پارت۱۵۵

پشت محمد می‌کوبم تا آروغش را بگیرم.

از جایم بلند می‌شوم تا هم کمی پاهایم حرکت کرده باشند هم محمد در آغوشم بگردد.

به این منزل نهایت صدمتری خوب نگاه می‌کنم، مثلا یکبار گلی خانم اظهار کرد که فرش‌هایشان را سید‌یعقوب تازه عوض کرده همان روزگارها خودش هم با پس‌اندازش تلویزیون خریده است.

چند سال پیش می‌بیان کرد پاهایش گرفته بودند… یک مدت ویلچر نیاز داشته و تمام کارهای منزل و شخصی‌اش را سید انجام می‌داده‌ است.

یکبار هم سید تصادف کرده و دوماه در خونه مانده بود… گلی خانم خرج خونه و کارهای خانه را خودش به تنهایی انجام می‌داده است.

همین الان هم هر روزگار کارهایشان را با یکدیگر انجام می‌دهند. بارها سیدیعقوب را موقع پاک کردن باقالی متوجه شده‌ام و…

با صدای زنگ در کف دست از افکارم می‌کشم، در پی اثبات چه چیزی هستم دقیق نمی‌دانم ولی من از چیزهایی که می‌بینم حس بزرگ‌شدن می‌کنم… تربیت بار دیگر.

در باورم‌ نمی‌گنجد که فرزندان همچین زن و مردی پدر و مادرشان را رها کرده باشند.

شاید هم‌ پدر و مادرشان جاده خوشبختی را طور دیگری برایشان نشان داده‌اند.

مثلا مهم نیست در غربت باشند و یا تنها… مهم حس خوشامگاهختی واقعی‌شان است.