پا انداختم روی پام و مکث کوتاهی کردم و با صوتیی که عصبی بود شروع کردم به صحبت
– میگه سر و گوشت میجنبه…
صدای فریادم توی خونه پیچید
– تو گوه خوردی میفهمی زن و بچه داری؟
یکم به جلو خم شدم و انگشت اشارهم و تهمتوجه شدوار تکون دادم
– کثافت بازی میخوای دربیاری همین حالا دم گوشت و جمع کن گمشو برو برای همیشه برنگرد… پگاه هم خودش راستین و بزرگ میکنه منم کنارشم…
صدای فریاد من توی خونه میپیچید اما ترسی توی چهره محمد نبود!
محمد تمام تایمی که داشتم با اعصبانیت فریاد میزدم یه نگاه مطمئن و تبسم مسخره داشت…
از موضع خودم کوتاه نیومدم و همچنان با اخم نگاهش میکردم ولی این عکس العمل محمد نشون میداد هرچی پگاه خیال میکرده اشتباه بوده و من از این بابت خداروشکر کردم…
محمد بدون اینکه جوابی به من بده به پگاه چشم دوخت و با آرامش عجیبی پرسید
محمد: پگاه جان چیشده که به این فکر افتادی؟
پگاه طلبکار بیان کرد
پگاه: دیر اومدنات، توی واتساپ چت میکنی وقتی میام کنارت فوری خارج میشی، گوشیتو تا داخل کف دستشویی و حموم هم میبری، بس نیست؟
نگاهم به اخم های توی هم پناه افتاد، سکوتش تا الان عجیب بود الان باید محمد و تیکه تیکه میکرد و ثانیه هم بهش اجازه توضیح نمیداد شایدم تمایل داشت بعد از حرف پگاه شروع کنه به صحبت ولی محمد پیش کف دستی کرد!
محمد: مثل اینکه یه وقتایی کارها اونجوری که تو برنامه داری پیش نمیره…
اینم وقت خوبی برای زدن حرفای فیلسوفانه پیدا نکرده بود! بیا پایین بابا بگو اصل قضیه چیه…
محمد: کشیده شین تا یه جایی بریم…
– کجا الان غذا میاد؟
محمد وایستاده بود درحالی که حرکت میکرد سمت در گفت
محمد: زنگ بزن بگو یه ساعت دیگه بیارن…
به ناچار کشیده شدم یه مجهول این وسط بود که برای پیدا کردنش باید همراه محمد میرفتیم…
توی مسیر هیچکدوم حرفی نمیزدیم شایدم نایی برای صحبت کردن نداشتیم…
وارد شهرک ایوانک شدیم، با یه مرور کوتاه توی ذهنم یادم اومد که دفعه قبل محمد حرف از رفتن به ایوانک میزد…
نگاهی به محمد انداختم که تبسم روی لباش نشست
محمد : یادت اومد؟ حالا میبینی ما به آبجی شما ضرری نرسوندیم دوست عزیز…
این حرفشو با لحنی اضافه کرد که کاملا جنبه متلک انداختن داشت…
حرفی نزدم، من تقریبا مطمئن بودم محمد خیانت نمیکنه و این حرفای محمد برای طبیعی جلوه دادن شرایط عالی بود…
ماشین و جلوی یه خونه نگهداشت، هنوز دقیق خبر نداشتیم چه خبره از ماشین پیاده شدیم تا بالا فقط صدای گریه پگاه و حرف های پناه که داشت قلبداریش میداد خاموشی بینمون رو میشکست…
نمیدونستم چرا داره گریه میگه؟ نمیدونم شاید باز فکر و خیال زنانه اومدن سراغش و مثلا فکر میکنه اینجا خونه هووشه! هرچیزی امکان داشت اما میدونستم چیزهای قشنگی از ذهن پگاه نمیگذره و همین که به چیزهای خیلی بد فکر میکنه خطرناک بود…
منتظر بودم که این پرده زودتر کنار بره و نمایش اجرا بشه تا تماشا کنم و به موقع شروع کنم به نقد کردن…
در باز شد و وارد یه آپارتمان بزرگ شدیم که هنوز کابل برق، تیکه و رول ها، کاغذ دیواری ، الوار چوب، تخته، بسته های لامپ و خاک اره روی زمین بود و دلربایی خونه رو تحت شعاع قرار داده بود…
محمد با لبخند برگشت سمت پگاه و کلید خونه رو سمتش گراهی شد
محمد: خب خانوم این کلید خدمت شما… حالا منو خونت مسیر میدی یا برم تو کوچه بخوابم؟؟؟
پگاه: ها!؟
از تعجب تنها به اظهار کردن همین کلمه بسنده کرد، من و پناه هم از شرایط بهترین برخوردار نبودیم تنها چراغ روشن مغزم میاضافه کرد که محمد خونه خریده…
محمد چند قدم برداشت و با فاصله کمی از پگاه واز حرکت ایستاد و کف دستاشو توی کف دستش گراهی شد که پگاه سعی کرد کف دستاشو بیرون بگه اما محمد اجازه نداد و با مهربونی اظهار کرد
محمد: پگاه من اشتباه کردم ولی خدا میدونه که فقط قصدم مسرور کردنت بود، ۶ ماهی هست این واحد وقتی که پیش فروش میشد خریدم تا به سبکی که خودت دوست داری بدم داخل خونه رو طراحی کنن…
فاصله اتاق خواب، اشپزخونه کثیف ، سه خواب مستر و اتاق خودمون تراس داشته باشه و شبها روی صندلی بشینی شهر و نگاه کنی من بد بودم، اذیتت کردم، رفیق بازی کردم، شامگاه میت اومدم خونه، هر کاری کردم اما تو خوب بودی و کنارم موندی…
برای تشکر اون شب هایی که حامله بودی ولی تو خونه پشت پنجره دیده به در منتظر بودی که من بیام چه اون روزگارهای که کبد نداشتم و تو با شکم بررسیده و یا با بچه کوچیک کنارم تو بیمارستان موندی و هممسیرم بودی و توی خونه ازم پرستاری کردی تا دوباره سرپا شم این خونه رو خریدم و به نامت زدم…
نگاهم به پناه افتاد که متعجب داشت به محمد نگاه میکرد… یه لحظه حس کردم داره عجیب ترین صحنه زیستنش و میبینه…
محمد: اگه مشاهده کردی چت میکردم یا زنگی زدم برای هماهنگی با نازک کار،برقکار ، دکوراسیون کار، وکیل، دفترخونه و کارهای شهرداری و هزارتا کار دیگه بود تا این خونه برای روزگار تولدت قابل سکونت بشه… بسه هرچی خونه بابام بودی و سختی کشیدی این خونه دو برابر اونجاست راستین هرچقدر قلبش بخواد میتونه توش جفتک بندازه و بالا و پایین بپره گفتم کف شو عایق صوتش کردن تا ناز و نوز همسایه رو هم نداشته باشی…
هممون با گوش دادن حرفهای محمد توی شوک بودیم خدایی این میزان عقلی کردن از محمد بهشدت بعید بود…
نگاه محمد به من و پناه که با تعجب بهش زل زده بودیم افتاد و با تبسم اظهار کرد
محمد: عههه به خانم من تبریک نمیگید؟
به خودم اومدم
– پگاه مبارکه…
پناه هم متقالباً تبریک اضافه کرد، محمد گوشیش و درآورد و بعد از چند ثانیه کار کردن رو به پگاه گفت
محمد: اینم پیدا شد… بیا پگاه جان اینا پیامهای وکیله اصرار داشت که خونه رو به نام خانمت نزن… بخونش، اون عکس هم سند تنظیم شدهاست که باید بری امضاء کنی تا صادر بشه و بقول معروف منگول دارش بیاد دستت… که
با نگاهم به محمد اشاره کردم چند لحظه بره اونم گراهی شد قضیه چیه و فوری گفت
محمد: من یه لحظه برم توی تراس زنگ بزنم این کاغذ دیواری و بد چسبونده…
– برو ماهم یه گشتی توی خونه میزنیم…
وقتی محمد یکم دور شد به حرف اومدم
– پگاه جان…
پگاه: بله
– حالا نظرت چیه؟ برمیگردی خونه؟ این شک و ترمشاهده کردها برطرف شد؟
باز چشماش از اشک پر شد و با بغض آشکاری به خونه نگاه انداخت…
پگاه: نمیتونم… کوچهمون و میبینم حالم بد میشه، تمام خاطرات بَدَم میاد جلوی چشمم… حتی…
مکث کرد منم حرفی نزدم تا خودش ادامه بده
پگاه: حتی قلبم نمیخواد محمد و ببینم…
این حالت پگاه نشون میداد هنوز خطر جدی رفع نشده و واقعا حال خوبی نداره…
– پس بریم خونه من…
به پناه خیره شدم
– پناه توهم امشب بیا خواهرت تنها نباشه منم واحد کناری میمونم…
پناه آروم باشهای زمزمه کرد…تمام خاموشی و حرکات پناه نشون میداد چقدر توی شوک کارهای پگاه هست و هنوز نتونسته با این حال خواهرش کنار بیاد وگرنه بعید بود این دختر انقدر آروم و ساکت باشه…
محمد و صوت زدم که سریع اومد خونسرد بیان کردم
– ما بریم…
محمد: کجا!؟
– خونه ما…
چشمای محمد از تعجب درشت شد قبل اینکه عکس العمل نشون بده ادامه دادم
– توهم بیا شام بخور، حرکت کردی خونه هم به راستین چیزی نگو…
مکث کردم و فوری تو ذهنم دنبال بهونه گشتم
– اگه سؤال کرد بگو حرکت کردن خونه عمو آرنگ و بچینن بگو آرنگ کمردرد گرفته من گفتم پگاه و پناه میان کمکت منم تا الان داشتم کمک میکردم…
محمد: چه دروغگو خوبی هستی پسر!!
کاش میشد بگم چاره ای ندارم محمد وگرنه راستین تا قبل از مریضی پگاه دروغی از من نشنیده بود ولی الان شرایط سخت شده الان نباید زیادی درگیر این بحران بهوجود اومده بشه چراکه اگه درگیر بشه عوارض خوبی برای بچهای تو سن راستین نداره…
– شما اینجا بمونید تا خونه رو ببینید، من و محمدم بریم خرید کنیم یخچال خالیه تازه دو روزگاره وصل کردم…
پناه: شما بفرمایید…
با محمد اومدیم تا سر کوچه که گوشی و برداشتم و به مشاور خودم زنگ زدم، معمولا ۱۰ شب به بعد مطب نبود و جواب میداد…
اینبارم بخت باهام یار بود و تماس و جواب داد بعد از احوال پرسی معمول شرایط پگاه و براش توضیح دادم و همه چیز و براش گفتم و تاکید کردم که میگه خونه خودش نمیره و اون کوچه حس بدی بهش میده…
دکتر: پگاه جان چندسال داره؟ چندتا بچه هستن؟ پدر و مادر در قید حیات هستن؟ رابطهشون با خانواده چطوره؟ لطف میکنی اینارو برام توضیح بدی؟
– ۲۶ سال داره، یه دونه خواهر داره، پدرش وقتی پگاه ۳ ساله بوده فوت شده، رابطهش هم با خانوادش خوبه…
دکتر: آرنگ جان الان همسرشون نزدیکت هست من چندتا سوال ازش بپرسم؟
– آره کنارمه الان گوشی و میذارم روی اسپیکر…
وقتی گوشی و روی اسپیکر گذاشتم بعد از اینکه با خوشرویی با محمد هم احوالپرسی کرد سیل سوالهای مختلفش سمت محمد سرازیر شد…
در آخر وقتی همه سوالاشو پرسید گفت
دکتر: خب طبق بیان کردههای شما من به یه جمعبندی رسیدم… اول اینکه همسر شما اامان شک بهش درکودکی وارد شده و احتمالا دچار افسردگی موقت هم شده باشه وجود داره…
و بعد طبق گفته شما، مدتی باهم دوست بومشاهده کرد این یعنی این دختر نوجوان ما یه افقی و برای خودش ترسیم کرده اما متاسفانه باید بگم کاملا پوچ بوده…
دوره بارداری هم چندتا اتفاق بد و کارهای میشه بیان کرد عیاشانه شما باعث شده متوجه خیانت شما بشه و از سوی هم که بیماری شما و سختی های اون دوران…
آقای درخشان باید بگم همسر شما دچار افسردگی شمشاهده کرد هست که من نمشاهده کرد و بدون تست میتونم بگم هر دونیم کره مغزش درگیر شده و پروسه درمانی طولانی پیش رو داریم… شما فردا صبح ساعت ۹ هممسیر همسرتون بیاید مطب…
– چطوری بیاریمش!؟
فکر اینکه نکنه پگاه تصور کنه محمد برای طلاق و تشکیل پرونده ازش میخواد برن مشاوره باعث شد این سوال و بپرسم که خانم دکتر در جوابم اضافه کرد
دکتر: کسی که باهاش صمیمیتر هست صحبت کنه، بهش بگه حالا تو اشتباه کردی شوهرتم اشتباه کرده که باعث شده حساس بشی اما این موضوع نشون میده که شما دوتا بلد نیستید باهم چطور برخورد کنید پس برای بهتر شدن حیاتتون بیاید دکتر…
– من حلش میکنم… راستی امشب بره خونه خودش؟
دکتر: نه نه فعلا همون جایی که دوست داره بمونه…
– باشه خانم دکتر ممنونم حسابی وقتتون و گرفتم تو زحمت افتادی…
دکتر: نه آرنگ جان این چه حرفیه خواهش میکنم به امید متوجه شدار…
خداحافظی کردم تماس و قطع کردم و رو به محمد اضافه کردم
– خب اینم از این بریم فروشگاه…
یهو گفتم
– راستی به پگاه نگی گوشیشو ردیابی کردم خودش آدرسش و داد به اون خواهر زنتم پیام بده دهن لقی نکنه…
محمد که انگار هنوز تو فکر حرف های دکتر بود فقط گفت
محمد: هان؟
چند ثانیه خیره نگاهش کردم که حواسش جمع شد و گفت
محمد: آهان باشه باشه…
بعد از خرید دنبال خانما رفتیم توی ماشین بودیم که اضافه کردم
– من بگم غذاهارو بیارن که وقتی رسیدیم خونه غذا هم اومده باشه…
وقتی تماسم با رستوران تموم شد محمد با مهربونی رو به پگاه بیان کرد
محمد: پگاه جان خونه خوب بود؟ از فردا بریم خرید خودت هر مقلبی که دوست داری بچینیش تا عید بیایم این خونه؟
پگاه:آره دلنشین بود…
پناه که متوجه شد باز سکوت سنگینی توی فضا حکم فرما شده به حرف اومد
پناه: چطور یه دفعهای! واقعا میخوای از خونه حاجی دربیای؟
محمد: یه دفعهای نبود، خیلی وقته تو فکرش بودم ولی این مغازه جمتوجه شد کف دستمو بسته بود اضافه کردم اول کار و از حاجی جدا کنم بعد خونهرو… اینجوری بهتره زن و بچهم طعم زندگی مستقل و میچشن…
پگاه حرفی نمیزد و فقط از شیشه ماشین به تاریکی شامگاه نگاه میکرد پناهم به گفتن “اهوم” اکتفا کرد و دوباره فضای ماشین توی خاموشی فرو ریخت
وقتی رسیدیم خونه بعد از خوردن شام چمدون برداشتم و وسیلههامو جمع کردم
پگاه: نرو اونجا خاک و خوله عذاب میکشی همین جا بمون…
– نه شماها راحت باشید، یه اتاقش تمیزه دلواپس نباش منم صبح میرم شامگاه میام کاری با خونه ندارم…
پگاه حرفی نزد، پناهم که فکر میکنم از خداش بود منو نبینه پس چیزی نگفت…
– اون طرف گاز وصل نیست من یه دمنوش دم کنم اگه نخورم خوابم نمیبره بعد رفع زحمت میکنم…
هنوز با پگاه درباره مشاوره صحبتی نکرده بودم… هوفاریقون(چای علفی) دم کردم تا ساکتش بگیریم و پگاه هم با خیال تخت بخوابه البته برای پگاه هوفاریتون خالص ریختم اما روی بقیه لیوان آب جوش ریختن امشب ما باید هوشیار باشیم…
راهی شدم پیششون توی پذیرایی
– خب بفرمایید
لیوانهارو به ترتیبی که میمیل داشتم پخش کردم امشب به اندازه کل سال حرف زده بود و بازم محکوم بودم که خودم سکوت جمع و بشکنم…
– پگاه، محمد گوش کنید
محمد: جان
پگاه: بله
– یه راهکاری پیشنهاد میکنم لطفا قبول کنید…
منتظر نموندم حرفی بزنن و خودم ادامه دادم…
– میدونید که من چند ساله هر هفته مشاوره میرم بهشدت هم خوبه جلسات کنترل خشم، نوروفیدبک، رفتار درمانی، روانکاوی و غیره… ولی من حالا تو زیستن شما یه خلع میبینم من امشب زنگ میزنم به دکتر خودم همین فردا برید حرف بزنید خالی شید، بمتوجه شد باید چطوری باهم برخورد کنید من خودم گاهی فکر میکنم اگه مشاوره نرفته بودم الان یه آدم عصبی و عقدهای بودم کسی که نمیتونست یه تصمیم درست بگیره…
پناه پوزخندی زد و اضافه کرد
پناه: از مشاورت اطمینان داری؟ تو همین الانم عصبی و عقدهای هستی! نچ نچ کارشو خوب انجام نداده…
حرف پناه اشاره مستقیم داشت به حرکت کردارم توی اصفهان که با کارش باعث شد بشدت عصبی بشم، سعی کردم حرفشو نگوش داده بگیرم چون هرچی میبیان کردم به ضرر خودم بود…
به پگاه و محمد که ساکت بودن خیره شدم و پرسیدم
– حالا نظرتون چیه؟
پگاه: من حرفی ندارم بسیار وقته میگم بریم مشاوره محمد قبول نمیکنه…
به محمد چشم دوختمو اخمامو توی هم کشیدم
– محمد؟؟ چرا؟؟
محمد: من گردنم از مو باریکتره باشه بریم…
– خب من میرم بخوابم نوبت گراهی شدم ساعتشو براتون پیامک میکنم…
پناه با حالت متفکر نگاهم کرد و زیر لب جوری که بشنوم اظهار کرد
پناه: نه همچین بی تاثیر هم نبوده قلبش بخواد خوب خودشو کنترل میکنه…
نگاه جدی حوالهش کردم و رو به جمع اظهار کردم
– شامگاه خوش…
***
“پناه”
پگاه با بغض بهم نگاه کرد و با لحنی که داشت خواهش میکرد بیان کرد
پگاه: پناه توهم بیا… من نمیتونم تنها با محمد برم…
سرتکون دادم
– باشه میام نگران نباش…
مکثی کردم و با ترمتوجه شد پرسیدم
– پگاه محمد کف دست بزن هم داشت؟
بغض پگاه شکست و اشکاش جاده خودشونو پیدا کردن و از نگاهاش سرازیر شدن، انگار هر قطره از اشکی که از دیدهای پگاه سرازیر میشد حکم سرب داغ و داشت و روی دلم ریخته میشد…
فوری راهی شدم کنارش نشستم و سرشو توی سینهم گراهی شدم و آروم کمرشو نوازش کردم…
تمام تلاشم این بود که بغض توی گلوم نشکنه و بتونم حین حرف زدن خودمو کنترل کنم…
– حرف بزن خواهر من… بگو خودتو خالی کن… چرا از محمد میترسی؟
حس کردم تنفس پگاه نامنظم شده بود…
پگاه: بریم…بیـــ…رون دارم خفه میــ…شم!
فوری بلند شدم یه لیوان آب براش آوردم و لیوان آب و روی لبش گذاشتم
– چیشدی آخه؟ آب بخور یکم…
پگاه یه قلوپ از آب خورد و بعد لیوان با کف دستش کنار زد…
پگاه: بـــریـــم بیــ…رون!
متعجب بیان کردم
– عــه ساعت ۶:۳۰ صبحِ الان کجا بریم؟
پگاه بی توجه به حرفم بلند شد و راهی شد سمت پالتوش و متعجب داشتم نگاهش میکردم که دیدم با کف دستای لرزون پالتوش و پوشید، شال و کلاه کرد و سمت در حرکت کرد…
دویدم سمتش و جلوش واز حرکت ایستادم…
– پگاه کجا؟ حالت خوبه؟ هوا تاریکه!
پگاه انگار هیچی براش مهم نبود فقط میتمایل داشت از خونه خارج شه…
پگاه: میخوام برم بیرون…
با استرس به خونه اشاره کرد
پگاه: خونه شده یه غول که داره منو میخوره…
کف دستامو روی بازوش گذاشتم
– لا اله الله… صبر کن ساعت ۷:۳۰ هوا روشن بشه…
سعی کردم با لحن مهربون آرومش کنم
– ببین پگاه الان هوا سرده منم که ماشین ندارم بیا صبحونه بخوریم… تا یکم باهم تلویزیون نگاه کنیم یه ساعت شده…
خودشو تکون داد و از بین کف دستام رها شد، انگار زورش بهشدت بیشتر شده بود…
پگاه: نه نمیتونم… بخدا نمیتونم!
ازم رد شد و کف دستشو روی کف دستگیره در گذاشت که بازوشو گراهی شدم
– پس صبر کن باهم بریم!
پگاه مثل آدمهای بیقرار شده بود حتی اجازه نداد من آماده شم…
– پگاه جان صبر کن من کیفمو بردارم…
پی بردن به وخامت ماجرا کار سختی نبود… سعی کردم با پگاه مسیر بیام تا امروز حرفای مشاوری که آرنگ نوبت گرفته بود و بشنویم…
فوری شالم و روی سرم انداختم و پالتو و کیفم و برداشتم، صدای قدم زدن پگاه از داخل جادهرو میومد تا صبرش تموم نشده اومدم بیرون و بین مسیر هم پالتوم و پوشیده بودم رسیدم بهش که با صورت رنگ پریدهش مواجه شدم…
– بریم پگاه…
پگاه حرکت کرد سمت مسیر پله که با تعجب نگاهش کردم
– کجا پگاه جان؟ اجازه بده آسانسور بیاد…
پگاه فوری و با اضطرابی که واضح بود به حرف اومد…
پگاه: نه نه تا برسه دق میکنم… توی کابین هم نفس کم میارم!
کف دستاشو توی کف دستم گرفتم و با آرامش شروع کردم به حرف زدن
– چی میگی پگاه جان الان میرسه، خوبه خونه خودتم آسانسور داره، الان مردم خوابن نمیشه تالاپ تالاپ از پله راه بیوفتی که…
پگاه اخماشو توی هم کشید و کف دستشو از کف دستم بیرون آورد
– خونه خودمم بهشدت وقته سوار نشدم!
همین اومد از پلهها سرازیر بشه، فوری حرکت کردم سمتش که جلوشو بگیرم و نذارم بره پایین این حرکات ما با پیچیدن آوای گراهی شده آرنگ توی راهرو یکی شد
آرنگ: کجا اینوقت صبح؟
پگاه با شنیدن آوای آرنگ از حرکت ایستاد و منم برگشتم سمتش
– سلام صبح بخیر…
پگاهم که انگار منتظر یه بهونه بود که اشکاش سرازیر بشه، شروع کرد به گریه کردن…
پگاه: سلام آرنگ به این بگو کف دست از سر من برداره!
ابروهام از تعجب بالا پرید! اصلا از شدت تعجب لال شده بودم…
بیا خوبی کن کله سحر هلک و هلک دنبال خانم جاده بیوفت حالام جلوی کس و ناکس بی آبروت کنه!
آرنگ که از حالت های من یچیزایی کف دستگیرش شده بود فوری چهارتا پله رو رفت پایین و کنار پگاه وتوقف کرد
آرنگ: چیشده آبجی؟ بیا بریم خونه صبحونه بخور…
صوتی پگاه یأس و ناامیدی رو توی وجود آدم میریخت…
پگاه: نه نمیتونم، قلبم داره سرمیاد تو خونه خفه میشم، احساس میکنم دیوارهای خونه مسیر میرن و دارن میان منو بخورن… وسایل خونه یه غول سیاه شدن…
کف دستشو گذاشت روی گوشش و نگاهاشو بس و درحالی که نفس میزد ادامه داد
پگاه: همه چیز عجیبه…
آرنگ: باشه اجازه بده من کیف و سوئیچ و بردارم باهم از پلهها میریم…
آرنگ با سرعت باد حرکت کرد و برگشت… چرا نمیتونستم این مرد و بشناسم؟ چرا باید انقدر عجیب باشی!
آرنگ: بریم…
چندتا پله رو به سمت پایین حرکت کرد، نگاهم روی پاهای پگاه قرار گرفته بود پاهایی که میلرزید و اصلا تعاقلب نداشت!
تمام زندگیم داشت جلوی دیدهم پرپر میشد پاهای خواهرم، میلرزید و با این سن کم توانایی پایین اومدن از پله رو نداشت و تعاقلبش بهم میخورد!
حس کردم اون لحظه خیلی بی پناهم و شاید این حس باعث شد نامیل داشته به آرنگ پناه ببرم و نگاهم و به چشماش بدوزم…
اونم پاهای لرزون پگاه رو مشاهده کرده بود که سریع از نگاهم حرف توی دلمو خوند و با یه چشم غره بهم فهموند که الان اصلا وقت خوبی برای شکستن این بغض لعنتی نیست…
نگاه آرنگ ازم میخواست سعه صدر داشته باشم ولی مگه میتونستم؟ من طاقت نمیاوردم، من میمردم اگه پگاه و مجدداً سرحال نمیمشاهده کردم…
آرنگ راهی شد کنار پگاه و اظهار کرد
آرنگ: پگاه دستتو بده من، صبحونه که نخوردی پله ها هم مارپیچه یوقت سرت گیج نره…
بعد سمت من سوئیچ و گحرکت کرد و بیان کرد
آرنگ: تو با آسانسور برو ماشین و روشن کن، با ماشین برید من با اون یکی میرم سرکار…
وقتی خیالم راحت شد از اینکه دست پگاه توی کف دست آرنگ قرار گراهی شد و آرنگ حواسش به پگاه هست فوری حرکت کردم پایین، اول به شک افتادم که سوار کدوم ماشین بشم؟
یه لحظه در ذهنش گذراندم و پیش خودم اظهار کردم مطمئناً منظور اون پاژن نبوده پس سوئیچ و انداختم که مشاهده کردم بله حدسم درست بود…
همین جای گرفتم روی صندلی از سرمای زیاد ماشین تمام استخونام یخ زدن و حس کردم توی یه یخچال فریزر بزرگ جای گرفتم…
فوری بخاری و روشن کردم، هنوز ماشین گرم نشده بود که آرنگ و پگاه رسیدن…
پگاه سوار شد که آرنگ اشاره کرد شیشه سمت خودمو بکشم پایین…
– جانم؟
یه کف دسته کلید جلوی دیدهم گرفت و شروع کرد دونه به دونه کلیدهارو نشونم داد
– کلیدهای واحد، در ورودی، ریموت پارکینگ…
کلید و گذاشتم توی کف دستم… هنگ کرده بودم چقدر آقـــــا بود! انقدر متعجب شده بودم که فقط تونستم بگم
– مرسی!
صوتی پگاه باعث شد به خودم بیام
پگاه: آرنگ توهم بیا، نیای من بالا نمیرم!
آرنگ: دیده، قول دادم حتما میام… من برم ۲-۳ ساعت بمونم بعد مرخصی ساعتی میگیرم…
بعد رو به من اظهار کرد
آرنگ: آدرس مطب و داری؟
– نه محمد اضافه کرد خودم میام دنبالت!
آرنگ: تا من نیومدم محمد نمیاد! شمارهتو بده لوکیشن بفرستم…
این یعنی شماره منو ذخیره نکرده! عجب آدم غدی بود!
– شمارتو دارم میس میندازم…
آرنگ: اوکی، الانم بنظرم برید همین پارک نزدیک خونه!
پگاه فوری اظهار کرد
پگاه: پارک نه!
آرنگ: باشه با ماشین دور بزنید ولی ۸:۴۰ مطب باشید، دکترش دقیقِ فرم هم باید پر کنید…
بهم خیره شد بیان کرد
آرنگ: میخوای آروم آروم برو سمت مطب…
از کف دست پگاه کلافه شده بودم مثل یه بچه سه ساله حرکت کردار میکرد و بهونه میگرفت، برای آرنگ سر تکون دادم و میس کال انداختم تا شمارمو داشته باشه بعد هم ماشین روندم و از پارکینگ درآوردم…
وقتی رسیدم سر خیابون اصلی نگاهم خورد به یه فروشگاه که باز بود، نمیشد اینجوری با شکم خالی رانندگی کرد!
هم من گرسنه بودم هم پگاه ضعیف شده بود و احتمال داشت حالش بد بشه، ماشین و جلوی فروشگاه پارک کردم
– پگاه تو ماشین بمون تا من بیام…
پگاه: نه میام، تو میخوای بری منو تنها بذاری!
اخمامو توی هم کشیدم
– چی چی واسه خودت میبافی؟ ماشین آرنگو ول کنم کجا برم؟
ولی گوش پگاه بدهکار نبود و قبل از پیاده شدنم اونم پیاده شد و وسط پیادهرو منتظر وتوقف کرد…
فوری حرکت کردم داخل فروشگاه و شیر و کیک خریدم، انقدر که نگران پگاه بودم اصلا نمتوجه شدم چجوری کارت کشیدم و بیرون اومدم…
وقتی توی ماشین قرار گرفتیم ساعت ماشین ۷ و نشون میداد بعد از خوردن شیر و کیک جاده افتادیم سمت مرکز مشاورهای که آرنگ آدرسشو برام ارسال کرده بود…
از خاموشی ماشین حالت بهم میخورد، سخت بود برای منی که همیشگی پگاه و سرحال و سرزنده دیده بودم و همیشگی از بقیه تعریف کدبانو بودنش و متوجه شده بودم تحمل این وضعیت!
خواهرم حالا مثل یه تیکه گوشت بدون روح، روی صنقلبی افتاده و به خیابون شهر خیره شده و هیچ حرفی برای بیان کردن نداره!
کی این بلا سر پگاه اومد؟ چرا من متوجه حال خراب خواهرم نشدم؟ ما کی انقدر از هم دور شدیم؟ خدایا خودت این مصیبت و درست کن!
ساعت ۷:۱۵ که مامان زنگ زد…
– جانم مولین
مولین: خوبی پناه؟چیشد؟ پگاه و بیارش خونه!
– خوبه مولین اومدیم اومدیم دور بزنیم…
مولین: هنوز نمیخواد بیاد خونه؟
نگاهی به پگاه انداختم
– نه…
مولین:نمیتونی حرف بزنی؟
حس میکردم پگاه حواسش اینجا نیست ولی نمیتونستم ریسک کنم برای همین اظهار کردم
-دقیقا!
مامان: دستت آزاد شد زنگ بزن، راستین دیشامگاه تا صبح تب کرده بود حداقل راضیش کنید بیاد بچهشو ببینه، محمدم راه افتاد بیاد مطب…
مولین یجوری میگه راضیش کنید انگار دست منه؟ وقتی نمیخواد هیچکسو ببینه حتی منم اگه کف دست از پا خطا کنم ازم فرار میکنه چه توقعی میشه ازش داشت؟
حیف که نمیتونستم هیچکدوم از این حرفارو به زبون بیارم بازم فقط توی این خونه من تنها بودم و باز مشکلات پس فقط اضافه کردم
– باشه مامان خدافظ!
انگار پگاه کلا توی این جهان نبود شایدم میشه اظهار کرد متوجه تماس مامان و من نشده بود! هرچیزی چه بود ذهنم اتفاقات خوبی و نوید نمیداد…روزگارهای سختی در پیش داشتیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن