شانه های سوده بالا پرید … التماس کرد :
– نه ! نه ! تو رو خدا نه !
و بعد بلاخره بغضش در هم شکست . کف دست های کثیفش را روی صورتش گرفت و زار زد .
دست عماد روی زانویش مشت شد و پلک هایش روی هم افتاد . داشت از شدت خشم می سوخت … اما می میل داشت خودش را کنترل کند .
نفسی کشید و از روی صندلی برخاست . وقتی به طرف غرفه قدم برداشت، مشاهده کرد که سوده روی زمین خودش را عقب کشید و بیشتر درهم مچاله شد .
عماد همان جا مقابل در ایستاد و لب زیرینش را میان دندان هایش کشید . آنقدر صبر کرد تا سوده خوب اشک ریخت و زار زد … و بعد بیان کرد :
– فکر نکن تهش همین بود که امروزگار مشاهده کردی ، خانمِ سوده … می تونست بسیار بدتر تموم بشه برات !
چارچوب غرفه را با انگشتانش گرفت … و ادامه داد :
– اما به نظرم بَسِته !
سوده باز هق زد … و عماد ادامه داد :
– حواست باشه از این به بعد کف دست از پا خطا نکنی ! بتمرگ سر زندگیت … درِ دهنت رو گِل بگیر ! پشت سر آیدا خانم مفت نخور که دفعه ی بعدی گذشت نمی کنم !
زهرخندی زد … .
– در ضمن … جای اینکه دم گوش این و اون حرف مفت ریسه می کنی … برو نسق پسرتو بکش ببین چه گهی خورده که زیستنش حرکت کرده هوا !
آخرین نگاه حقارت بار را به سوده انداخت و بعد از او رو چرخاند و راهی شد .
***
موهایم را با تل حوله ای بالا زدم و مقابل آینه از حرکت ایستادم . فوم سفید رنگ شستشو را روی صورتم زدم و با دقت پوستم را ماساژ دادم .
آنقدر بی رنگ و رو و پژمرده شده بودم که از متوجه شدن خودم در آینه هراس داشتم . پای پلک هایم گود افتاده و گونه هایم سفید شده بود . هیچوقت یادم نمی رسید به این بدحالی افتاده باشم !
#سال_بد ❄️
#پارت_743
صورتم را آبکشی کردم و حرکت کردم سراغ شیشه ها و پمپ های مراقبت پوستی … که تلفن منزل زنگ خورد .
به سرعت از کف دستشویی بیرون رفتم و تلفن را برداشتم .
– الو ؟
– آیدا دلبره چطوری ؟ … سرت شلوغ شده به ما زنگ نمی زنی دیگه !
هستی بود ! … صاف از حرکت ایستادم و نفس عمیقی کشیدم . گفتم :
– خوبم ! تو چطوری ؟!
– منم خوبم ! راستش …
یک لحظه مکث کرد … . احساس کردم کسی آن طرف خط، کنارش قرار گرفته بود و به او چیزی اظهار کرد . هستی پووفی کشید و ادامه داد :
– قضیه ی شب میل داشتگاریت رو از دایی رضا اینا درک کردیم !
آوایش کمی اکو داشت … بلافاصله متوجه شدم که تلفن را روی اسپیکر گذاشته و لابد عمه الهام داشت آوایم را می متوجه شد . زهرخند بی اختیاری نقش صورتم شد .
– خب … آره ! چیز مهمی نبود !
– می دونم سوده آبرو ریزی کرده ! … منظورم اینه که … مشکلی پیش نیومد ؟ خانواده ی خواستگارت حرفی بابتشون نزدن بهت ؟!
بغض به گلویم نیشتر زد … ولی سعی کردم جلوی خودم را بگیرم .
– نه ! همه چی مرتبه ! … عصر هم قرار داریم بریم خرید حلقه !
باز هم انگار درگیری پیش آمد آن سوی خط، بین هستی و عمه الهام ... و هستی بیان کرد :
– خب ... خوبه !
– آره … خوبه ! … تا حدی که از زندگی من توقع میره، خوبه !
– آیدا … میزونی دختر ؟ … چرا صدات می لرزه ؟
دیگر تحمل نداشتم . حالم داشت بهم می خورد از آن تنهایی و خفقان . گفتم :
– می دونم عمه الهام داره صوتم رو می شنوه ! بهش بگو لزومی نداره وقت گرانبهاشو صرف کنه برای احوال پرسیدن از من ! آیدا خیلی هم خوشحال و راضیه ! … امروزگار هم قرار خرید داریم ! اون با مادر و خواهرش میاد … منم تنها ! … همواره تنها بودم .. امروزگار هم تنها میرم ! آره عمه جون … دختری که مادر نداشته باشه همین میشه !
– آیدا !
دیگر صبر نکردم تا حرف و توجیهاتشان را بشنوم . تماس را قطع کردم و تلفن را انداختم روی کاناپه .
#سال_بد ❄️
#پارت_744
تمام بدنم می لرزید و ساق کف دست راستم شروع کرده بود به گزش .
در من خشم و عصیانی بود که امکان بروزش را نداشتم . خشم از خودم … از شهاب، عماد … خشم از همه ی آدم هایی که می شناختم ! خشمی که مثل خوره من را از درون می جوید و نیست و نابودم می کرد . شامگاه بیداری هایم … پرخاشگری هایم … گریه های بی قلبیل و این دردهای عصبی … !
من بدبخت بودم ، باید قبول می کردم ! خدا اگر من را دلبسته شد، اینقدر زود مادرم را نمی برد ! سرنوشت من همین تلخی و سیاهی بود !
نفس عمیق کشیدم و سعی کردم آرام باشم و به کارهایم برسم . من هنوز اول مسیر بدبختی هایم بودم … باید پوستم را کلفت می کردم !
یک ساعتی مدت گذشت … تا زنگ منزل به صدا در وارد شد . دلم درون سینه ام فرو ریخت . می خبر داشتم بابا اکبر قطعاً پشت در نیست، زیرا برای انجام کاری از شهر خارج شده بود . پس احتمال داشت شهاب پشت در باشد … یا سوده !
به سختی خودم را راضی کردم و به طرف آیفون رفتم . ولی با مشاهده کردن تصویر هستی در مانیتور کوچک آیفون … بلاخره دلم آرام گرفت .
دکمه را فشردم .
تا در آپارتمان را هم باز کردم … هستی حیاط را پیموده و به من رسیده بود .
– خیر باشه هستی خانم ! این وقت روزگار اینجا چیکار داری ؟
هستی جلو رسید و بی هیچ حرفی، اول گونه ام را بوسید . حسابی به خودش رسیده بود . شنل بافت نازک طوسی رنگ و شال زرد خرقلبی و گردنبند و هزار مدل آرا گیرای دیگر !
– خدا رو شکر که سر دماغی بلو بری ! وقتی تلفن رو قطع کردی ، اینقدر خشمگین بودی که فکر می کردم درو به روم باز نمی کنی !
نفس عمیقی کشیدم و با بی اعتنایی نمایشی، بیان کردم :
– نه … طلبی ندارم کف دست کسی که قهر باشم ! بیا داخل !
تمایل داشتم برگردم که هستی بازویم را گراهی شد .
– چیزه … مولین دم دره الان !
#سال_بد ❄️
#پارت_745
شوکه نگاهش کردم … و او ادامه داد :
– هانیه هم هست ! با ترنمه !
ناباور بودم و غافلگیر … با صوتیی ضعیف جویا شدم :
– اومدن چیکار ؟!
– مولین خیلی اشک ریخت بعد از حرفای تو … هی می اظهار کرد بچه داداشمو غریب گذاشتم ! بعد یهو گفت بریم آشتی کنون … بعدم باهاش بریم خریدای عروسیش تنها نباشه !
همینطور فقط نگاهش می کردم … آمدن عمه الهام تاثیر عجیبی در من گذاشته بود ! … هستی با لحنی ملتمسانه ادامه داد :
– تو هم روشو زمین ننداز دیگه بلو ! گناه داره مولینم ! … حداقل به بزرگواریِ ترنّم خجالت بکش و کوتاه بیا !
– الان … عمه دم دره ؟!
هستی اوهومی اضافه کرد … و من او را کنار زدم . با همان بلوز و شلوار تریکوی خانگی رفتم توی کوچه … و ماشین پرشیای سفید آن ها را متوجه شدم !
هانیه با دخترش روی صنقلبی عقب قرار گرفته بود و عمه الهام پشت فرمان … .
کمربندش را باز کرد و به سرعت پیاده شد … .
– این چه سر و وضعیه آیدا ؟! … سر لخت اومدی توی کوچه !
اشک نگاه هایم را پر کرده بود . گفتم :
– عمه !
در ثانیه ای … نگاهش مهربان شد . همانطور که ماشین را دور می زد و به سمت من می رسید، بیان کرد :
– جانِ عمه ؟ … پشت تلفن که مهلت ندادی بپرسیم ساعت چند قرار داری ! … مجبور شدیم از الان بیایم بریزیم روی سرت !
دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم و او را بغل کردم … در حالی که آنقدر احساساتی شده بودم که بی اختیار به گریه افتادم . عمه الهام من را در آغوش گحرکت کرد و دستش را بین دو کتفم کشید .
– جان ! … جانِ من ! ببخش قربونت برم که شب خواستگاریت تنها گذاشتمت ! حلال کن این عمه ی بی عقلت رو !
#سال_بد ❄️
#پارت_746
روی موهایم را بوسید … و هستی که باز به ما ملحق شده بود ، با صدای قد بلندی بیان کرد :
– عجب صحنه ی رومانتیکی ! هانی جون نوار بهداشتی بیار میخوام خون گریه کنم !
عمه الهام بلافاصله به او توپید :
– خدا منو مرگ بده از دست تو ! این حرفا چیه وسط کوچه ؟!
در حالی که به خنده افتادم، از بغل عمه الهام بیرون آمدم و اشک هایم را پس زدم . عمه الهام به خنده ی من نگاه کرد و نفس راحتی کشید . آغوشش بوی خوشی می داد . چادر مشکی ابریشم ژاکاردش را به سر داشت که می خبر داشتم چقدر برایش عزیز است … بیشتر انگشترهایش را هم کف دست کرده بود !
هانیه هم از ماشین پیاده شد و در حالیکه ترنم را در بغلش تکان می داد، گونه ی من را بوسید .
– خوبی آیدا جون ؟ … مبارک باشه … خوشبخت باشی الهی !
تشکری کردم … و عمه الهام برگشت سمت من و این بار جدی اضافه کرد :
– ساعت چند باهاشون قرار داری عزیزم ؟
با فکر خرید حلقه و ازدواجی که در پیش رو داشتم، باز قلبهره ی عجیبی به من کف دست داد . نفس محکمی کشیدم و در حالی که سعی می کردم چیزی از حس و حالم بروز ندهم، گفتم :
– دو ساعتی دیگه … قرار بود عماد بیاد دنبالم !
– خب … حالا دیگه لازم نیست بیاد ! تو با فک و فامیلت میری !
بزاق دهانم را قورت دادم … و عمه الهام باز سؤال کرد :
– پول داری عمه جان ؟ … می دونم داداش اکبرم تو رو کف دست خالی نذاشته … اما محض احتیاط ، منم کارتم رو آوردم !
– پول هست عمه … کف دستتون درد نکنه !
هانیه اضافه کرد :
– مگه نمیگی اونا وضع مالیشون خوبه ؟ … خب میگم برای خرید باید اول طی می کردین باهاشون بریم جاهایی که قیمتاش معقوله !
هستی بیان کرد :
– حالا وقت این حرفا نیست ! بریم ببینیم خودشون چقدر میخوان هزینه کنن !
عمه الهام میانه ی بحث را گراهی شد و اضافه کرد :
– آره عمه جون ، برو آماده شو ! قبلشم زنگ بزن به این آقای چیز بگو با ما میای که نیاد دنبالت !
هستی حرف مادرش را تصحیح کرد :
– بلانسبت … آقای شاهید منظور مولینه !
هر چهار نفرمان ریز خندیدیم . عمه الهام عادت داشت وقتی کلمه ای را فراموش می کرد، به آن چیز می بیان کرد .
– نخورین منو حالا ! آقای شاهید ! … همون منظورمه !
❤️
#سال_بد ❄️
#پارت_747
***
نگاه بی حس و بی علاقه ام به میز شیشه ای مقابل بود … . تمام حلقه های ازدواج و ست های جواهراتی که کنار هم ردیف شده بودند … ذره ای حس اشتیاق و توجه من را جلب نکرده بود !
فروشنده با حالتی از التماس و ناامیدی سؤال کرد :
– این هم نه ؟!
چشم دوختم به گردنبند جواهر نشان که دور گردن نیمتنه ای از جنس مرمر سیاه ، خودنمایی می کرد . خاموشیم طولانی شد … که عماد پاسخ داد :
– این هم نه !
پشت سرم ایستاده بود . سعی می کرد تا حد ممکن از من دور نشود … و گاهی به جای من پاسخ می داد ! آن وقت هایی که دیگر جرات نداشتم بگویم هنوز چیزی را پسند نکرده ام … .
سر بالا گراهی شدم و با دلخوری نگاه کردم به او … .
– ببخشید … همه تون رو خسته کردم !
عماد در برابر من صبر فوق العاده ای نشان می داد ! کف دستش جای گرفت روی قوس کمرم و پاسخ داد :
– فدای سرت !
احترام خانم تبسم پر حرصی زد و تکرار کرد :
– آره عزیزم ! فدای سرت !
می خبر داشتم عاشق شد سرم را به تیزیِ میز شیشه ای بکوبد … ولی خودش را کنترل می کرد ! فکر می کردم او به بدیِ سوده باشد … اما لااقل از سوده درک و فهم بیشتری داشت . هیچ چیزی بابت اتفاقات شب میل داشتگاری به رویم نیاورد … انگار چنین شامگاهی در حیات ما وجود نداشت ! … لحظه ی آشنایی با عمه الهام و دخترهایش هم خیلی خوب و مودبانه حرکت کردار کرده بود .
عمه الهام تبسمی زد و با دلدادگی و علاقه اظهار کرد :
– قربون سرت … زیباِ عمه !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن