کرایه تاکسی را پرداخت میکنم و گوشیام را از توی شلوار جین چسبانم بیرون میکشم.
بیحواس چتریهای رنگ شدهام را داخل شالم میفرستم و تماس ناشناس را وصل میکنم.
– بله؟
– سلام دخترعمو…
دردسرهای من که تمامی نداشت.
زیستنام پر بود از دغدغه، همهمه و آشوب.
– چی میخوای اهورا؟
– اهورا کیه؟
تکان شمشاهده کردی میخورم.
طوری که گوشی از بین کف دستانم سر میخورد و روی زمین میافتد و نگاهم سمت علی کشیده میشود.
چطور نمتوجه شده بودمش؟
لبم را تر میکنم و خم میشوم تا گوشیام را بردارم
– پسرعموم.
تماس را قطع کرده و گوشی را توی جیبم برمیگردانم
– چرا طوری میپرسی که انگار مچم رو گحرکت کردی؟
به جای اینکه جوابم را بدهد، به در اشاره میکند
– باز کن در رو.
در ساختمان را با کلید باز میکنم و قبل از او داخل میشوم.
– حال حاجی خوبه؟
کوتاه خوبهای میگوید و پشت سر من از پلهها بالا میآید.
– ناضافه کرده بودی با خانوادهی عموت در ارتباطی!
در منزل را هم باز کرده و سمتش میچرخم.
در مورد من کنجکاو شده است؟
– در ارتباط نیستم. این شاسکول تازه پیدام کرده فرت فرت زنگ میزنه.
لحنم اخمی بین ابروهایش مینشاند و اما با جدیت سر تکان داده و داخل خانه میشود.
– اذیتت میکنه؟
سمتش میچرخم و صادقانه جواب میدهم
– آره… زنگ زدناش اذیتم میکنه، واسه همین بلاکش میکنم و اون مجدداً زنگ میزنه.
اخمش کورتر میشود و من کلید را همانجا روی زمین پرت میکنم و وارد آشپزخونه میشوم
– چی میخواد؟
در یخچال را باز میکنم و حین درآوردن تنک آب، جوابش را میدهم
– میخواد باهام حرف بزنه…
توی لیوانهای بلند برای هر دویمان شربت درست میکنم و از آشپزخونه خارج میشوم.
– تو نمیخوای باهاش حرف بزنی؟
با خندهای پر تمسخر هر دو لیوان را روی میز میگذارم و مینشینم
– چرا باید بخوام با یه عوضی حرف بزنم؟
پا روی پا میاندازم و نگاه به سر انگشتانم میدوزم
– حاجی در موردم چی اظهار کرد؟
پوست لبم را میکنم و نگاهم را بالا میکشم
– در مورد حرفای عماد در مورد من؟!
با اخم میگوید
– نمیخوام در موردش چیزی بشنوم ماهک.
خودم را جلو میکشم و او یکی از لیوانها را برمیدارد
– نمیشه که در موردش حرف نزد. همه فهمیدن… مولینت، حاجی، اهل محل… چیکار میخوای بکنی؟
– کاری نمیکنم… اهل محل هم دو روز در موردش حرف میزنن بعد فراموش میشه میره.
سرم را تکان میدهم
– تو چی؟ دو روز دیگه یادت میره؟
با اخم لیوان را روی میز میکوبد و نگاه من هم سمت میز کشیده میشود.
کمی از محتوای زرد رنگ لیوان روی میز ریخته شده
– میخوای به کجا برسی ماهک؟
– منم امروز دلخور شدم علی، عذاب کشیدم، مضطرب شدم… اما تو به جای اینکه حال خرابم رو ببینی همه چی رو انداختی گردن من.
کف دست به صورتش میکشد و من سرم را کج میکنم.
میدانم دوستم ندارد…
میدانم برایش مهم نیستم ولی قلبم با بیقراری کمی توجه میخواهد.
– اینکه عماد میتونه هر وقت عاشقیش کشید بیاد و من و پیشت خراب کنه و تو رو بندازه به جون من، داره عذابم میده.
اسمم را زیر لب نجوا میکند و من ولی با حرص بیشتری اضافه میکنم
– اینکه تو جلوی هر ننه قمری بهم بتوپی اذیتم میکنه. امروزگار صبح اون نگاههای قورباقهای دختر همسایتون اعصابم رو بیشتر از حرفهای تو خورد کرد.
– ماهک..
با اعتراض میان کلامش میگویم
– اینقدر نگو ماهک ماهک… من الآن عصبیم.
– من معذرت میخوام. حله؟
اخمم کورتر میشود و زیر لب میگویم
– اینقدر هم جنتلمن نباش…
میخندد
– چی؟!
شانه بالا میاندازم و لیوان شربتم را برمیدارم
– چی نداره! همون کاری رو بکن که من میگم.
گوشیاش را سمتم میگیرد که متعجب نگاهش میکنم و او آرام زمزمه میکند
– شمارهای که مزاحمت میشه رو سیو کن.
ابرو بالا میاندازم و کوتاه میخندم
– جدی میگی؟
گوشی را توی دستش تکان میدهد و میگوید
– شوخی ندارم، مگه ناظهار کردی اذیتی؟
بزاق دهانم را قورت میدهم و اصلا قلبم نمیخواهد علی با اوی عوضی هم کلام شود.
– گفتم اذیتم اما دلیل نمیشه بخوای برام آقا بالاسری کنی سید، من بلدم خودم از خودم دفاع کنم.
اخمی بین ابروهایش مینشیند
– نمیخوام آقابالاسری کنم، فقط قراره به تو و اونی که اذیتت میکنه یادآوری کنم که تنها نیستی. بنویس عزیزم.
به اجبار گوشی را از دستش میگیرم
– قراره چی بهش بگی؟
باقی ماندهی محتوای لیوانش را سر میکشد و با تأخیر جوابم میدهد
– که وقتی یکی نمیخواد باهاش حرف بزنه، دیگه مزاحمش نشه.
قفل گوشی خودم را میزنم
– دیگه؟!
به جای اینکه جوابم را بدهد، نگاهم میکند و من در انتظار شنیدن جوابم سر تکان میدهم
– میخوای بهش بگم نامزدتم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن