نگاهی به صورت قرمز شده انوشیروان خان انداخت و نیشخند زد.
-بهش میگید مگه نه؟ مطمئنم که میگید. به هر حال تاشچیان بزرگ که بخاطر گناه نکرده، یه دختر شونزده سالهرو تا پای شکستن دست و پاش میبره، تا حدی جَنَم داره که یه دادم سر مردای خونه بکشه…!
انوشیروان خان تاشچیان عملاً لال شده و حتی به اندازهی یک کلمه هم نمیتوانست از خود دفاع کند و این خوب بود.
آنقدر در این چند وقته اداواطوارهای مختلف از این خانواده مشاهده کرد بود که صبرش سر رسیده بود.
کتش را برداشت و هنگام خروج از اتاق رو به انوشیروان خشک شده، با لحن بهشدت جدی و محکمی بیان کرد:
-سرمایه گذاری روی شرکت مردهتون هیچ سودی برام نداره. تنها هدفم از این کار این بود که افرا غمگین نشه اما اگه یکبار دیگه فقط یکبار دیگه کوچکترین راهی شدار زشتی از طرف یکی از اعضای این خونه نسبت به افرا ببینم، دیگه نگاه نمیکنم که جایگاه ها چیه…هر جور که شده روابط زنمو با این خونه و آدماش قطع میکنم و بهتره بدونید اگه همچین روزگاری برسه، شرکتتون که هیچی حتی خودتونم نمیشناسم!
انوشیروان خان هول شده توقف کرد.
-ا..اروندجان هیچی اونطوری که فکر میکنی نیست. فقط یه سوتفاهم…
حرفش را برید و با بیان کردن:
-شرمنده من تا نیم ساعت دیگه یه جلسه مهم دارم فعلاً.
بهسرعت از اتاق بیرون زد.
آنقدر کثیف بودند که برای اینکه حرکت کردار بهتری با افرا داشته باشند، مجبور بود که با پول تهمتوجه شدشان کنند و در عجب بود که چطور انوشیروان تاشچیان با این همه ذلت هنوز توانایی نگاه کردن در نگاه افرایش را دارد…؟!
نفسش را کلافه بیرون داد و مستقیم مسیر اتاق افرا را در پیش گحرکت کرد.
باید هر چه زودتر از این عمارت مسموم فاصله میگرفتند.
-افرا خانوم؟
-…
-جواب نمیدی؟
نفس کلافهای کشید و بار دیگر چند تقه به در نیمه باز زد.
-افرا من نگرانتم…بیام تو با هم حرف بزنیم؟
-ب..بیا.
تا صوتیش را شنید. سریع وارد اتاق شد و در را پشت سرش بست.
افرا با سر پایین افتاده روی زمین کنار تختش نشسته بود و صوتی بینی بالا کشیدنش، خبر از گریهی ادامه دارش را میداد.
-هنوز داری گریه میکنی شما؟
افرا سرش را بیشتر به سمت دیوار گراهی شد.
مثل این که این قصه سر درازی داشت.
کنارش لبهی تخت قرار گرفت و متاسف از دکوراسیون اتاق که بیشتر مناسب یک زن میانسال بود، نگاه گحرکت کرد.
قبلاً خوب به اینجا دقت نکرده بود.
-درو بستی؟
-آره… نباید میبستم؟
-مامانم خیلی کم اجازهی این کارو میداد. همواره میبیان کرد باید در اتاقت باز باشه…
اول میل داشت دست دراز کند و محکم دخترک را در آغوش بگیرد. اما حالت دفاعی افرا را که دید، بیخیال شد.
شاید بهتر بود که اول توضیح دهد.
-شرکت که بودم خواهرت زنگ زد. گفت چراکه با شوهرش مشکل داره میخواد یه مدت بره شهرتون تا آروم بشه. جویا شد مواظب افرا هستی؟ جواب دادم میشه نباشم؟ بیشتر از جونم مواظبشم. همین…نه چیزی کمتر نه چیزی بیشتر…منم مثل تو نمیدونستم که قصدش چقدر جدیه. وقتیم که مشاهده کردم چیزی نمیدونی اظهار کردم شاید بهتر باشه که خودش بهت بگه.
حرفش که تمام شد صوتی گریهی افرا واضحتر به گوش رسید و چقدر کنترل کف دستانش سخت شده بود.
کاش مثل اوایل ازدواجشان، روی همان قراری که با انوشیروان تاشچیان گذاشته بود میماند.
آن روزگارها که ارتباطشان با این خونه را تا حد زیادی کم کرد، چه ساکتش فوقالعادهای داشسریع.
اشتباه کرده بود…اشتباه!
_♡____
افرا:
توضیحات اروند خجالتزدهام کرد. الحق که انسان نمکنشناسی بودم.
از گوشهی نگاه نگاهش کردم.
شرمندگی که در دیدهانم بود، باعث شد که کف دستان مردانهاش را مثل همیشه برایم باز کند.
سریع نیم خیز شده و خودم را در آغوشش انداختم.
اشکهایم پیمسیرنش را خیس میکرد و هنوز هم باورم نمیشد که صحرا و مولین بدون من راهی شدهاند.
اروند همانطور که کمرم را ماساژ میداد، لالهی گوشم را بوسید و پچپچوار اظهار کرد:
-دلت میمیل داشت توام باهاشون میرفتی؟
میخواستم…؟!
-نه!
-دوست داشتی صحرا اینجا میموند ولی از دست بابابزرگت و شوهرش عذاب میکشید، تحقیر میشد؟!
خدایا… قلبم داشت میترکید.
-نه… نه… نه… نــــه!
-پس چرا الآن اینجوری میکنی دورت بگردم؟
-زیرا که… زیرا که…
-چراکه حس میکنی تنها موندی؟ حس میکنی ولت کردن؟!
انگار یک سیخ داغ را در دلم فرو کردند.
ناساکت تا میل داشتم از آغوشش فاصله بگیرم اجازه نداد. محکمتر تنم را دربرگحرکت کرد و روی موهایم کف دست کشید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن