زبانش که روی نوک سینهام قرار گرفت جرقه ای درونم زده شد.
– خسرو…
من ملوک نیستم، تو…تو اون رو خری…خرید..
با آوای کشیده ضجه زدم. جیغ کشیدم و لگد پراندم تا خودش را از درونم خارج کند اما او بیتوقف ضربه میزد.
– اون خواهرمه، خواهر بزرگم که فرار کرد، من اون حروم زادههم که…که پدرم تبعیدم کرده بود
خسرو…نکن. درد داره..
در چشمهایم خیره شد. غم و خشم درونشان بود اما همچنان به من ضربه میزد. سرم را کج کردم و آخی از درد اظهار کردم.
چرا تمام نمیشد…شکنجهی طولانی بود.
– تو مال منی…میفهمی؟
فکم را گرفت و سرم را صاف کرد در نگاههایم خیره شد و دوباره حرفش را تکرار کرد.
پهلوهایم را گراهی شد و نفسش را میان گردنم رها کرد. سرعت ضربههایش تند و بهسرعت تر میشد و درد من بیشتر…
– باز کن پاهاتو…چقد مقاومت میکنی.
بیحواس و گیج فاصلهای به پاهایم دادم. فقط میتمایل داشتم این شکنجه تمام شود. پلک هایم روی هم افتاد.
سینهام را که فشرد از جا پریدم و آخی اظهار کردم. چرا اینقدر وحشی بود؟ قلبم میتمایل داشت تمام آن چیزی که خوردم را بالا بیاورم.
– خسرو…بسه، جان هرکی میپرستی بسه. درد داره و…
لبهایش را روی لبهایم کوبید و خفهام کرد.
صورتش را تار میمشاهده کردم، برای نمشاهده کردنش دیدههایم را بستم و آن آخرین تصویری بود که آن شامگاه مشاهده کردم.
بین مرگ و زندگی یک پلی است به نام خواب! این را وقتی در فرنگ بودم از یکی شنیدم.
میگفت که وقتی میخوابیم، روحمان از بدنمان جدا میشود اما دلمان دائم آن را نگه میدارد.
قلب ما، که در وسط سینهمان و کمی مایل به چپ قرار دارد، برای ذرهای بیشتر زندهماندن ملتمس میشود و ما زنده میمانیم.
اما من دلم را حس نمیکردم! دقیقا از لحظهای که دیده هایم را باز کردم فهمیدم که این جهانی من نیست.
متوجه شدم که قلبم توانایی نگه داشتن روحم را نداشته و من مردهام.
مرگی که زیستن دیگری را پشت خودش برای من داشت ولی تیرهتر…
بدون رنگ و پر از دردی که در زیر قلبم و پاهایم بود.
ملافه را محکم فشردم و نفس عمیقی که کشیدم قفسهی سینهام را به درد آورد و ولین امان از این قلبی که بعد این همه درد باز هم میکوبید.
– شاهدخت، بیدار شدید.
فین فین جیران به من فهماند که حالت اسفناکی دارم.
کف دستهایم را بلند کردم و محکم روی گوشهایم گذاشتم. آوا نمیتمایل داشتم…
– ساکت شو جیران. گریه نکن روی مخمه.
آوای خودم عذاب آور تر بود. خش دار و گراهی شده، گویی لب های خسرو دیشامگاه مثل طنابی دور گردنم بودند.
جیران کنارم روی تخت جای گرفت و کف دستم را گحرکت کرد.
– بانو…باید باید ببرمتون حمام.
دردی در قفسهی سینهام پیچید. مرتیکهی حرام زاده تمام وزنش را رویم انداخته بود.
– ولم کن جیران…ول..
– ندیمه برو بیرون.
صدای خسرو بود. دیدههایم تا انتها باز شد. وحشت زده نیمخیز شدم. جیران با گریه وسطمان از حرکت ایستاده بود.
خسرو بازویش را گحرکت کرد و او را به سمت در هل داد.
– برو بیرون. زود باش.
فریادی که زد دل من را هم تکان داد چه برسد به جیران بیچاره و ترسوی من.
ملافه را روی تنم بالاتر کشیدم و سرم را روی مخده( بالشت) گذاشتم. خسرو بالای سرم توقف کرد.
باز میمیل داشت به من تعرض کند؟ این بار خودم را میکشتم و…
با لمس ملایم دستش روی پیشانیام متعجب پلک زدم.
کنارم روی تخت نشست.
– دیشامگاه بهشدت باهات ملایم بودم. اما تو بهشدت جفتک پروندی.
ملایم؟ دیدههایم پر از اشک شد. چه ملایمتی؟ تمام تنم درد میکرد.
– بار اولش برای همه درد داره.
جوابی نداشتم. ملایم ملافه را تا روی بینیام بالا کشیدم که خسرو رویم خم شد. ترسیده در خودم جمع شدم.
– ملوک کیه؟
دلم دیگر نزد، حرفهای دیشامگاهم در گوشم اکو خورد. دهانم را باز کردم و اظهار کردم:
– خواهرمه…همونی که به تو فروختنش.
اخم کرد، فحشی زیر لب داد و بعد از حرکت ایستاد.
– داری دروغ میگی.
من نمیتمایل داشتم تجربهی دیشامگاه را بار دیگر داشته باشم، نمیتمایل داشتم خسرو را درونم حس کنم پس اگر با اضافه کردن حقیقت ذرهای شانس برای این چیز داشتم الان وقت بیان کردن همه چیز بود.
نگاه وحشی خسرو اما مرا میترساند، اگر بلای بدتری سرم بیاورد چه؟ دستم را دور گردنم حلقه کردم.
نیم خیر شدم و ادامه دادم:
– من ملکم، دختر کوچیک سلیمان، همونی که همه بهش میگن حروم زاده و سال ها توی فرنگ بود.
وقتی…وقتی اومدی خواهرم که قرار بود عروست بشه فرار کرد و من…
من برای…
با نعرهی خسرو لال شدم. نعرهی دیگری زد و کوزهی آب را به دیوار کوبید.
– دروغ میگی…تو داری مثل سگ دروغ میگی شاهدخت.
سرم را به دو طرف تکان دادم و هق زدم.
– نه، راستشو میگم. ملوک با وزیر فرار کرد و من من…
به سمتم رسید و بازویم را گحرکت کرد. مرا از جا کند و تکان شمتوجه شدی به تنم داد.
– پس چرا…اومدی؟ من که گفتم دیگه نمیخوامت. چرا اومدی؟
پلک زدم و اشک روی صورتم سرازیر شد.
– میخواستم از عموم فرار کنم. اون میخواست بهم کف دست بزنه. فکر کردم تو از من بدت اومده و دیگه قرار نیست زنت باشم.
بازویم را ول کرد و عقب رفت. زانوهایم را در آغوش گحرکت کردم و هراسیده به اویی که از خشم سرخ شده بود زل زدم.
به طرفم وارد شد و کف دستش را جلوی صورتم تکان داد.
– دارم میرم پیش پدر و مادرت، وای به حالت اگه دروغ بیان کرده باشی.
هراسیده تند تند سرم را تکان دادم که از اتاق بیرون رفت.
دروغ میاضافه کرد مگر نه؟ حتی اگر برود و بپرسد هم پدرم راستش را به او نمیگوید اگر هم بگوید…
وای! پدر و مادرم را بدبخت میکند، کاش نمیاضافه کردم! ملک لعنت بر تو!
ته خط که میگویند این بود مگر نه؟
من ملک، شاهدخت حرام زادهی حاج سلیمان، اعتراف میکنم که به ته خط رسیدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن