– خانم شرافت مگه حضور نداره؟
پاهایش ناخودآگاه از حرکت از حرکت ایستاد و گوشهایش برای متوجه شدن پاسخی تیز شد.
– بله هستن درگیر کاریان الان میآن!
– یادم نمیآد حوزهی کاری خانم شرافت رو تغییر داده باشم!
با تبسم ریزی گوشهی لبش را گزید. گویا مرد از نمشاهده کردنش راضی نبود.
– نه…آقای معید اشتباه متوجه شدید، ایشون تازه رسیدن مشغول تعویض لباس فرمشون هستن.
– ولی دوستشون که اینجا هستن!
هوا را پس دید و به پاهایش سرعت داد. پشت به کیامهر ایستاد و در تلاش برای چشم گرفتن از هیبت مرد لب باز کرد:
– سلام، خوش اوممشاهده کرد آقای معید!
مرد با مکث طولانی و جان دراری به سمتش چرخید و چرخیدن آهستهش حرصیاش کرده که باعث شد دست مشت کند. نگاهش که روی صورت تمیز و آن نگاهان سیاه چلچراغانش افتاد، حس کرد که دلش در دهانش میزند.
ابروی بالا حرکت کردهی مرد، رویای سفیدی که در حال تشکیل شدن بود را از بین برد و به خود وارد شده نفس عمیقی کشید. اصلا میلی نداشت که آن عطر همواره خوش بویش را نفس بکشد اما…
– به به! خانم شرافت! مثل اینکه ساعتتون مشکل داره!
پلکی بست و با اعتماد به نفسی که بیش از پیش شده بود پاسخ داد:
– ساعت من مشکلی نداره ولی تو وظایف کاری من ذکر نشده که حتما برای ورودتون دولا راست بشم!
رأس جـنون🕊, [۱۹/۰۵/۱۴۰۳ ۰۵:۴۵ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۵۵۷
نگاهان گرد شدهی مرد باعث شد تا تبسم ریزی کنج لبش کاشته شود. اهمیتی به تعجب بقیهی کارمندان و صورت سرخ شده از خندهی ترانه نداد و تنها نگاهش مستقیم به کیامهر دوخته بود.
– تو…به چه اجازهای…
نگاهش تیز شد و کلام کیامهر قطع!
انگار یادی چند شامگاه قبل یادش آمد که ادامهی حرفش را خورد.
تبسم پررنگتری روی لبش کاشت و با همان تبسم حرصدرار لب باز کرد:
– نمیشینید جناب معید؟ چیزی به حرکت نمونده!
صوتی نفس کشیدن هیچکس نمیآمد و او با حال خوشی در حال یکه تازی بود. یک نگاهش به دست مشت شدهی مرد بود و یک نگاهش به دیده و ابرو وارد شدن ترانه!
– خانم شرافت میشه یه لحظه با من بیاین!
عمراً بخواهد این لحظهی سرخ شدن صورت کیامهر را با میل داشتهی ترانه عوض کند.
– منتظرم تا آقای معید بشینن و پذیرایی مدنظرشون رو بپرسم، بعد میآم.
کیامهر با دندانهایی که سفت روی هم فشرده میشدند غرید:
– همهتون میتونین برین!
ترانه با چپ کردن صورتش سعی کرد مفهومهایی را به هیلا برساند ولی دریغ…
اصلا گوشش به این حرفها بدهکار نبود و تنها خاطرهی آن خودخواهی پس از بوسه برایش تکرار میشد و میلش برای کوبیدن مرد بیشتر!
صدای پوزخند کیامهر نگاهش را مستقیم به سمتش کشاند. اصلا ذرهای احساس ترس نداشت فقط کمی میان قلبش…ضعف راهی شدن را احساس میکرد و بس!
حس میکنم هر کدوم یه شمشیر گراهی شدن دستشون😂
رأس جـنون🕊, [۲۰/۰۵/۱۴۰۳ ۰۵:۴۳ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۵۵۸
– حس نمیکنی زیاده روی کردی؟
– اصلا!
کیامهر عصبی چند قدمی به جلو برداشت و با همان ابروهای درهم شده روبهرویش توقف کرد.
– رو بهت دادم که برام زبون درآوردی!
– داشتم منتها شما این رویِ منو یادتون حرکت کرده بود!
خندهی کشیده عصبی کیامهر هم نتوانست ترس را به قلبش راه بدهد. کیامهر معید الان با کیامهر معید چند ماه پیش زیادی فرق میکرد.
مرد انگشت اشارهاش را بالا گرفت و رو به صورت هیلا تکانی داد.
– خوب گوشتو باز کن ببین چی میگم…این بار اول و آخریه که بهت اجازه دادم جلوی کارمندام زبون درازی کنی و حرف بارم کنی…دفعهی بعد از این خبرا نیست!
– شرمنده…من این حرفا تو گوشم نمیره.
یک قدم به سمتش برداشت و غرید:
– هیلا!
با خونسردی پلکی زد و یک دور نگاهش را اطراف صورت مرد چرخاند و با مکث پدر درآری لب باز کرد:
– معذرت خواهی کن!
صدای کیامهر بلند شد:
– چی؟
– گفتم که…معذرت خواهی کن!
مرد نیشخندی روی لبش نشاند و با کف دستی که بیش از پیش مشت شده بود غرید:
– بابت؟
تیز نگاهش کرد و حرصی در دلش جوشید و خدا لعنت کند تمایل داشتهای را که در مغزش چرخ میخورد.
– یادت راهی شده؟
رأس جـنون🕊, [۲۱/۰۵/۱۴۰۳ ۱۰:۱۷ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۵۵۹
– نمیدونم راجب چی داری حرف میزنی!…منظورتو راحتتر برسون.
پلکی زد و نفس عمیقی جهت آهسته کردن قلبش کشید و چقدر قلبش میخواست در این حال فحشی نثار مغز بهم ریختهاش کند.
– هیچی…چیزی میل دارید جناب معید؟
کیامهر تنها با چشمانی گرد شده از تعجب به این حالت عجیب صورتش نگاه میکرد.
حوصلهی صبر کردن را نداشت و پس از چند ثانیه مکث مجدد تکرار کرد:
– چیزی میل دارید جناب معید؟
ولی کیامهر سردرگم آن دیدههای سرد شده را نگاه میکرد. هیلا به خیره چشم دوختنش فقط بیتوجهی کرد.
– خب مثل اینکه فعلا چیزی میل ندارید، میگم سرِ تایم همیشگی عصرونهتون رو آماده کنن ولی اگه قصد تغییر عصرونه رو داشتید میتونید اطلاع بمتوجه شد!
نگاه گرفت و از کنارش رد شد اما گراهی شدار شدن بازویش و توقفی که اجباری نصیبش شد چندان به مذاقش خوش نیامد.
سعی کرد در قلب خودش را ساکت کند اما میخبر داشت این آرام شدن آنچنان هم دوام نداشت و هر آن امکان داشت بهم ریختگیاش را به روی مرد بیاورد.
– چیشده هیلا؟
این مرد نمیخبر داشت در این شرایط نباید اسمش را صدا کند؟ وقتی که این صوت را الان نمیتمایل داشت، این آوایی که پیگیر بود و باعث میشد فرضیههای مغزیاش را بهم بزند.
– چیزی نشده! در ضمن خانم شرافت هستم و ممنون میشم بازوی مهماندارتون رو ول کنید.
اوه اوه هیلا شمشیرو از رو بسته🙂↔️
رأس جـنون🕊, [۲۳/۰۵/۱۴۰۳ ۰۲:۴۵ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۵۶۰
کیامهر بهت زده تنها توانست تکانی به تنش بدهد. به سختی کف دست دراز شدهی مرد از بازویش جدا شد و او به سختی لب باز کرد:
– بااجازه!
بدون اینکه نفس بگیرد از کنارش گذشت و اجازه نداد دلش با حس آن عطر همیشگی بار دیگر بهم بریزد و پاهایش را سست کند. با دیدهانی طوفانزده وارد آشپزمنزل کوچک شد و با حال بدی نگاهش را به ترانهای داد که تنها آنجا منتظرش مانده بود.
– بقیه کجان؟
به سختی سعی کرد صدایش حداقل به گوش دخترک برسد و گویا رسید!
– کسی اینجا نمیآد فعلا…چیشد؟ خوبی؟
– فقط آب بهم بده.
ترانه بیحرف سری برایش تکان داد و بهسرعت به سمت یخچال کوچک راهی شد. بطری آبی بیرون آورد و به کف دستش داد. بیآنکه نگاهی به چشمان ترانه بیاندازد کف دست دراز کرد و آب را گرفت.
بعد از خوردن چند قلپ آب سرد احساس کرد که الان بهتر میتواند نفس بکشد! بطری را روی میز انداخت و با دو انگشت شست و اشارهاش فشاری به گوشهی دیدهش آورد و زیرلب نالید:
– لعنت به روزگاری که باهات آشنا شدم.
ترانه مضطرب یک قدم به سمتش برداشت و کف دستش نوازشوار روی بازویش نشست.
– چرا نمیگی چی گفته؟ دارم سکته میکنم!
پوزخند قد بلندی زد:
– نگران نباش با این یکی دو کلمه اخراجم نمیکنه.
دخترک روبهرویش اخمی کرد و لب زد:
رأس جـنون🕊, [۲۴/۰۵/۱۴۰۳ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۵۶۱
– چه ربطی داشت؟
روی صنقلبی جای گرفت و کف دستی به صورتش کشید.
– نمیدونم، زیاد حال خوبی ندارم.
نگاهش را پایین داد و آهسته جوری که به گوش ترانه نرسد برای خودش لب زد:
– ای کاش اون شامگاه برنمیگشتم تا تو منو هیچوقت نمیبوسیدی!
– خانم شرافت چیشد؟ وای خدا من اامان بارم تو طول تموم این سالها بود که کسی رو متوجه شدم اینطور جلوی آقای معید درآد! ماشاالله جگر شیر دارین ها…ایول بابا!
زن پشت سر هم مشغول حرف زدن بود و نمیخبر داشت او دیگر صبری برای گوش سپردن و پاسخ دادن ندارد!
سریع از روی صنقلبی کشیده شد و از آشپزمنزل بیرون زد و باز هم ترانه فقط مضطرب نگاهش کرد.
دردش را نمیفهمید و او هم متأسفانه اهل حرف زدن از دردش نبود! خودش را درون کف دستشویی انداخت و چند مشت آب سرد به صورتش پاشید و…
ای کاش زودتر به خودش بیاید تا کیامهر نفهمد هنوز گوشهای از دلش میان آن بوسه گیر کرده!
بوسهای که هیچ علاقهای به یادآوریاش نداشت ولی متأسفانه…دلش هیچوقت و هیچمدت با او هماهنگی نداشت و همواره برای خودش ساز محالفی میزد.
چند تقهای که پشت هم به در خورد باعث شد که به خودش بیاید. بعد از چند نفس عمیقی از کف دستشویی بیرون زد و مقابل ترانه ایستاد.
– آقای معید اظهار کرده که عصرونه نمیخواد، نیازی به درست کردنش نیست!
سری تکان داد.
– خوبه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن