نیامدن منشی حسابی کارش را ساخته بود و حالا به تنهایی باید جور تنظیم ساعتهای کاریاش را میکشید.
قلبش میخواست زودتر به شیراز برسد تا بابت این تأخیر یک روزه که ناشی از بینظمی شرکت توحید بود یک دعوای اساسی مسیر بندازد ولی…
فعلا کف دستش حسابی بسته بود و این تأخیر درست چند دقیقه قبل از ورودش به هواپیما شکل گرفته بود.
نچی زیرلب بیان کرد و با این حساب باید یک روز را به یللی تللیترین حالت ممکن میگذراند و از آن بدتر حداقل یک روز به این مسافرت مثلا کوتاه اضاف میشد.
دقیقا در بد قلقترین حالت ممکن بود و اگر کف دستش میرسید خلق بدش را روی تک تک خدمهی پرواز خالی میکرد، حتی کاپیتانی که زودتر او را به مقصد نمیرساند.
– خسته نباشید!
به قول امروزیها تا کله در آیپد فرو حرکت کرده بود و تنها گوش دادن صدای آشنایی بود که او را به خودش آورد.
دستی به گردنش کشید تا داد مهرههایش را کمی ملایم کند و در همان حال سرش را بالا گحرکت کرد.
بالا گراهی شدن سرش همانا و داغ شدن چیزی میان قفسهی سینهاش همانا!
تماماً نگاه شده بود برای دیدن این دلربایی منحصر به فرد و خاصی که مانند یک سریعیس بینظیر روبهرویش قرار گحرکت کرده بود و دخترک سر به زیر حتی متوجهی نگاه شوکهی رئیسش هم نشده بود.
کف دستی که روی گردنش قرار گرفته بود، کاملا ناخودآگاه پایین وارد شد و روی گرهی کرواتش نشست و امید داشت با شل کردن آن، راه تنفسی که بسته شده بود، باز شود.
– سفارشی که خواسته بودین رو آوردم.
رأس جـنون🕊, [۲۷/۰۷/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۱۱
یک دم نگاهش از روی چهرهی زیبا و اندام ظریفش برداشته نمیشد و خدایا این چه جهنمی بود که تنش در حال آتش گحرکت کردن بود و چیزی نمانده بود تا ذره ذره به خاکستر تبدیل شود؟
این دختر مهرهی مار داشت که او را اینگونه از پا درآورده بود؟
به سختی بزاق جمع شده در دهانش را قورت داد و خم شدن دخترک را مبنی بر پایین گذاشتن سینی دید و ای کاش نمیمتوجه شد!
این همه ناز و عشوه خدادادی بود؟
اگر خصومت و آن چشمان پر از حرصش را نمیدید قطعا میگفت برای از راه به در کردنش این همه عشوه میریزد و…
ای کاش هیچوقت او را فیکس پروازها نمیگذاشت.
– امر دیگهای با من ندارین؟
جان کند تا نگاه بردارد و لبهایش را تکان مختصری دهد.
– نه.
دخترک رفت و او را گنگتر از هر لحظه تنها گذاشت. ناباور از این حس و حالی که یکهو به جانش سرازیر شده بود، با حالت عصبی کشیده شد و با چند حرکت کروات را شلتر کرده و از دور گردنش باز کرد.
حس میکرد تمام تنش به عرق نشسته و عامل این گرما از کجا نشأت میگرفت؟
با تمام کلافگی کتش را از تنش بیرون آورد و کنار سینی پرت کرد. با چند نفس عمیقی کف دستش روی قفسهی سینهاش نشست و با حس چیزی، متعجب چشم گرد کرد.
نه…اشتباه نمیکرد!
نقطه به نقطهی کف دستش آن جسمی که شدیدا میتپید را حس میکرد!
رأس جـنون🕊, [۲۹/۰۷/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۱۲
باور نمیکرد و کف دستش محکمتر قفسهی سینهاش را فشرد بلکه فرجی شود و تپشش کمی آرام بگیرد ولی اشتباه میکرد. در حالتی بود که صوتی تپش دلش را میگوش داد و تمامی اعضا و جوارحش حالت عجیب عضو اصلی را حس میکردند.
کف دستش را عقب برده و آن را با تمام ناتوانی به جنگ موهایش فرستاد. از این وضعیت به جاده افتاده ناراضی بود و عاصی!
آخر او با تمام در و دافهای اطرافش چه به هیلا شرافت؟ آن هم دخترک ساده پوشی که از قضا خواهر خواندهی دشمنش محسوب میشد!
ای کاش این قصه تمام میشد ولی میاطلاع داشت این یکی دیگر تمام شدنی نیست!
اول به مغزش رسوخ کرده بود و حالا ریتم دلش را هم به دست گحرکت کرده بود.
این دختر جادوگر بود یا چه؟
اما هر چه که بود…اامان و تنها کسیست که او را…
کیامهر معیدی که…بزرگترین و پرقدرتترین تاجر ایران است،
به زمین زده!
***
با تمام تمرکزی که از خودش سراغ داشت دنبالهی باریک خط دیدهش را کشید و پس از مکث طولانی بالاخره عقب کشید.
با متوجه شدن حالت زیبای نگاهانش که تمولیً کارِ کف دست خودش بود لبش به لبخندی باز شد.
درب خط دیده را بسته و آن را میان وسایل چیده شدهی روی میز رها کرد و کف دستش به سمت رژلبهای دوست داشتنیاش حرکت کرد.
رأس جـنون🕊, [۳۰/۰۷/۱۴۰۲ ۰۹:۴۵ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۱۳
دیدهش، رژلب آلبالویی رنگ را پسنمتوجه شده بود اما کف دستش میانهی مسیر توقف کرد و منصرف شده، رژلب صورتی خوشرنگ را برداشت. خندهاش گرفته بود و خودش را با آن رنگ آلبالویی تصور کرد! میدانست زیادی جذابیش میکرد و هر سری شایان با مشاهده کردن آن رنگ قشرق تمام نشدنی به پا میکرد.
با یادآوری شایان، قلبش هوس خونهی عزیز را با آن نمای سنتی قلبچسب کرد و باعث شد با صورتی درهم حرکت کرده نچی زیرلب زمزمه کند.
یک هفتهای میشد که وقت مشاهده کردنشان را پیدا نکرده بود!
تا میل داشت رژلب را روی لبهایش بکشد، صدای گوشیاش بالا حرکت کرد و باعث شد تا نیمچه نگاهی به جسم سیاه رنگی که کمی آن طرفتر پرت شده بود، بیاندازد.
رژلب را بست و بهسرعتا به سمت گوشی پرواز کرد.
– الو!
صدای پر از ذوقش فرد پشت خط را حسابی به خنده انداخت.
– تو که اِنقدر از زنگ من خوشحال شدی خب یه زحمتی میکشیدی خودت اینبار یه زنگی میزدی!
شرمنده لب زیرینش را به دندان کشید.
– ببخشید اصلا انقدر کار داشتم که وقت نکردم خب.
– خوبی؟
آوایش پر از مهر و عطوفت بود.
– قربونت بشم اتفاقا تازه یادم افتاده بودی بهشدت قلبم واست تنگ شده بود…تو خوبی؟ عزیز خوبه؟
– ما هم خوبیم به قول عزیز خداروشکر!
لبانش را ناخودآگاه جلو فرستاد.
رأس جـنون🕊, [۰۱/۰۸/۱۴۰۲ ۰۲:۴۵ ب.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۱۴
– شایان؟
– چته جغله؟
ایشی پشت گوشی میگوید و از روی تخت بلند شده به سمت میز آرایشی میرود.
– این اصلا طرز صحیح برخورد با من نیست!
صدای قهقهی شایان را میشنود و با دلتنگی عمیقی گوش به آن میسپارد. تمام زندگیاش بند عزیز و عموهایش بود.
– دردت اینه که بگم جونم؟ خیله خب حالا جونم بفرما!
با خنده گوشی را مابین شانه و گوشش قفل میکند و به سراغ کار نیمه تمام چند دقیقه پیشش میرود.
– تازه میل داشتم برم بیرون یکم چرخ بخورم بعد کف دستم رفته بود که اون رژ آلبالوییه رو بزنم که یهو یاد الم شنگههات افتادم.
آوای جدیاش خندهاش را تشمشاهده کرد کرد.
– تو جرأت داری دور از چشم من اون کوفتی رو بزنی ببین چیکارت میکنم…آخه تو سن و سالی داری از این رنگای عجق وجق میزنی نفله؟
– چمه من آخه؟ خیر سرم بیست و هفت سالمه!
– اون رنگا مال کسایین که میخوان زیباتر شن نه تویی که خودت خوشگلی فقط دنبال شر بعدش میگردی!
سرخوش قهقهای میزند و در رژلب را میبندد. نگاهش از سر و وضعی که بهم زده بود راضیست و این از گوشهی کش رسیدهی لبش مشخص بود.
– خیله خب بابا سکته نکنی از اون رنگ نزدم خیالت تخت.
– کی برمیگردی؟
– نمیدونم که…فکر کنم حداقل یه سه چهار روزگاری موندگاریم انگار میگفتن یه برنامهای داشتن که بهم ریخته شده!
رأس جـنون🕊, [۰۲/۰۸/۱۴۰۲ ۰۹:۴۴ ق.ظ]
#رأسجنون
#پارت۳۱۵
شایان با حالت بدی زمزمه کرد:
– سه چهار روزگار احتمالا زیاد نیست؟
– بنظر خودمم زیاده ولی خب شرایطم دیگه مثل قبل نیست، پروازای قبلی نهایت موندنم شاید به یک روزگار طول میکشید ولی با این پروازای خصوصی باید تا مدت اتمام کار بمونم حتی اگه یک هفته هم طول بکشه!
شایان کوتاه رسیده پوفی کشید.
– مهم اینه که راحت باشی.
– اره بابا تازه هم خوش میگذره رئیس که میره دنبال کاراش ماییم که اینجا از اول تا آخرش خوش میگذرونیم!
شایان با خنده پاسخ داد:
– اوه اوه، اینم که کار موردعلاقته!
بالاخره گپ و گفتشان به پایان رسید و هیلا با خداحافظی گوشی را قطع کرد. ساعت هفت و نیم شده بود و چیزی به سرو شام نمانده بود.
سریعا به سمت لباسهایش حرکت کرد و مانتو بادمجونی رنگی همراه با شال ست و شلوار جین آبی تیرهای بیرون آورد.
لباسهایش را تن زده جلوی آینه مشغول مرتب کردن شال روی موهایش شد. کف دست خودش نبود ولی از اینکه جذابتر از هر لحظه شده بود و رنگ بادمجونی حسابی به تنش قرار گرفته بود، شدیدا به وجد وارد شد و ناتمایل داشته بوسی برای خودش فرستاد.
اهل این سری لوس بازیها نبود ولی انگار در برابر دلپذیریت خودش ناتوان شده بود همین باعث شد تا هنگام پوشیدن کتونی سفید رنگش ریز ریز به حال قمر در عقربش بخندد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن