-من تو اون باتلاق گیر کردم هاویر. خشمم باعث شد کف دست کسی رو بگیرم که یه مدتی بخاطرش هر روز آرزوی مرگ می کردم. همیشگی کامل ندونستن خوب نیست زیرا غرق میشی.
دست هاویر روی شونه ام قرار گرفت.
-نمیدونم چرا این روزها همه ی سختی ها برای توئه ولی میدونم تموم میشه … بهشدت زود تموم میشه!
تبسم تلخی روی لبهام قرار گرفت.
-نظرت چیه بریم با دخترا خونه منو دکور کنیم؟
-باشه.
-پس بپوش منم میرم به دخترا خبر بدم.
هاویر از اتاق بیرون رفت. براش بهشدت مسرور بودم. آشو می تونست خوشامگاهختش کنه و هاویر لایق این خوشامگاهختی بود.
هممسیر هاویر و دخترها سوار ماشین شدیم.
فرانک: واجب بود این موقع شامگاه ما رو ببری خونه ات؟
-از خداتونم باشه خونه ی منو ببینین!
فرانگیز: از خدامون که بله ولی نه این موقع شامگاه!
-اوووه چقدر غرغر کردین؛ منو باش به آشو اضافه کردم بستنی بیاره دور هم بخوریم!
خونه ی هاویر چند کوچه بالاتر از خونه ی پیرمرد بود. یه خونه ی آپارتمانی با حیاطی بزرگ.
ماشین و تو پارکینگ پارک کردیم. با آسانسور به آخرین طبقه رفتیم.
با باز شدن در سالن نگاهم به خونه ی یه تازه عروس افتاد.
-تو که همه کارهاتو کردی!
-آره اما بازم استرس دارم.
فرانک: بس که لوسی؛ مثل من بیخیال باش.
لباسامونو درآوردیم و همجاده هم شروع به کار کردیم.
همه تو اتاق هاویر جمع شدیم. زنگ آپارتمان به صوت دراومد. همه بهم نگاهی انداختیم.
-هاویر، پاشو در و باز کن.
-من خیلی خستم.
-مام.
-خوب؟
هاویر: خوب نداره، تو اصلاً این مدت نبودی و درست حسابی کمک نکردی … برو در و باز کن.
سری تکون دادم. موهای بلندم و با کلیپس بالای سرم جمع کردم. تیشرت مشکی با شلوار جین سورمه ای تنم بود.
از دیدهی در نگاهی انداختم. آشو پشت در بود. در و باز کردم. هنوز باهام سرسنگین بود.
-سلام.
سری تکون داد و وارد خونه شد. میل داشتم در و ببندم که چیزی مانع شد.
برگشتم ببینم چیه ولی با مشاهده کردن ویهان تو چهارچوب در ته دلم خالی شد.
انگار وقت از حرکت ایستاد. مات نگاهش کردم. هول شده بودم و نمیدونستم چیکار کنم. نگاهش مثل اون روزها گرم نبود.
اصلاً مگه نگاهم می کرد که نگاهش گرم باشه؟صداش باعث شد به خودم بیام.
-نمیخوای از جلوی در بری کنار؟
از در فاصله گراهی شدم. وارد راهرو شد و از کنارم رد شد. عطرش مشامم رو پر کرد. ناخواسته نفس عمیق کشیدم.
کف دستم و روی قلبم گذاشتم که داشت بی ولین به سینه ام می کوبید. هاویر اومد سمتم.
-خوبی؟
سری تکون دادم.
-اما فکر نمی کنم، انگار جن مشاهده کردی دختر؛ بیا بریم تو.
همجاده هاویر وارد سالن شدیم. ویهان روی مبل تکی نشسته بود و گوشیش توی کف دستش بود. نگاهم بی اختیار سمتش کشیده می شد.
شلوار لی به همراه تیشرت سبز تیره تنش بود و مثل همیشه موهاش یه طرف سرش سشوار شده بود.
فرانک: چه عجب، ما شما رو مشاهده کردیم ویهان خان! ستاره ی سهیل شدیا …
-این روزگارها کمی سرم شلوغه … چیزی نمونده تا خلوت بشه.
نگاهش به همه بود جز من. انگار اصلاً وجود نداشتم. بعد از یکساعت همه بلند شدیم تا برگردیم خونه.
از ماشین پیاده شدم. بچه ها شامگاه بخیر اضافه کردن. ویهان ماشین و پارک کرد و تمایل داشت بره سمت خونه.
-میشه حرف بزنیم؟
برگشت سمتم.
-راجب چی؟
لبم و به دندون کشیدم.
-همه چیز.
گوشه ی لبش کمی بالا رفت.
-فکر نکنم چیزی بین ما باشه که بخوایم شفاف سازیش کنیم!
-ولی …
-قلبم نمی خواد با برگشتت ساکتشم رو ازم بگیری. شامگاه بخیر.
پشت بهم سمت ساختمون راه افتاد. مات توقف کردم. نگاهم به رفتن مردی بود که هیچ وقت این روش رو نمتوجه شده بودم.
لحظه ای دلم برای اون ویهانی که تمام توجهش برای من بود تنگ شد.
عصبی کف دستی به پیشونیم کشیدم. بهش حق می دادم.
با قدمهای سنگین وارد خونه شدم. تمام شامگاه پلک روی هم نذاشتم.
گذشته و آینده ی نامعلومم لحظه ای از جلوی نگاههام کنار نمی راهی شدن. با طلوع آفتاب چشمهام گرم شدن.
-باید یه چیزی بهت بگم اسپاکو.
-هوم؟
-آریا …
-خب؟
-چیزه … آریا … مولین دنیل و آورده.
اخم تو هم کردم.
-مامان دنیل کیه؟
-پسر آریا دیگه!
-آها … خب، مبارکه.
-آخه شما هنوز …
از روی مبل قد بلند شدم.
-چیزی بین ما نبوده و نیست.
-یعنی چی؟
شونه ای بالا دادم.
-دخترها نمیاین نهار؟
با صوتی زندائی حرفمون نصفه موند و سمت سالن رفتیم. همه دور میز نهار نشسته بودن و مثل همیشه پیرمرد تو صدر مجلس بود.
دلیل اینهمه نفرتش رو نمیدونستم. نیم نگاهی به ویهان انداختم که خونسرد کنار پیرمرد قرار گرفته بود.
نهار توی خاموشی صرف شد. از پشت میز بلند شدم.
-وایستا کارت دارم.
نگاهی به بقیه و در آخر به پیرمرد انداختم.
-حتماً شنیدی آریا مادر پسرش رو آورده ولی این موضوع باعث نمیشه که تو نخوای باهاش زندگی کنی! بهتره بعد از عروسی آشو وسایلت رو جمع کنی و به خونه ی آریا بری.
عصبی کف دستمو مشت کردم.
-جهت اطلاعتون قبل از رفتن اون صیغه نامه بین من و آریا فسخ شد و الان ما هیچ نسبتی با هم نداریم.
-تو با اجازه ی کی همچین کاری کردی؟
-فکر می کنم انقدر بزرگ شده باشم که خودم برای خودم تصمیم بگیرم!
صدای قهقهه اش کل سالن رو برداشت.
-تو هنوز یه دختر بچه ی کودن بیشتر نیستی و اگر دائیت و ویهان نبودن معلوم نبود الان کجا بودی!
لحظه ای نگاهمو به نگاههای ویهان دوختم. پوزخند تلخی روی لبهاش قرار گرفت.
-شما و بقیه نیازی نیست مضطرب این دختربچه ی کودن باشید … بعد از عروسی هاویر جل و پلاسم رو جمع می کنم و از اینجا میرم.
پا تند کردم سمت خروجی سالن. با خوردن هوای آزاد نفس حبس شده ام رو بیرون دادم.
روی تاب توی حیاط قرار گرفتم. با نشستن دائی کنارم سرم و روی شونه اش گذاشتم.
-از وقتی نگاه باز کردم شما رو جای پدر کنارم دیدم. میدونم همواره براتون دردسر درست کردم … لغزیدم … اشتباه کردم … ولی جز شما کسی رو نداشتم. بعد از رفتن مولین انگار حیات منم تموم شد و شدم سربار دیگران. ناخواسته و ندونسته پا تو جایی گذاشتم که نمی میل داشتم. با تمام این اتفاقات علت نفرت باباتونو نسبت به خودم نمتوجه شدم.
دائی آروم زد روی شونه ام.
-میشه پدربزرگت!
-آره اما حرکت کردارش میگه چقدر از من متنفره.
-مهم دلبسته شدن منه که یادگار خواهرمو یه دنیا دوست دارم. بعد از عروسی هاویر با هم از این خونه میریم. دیگه نشنوم خودت رو بی کس و کار بدونی؛ ما همه با هم یه خانواده هستیم.
-دائی؟
-جونم؟
-نمی خواین راجب گذشته چیزی بگین؟ البته حقیقت رو!
-میگم دخترم البته باید زودتر از اینها می اضافه کردم تا اینهمه اتفاق پیش نمی اومد.
-ولی من هنوز شرمنده ی شمام.
-اشتباه از ما هم بود. باید همه چیز رو اونطور که بود برات می گفتیم. خدا رو شکر هنوز دیر نشده. پاشو بریم تو، الان اون آتیش پاره قلب تو دلش نیست تا بفهمه ما اینجا چی گفتیم!
خندیدم و به همجاده دائی داخل اومدیم. همه حرکت کرده بودن.
وارد اتاق شدم. هاویر با دیدنم هجوم آورد سمتم.
-دختره ی نکبت بهشدت زرنگ شدی! تو کی از آریا جدا شدی که من نفهمیدم؟
-یه روزگار قبل از عقد ویهان و آرین. میدونی؟ بهشدت فکر کردم. نمی تونستم آریا رو بلاتکلیف نگهدارم. اونم حق داشت حیات کنه ولی من اون آدمی نبودم که بخوام تمام عمر همجادهش باشم. باهاش صحبت کردم و قبول کرد صیغه رو فسخ کرد.
-ولی برای فسخ اون صیغه نامه باید آقابزرگ رضایت می داد!
-رضایت مال وقتی بود که آریا نمی خواست صیغه رو فسخ کنه در اون صورت آقابزرگ می تونست با رضایت خودش اونو فسخ کنه ولی با وجود رضایت آریا دیگه نیازی به رضایت اون نبود.
هاویر ابروئی بالا داد.
-ایول آریا خان، چه خوشمان آمد از این جنتلمن بازیش! اوووف … ولی قلبمم براش بسیار سوخت. حس می کنم خیلی می میل داشتت.
آهی کشیدم.
-درک می کنم عشق یه طرفه بدترین درد جهانست ولی واقعاً نمی تونستم پاسخ اونهمه محبت بی ریا رو بدم و تظاهر به عاشق شدنش کنم. سخته ولی فراموش می کنه!
کف دست هاویر روی شونه ام جای گرفت.
-تو می تونی فراموش کنی؟
-من؟ چه ربطی به من داره؟
-تا کی میخوای کتمان کنی؟
-هاویر، خواهش می کنم.
-باشه چیزی نمی گم اما خدائی قیافه ی آقابزرگ دیدنی بود وقتی بیان کردی هیچ نسبتی بین تو و آریا نیست.
-بخوابیم؟
-آره.
کنار هاویر دراز کشیدم. مگه اصلاً عشقی شکل گرفت؟
مثل گاز زدن یه خرمالوی نارس تو فصل پائیز، طعم گس این دوست داشتن زیر زبونم موند.
مست یافتن یه خرمالوی تازه و رسیده، شد حسرت … عشقم برای من همین معنا رو داره.
***
-ببین اسپاکو، من تو کتم نمیره … تو باید همجاده من بیای آرایشگاه.
-چه اصراری داری هاویر؟
-پاشو ببینم … مگه من چند تا خواهر دارم؟ ها؟
سری تکون دادم.
-گیر بدی گیر میدیاااا ….
-همینه که هست، پایین منتظرتم!
ساک لباسهام رو برداشتم و از خونه بیرون اومدم. هاویر تو ماشین آشو جای گرفته بود. سوار شدم.
-سلام.
-سلام.
-زود باش آشو، بهشدت دیر شده.
-دیده خانومم، چقدر هاما!
-کی؟ من؟ نه بابا فکر می کنی؛ من بهشدتم خونسردم.
آشو کف دست هاویر رو گراهی شد و رو فرمون زیر دستش گذاشت.
-پس این سرانگشت های سرد چی میگن دلبرم؟
هاویر خندید و حرفی نزد.
444
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن