یک هفته از شب مهمونی میگذره. یک هفته ای که برام مثل یکسال گذشت.
در ذهنش گذراندن به گذشته، به پدری که هیچ وقت نبود و مادرم همه ی زیستنم بود. کسی که نزدیکانم با بیرحمی تمام ازم گراهی شدن.
باید می حرکت کردیم عراق. اون روزها و اتفاقات بار دیگر توی سرم مرور شدن.
کف دستی به قلبم چنگ زد. حالم از این حال بد خودم بهم میخورد. حالی که خودم هم نمی متوجه شدمش.
جز درد این روزها چیزی همدمم نبود.
کف دسته ی چمدون کوچکمو توی کف دستم گحرکت کردم. نمیدونستم جادهی که دارم میرم برگشتی داره یا نه!
اصلاًداشتم جاده درست رو میحرکت کردم یا نه؟ به بن بست رسیده ام. بن بستی که لای دیوارهاش گیر کردم.
بعد از اینهمه مدت نگاهم به زن عمو افتاد. تنها تو سالن بود.
به اطرافم نگاهی انداختم و قدمی سمتش برداشتم. رو به روش ایستادم. روی ویلچر جای گرفته بود.
کمی از کمر خم شدم و نگاهمو به صورتش دوختم.
-نمیدونم حرفهام رو متوجه میشی یا نه اما پیش خودت دو دو تا چهار تا کن ببین ارزشش رو داشت؟ اینهمه سال با مردی حیات کنی که هیچوقت نمیل داشتت! جهان ارزش داشت که اینطور رو ویلچر نشسته تقاص بدی؟ شاید تا امروزگار ازت کینه به دل داشتم ولی از امروز ازت هیچی به قلب ندارم. نمیشه از یه تیکه گوشت که کینه داشت!
کمر راست کردم. قدم اول رو برنداشته بودم که آوای گرشا باعث شد رو پاشنه ی پا به عقب برگردم.
از پله ها پایین اومد.
-می بینم که داری میری دختر عموی عزیزم!
-آره، از دیدن قیافه ی تکراری تو یکی راحت میشم.
پوزخندی زد. حس کردم تو پوزخند و نگاهش هزاران حرف نااظهار کرده است.
-منم علاقه ای به دیدن مجدد تو ندارم البته هرچند امیدوارم که دیگه هیچگاه نمی بینمت، آرزوی متوجه شدارم ندارم.
کف دسته ی چمدون رو گرفتم.
-آها، حواست باشه پازل زیستنت هنوز ناقصه … امیدوارم تا کامل نشده نمیری چون واقعاً برات افسوس می خورم.
-منظورت چیه؟
بی تفاوت شونه ای بالا داد.
-حیات توئه و خودت باید اون پازل رو بچینی. حالام فکر کنم داره دیرت میشه.
میدونستم میخواست ذهن نا آرومم رو نا آروم تر کنه و نباید بهش این اجازه رو می دادم.
ماشین شاسی مشکی رنگی تو حیاط پارک بود. آرشام با متوجه شدنم رو صندلی جلو نشست.
راننده چمدون رو توی صندوق عقب گذاشت. رو صنقلبی های پشت جا گرفتم.
دلم می میل داشت قبل حرکت کردن شاید برای آخرین بار، سنگ قبر سرد مادرم رو لمس کنم.
چند بار به مشاهده کردن بابا راهی شده بودم اما هیچ حس تعلق خاطری بهش نداشتم. شاید بخاطر دوری زیادمون بود.
ماشین به قلب اتوبان زد. شامگاه از نیمه گذشته بود که به مرز عراق و ایران رسیدیم.
پلاک ماشین عوض شد. با متوجه شدن پاس ها، مرز باز شد و وارد خاک عراق شدیم.
با وجود روشن بودن بخاری ماشین ولی هوا هنوز سوز و سردی خودش رو داشت.
شب رو تو یکی از شهرهای کوچک عراق موندیم و یاد ها مجدداً سمتم هجوم آوردن.
از این حجم یادگار خسته شده بودم. یاد هایی که هر کدوم می گفتن کف دست از این انتقام بردار ولی نمی تونستم؛ حداقل ویهان رو نمی تونستم ببخشم.
هوا گرگ و میش بود که سمت لبنان حرکت کردیم. کشوری که قرار بود سرنوشتم اونجا عوض بشه.
بعد از طی مسافتی طولانی بالاخره وارد خاک سوریه شدیم. صوتی تیراندازی به راحتی به گوش می رسید.
ناامنی توی شهر بیداد می کرد. وارد خونه ای نسبتاً بزرگ شدیم.
-یکی از اتاقها رو انتخاب کن. فردا روزگار بزرگیه برای هممون.
سری تکون دادم و خسته وارد اتاقی شدم. قلبم شور فردا رو می زد، روزگاری که قرار بود برای من روز بزرگی باشه.
از فرط خستگی خیلی زود خوابم برد. با طلوع آفتاب بیدار شدم و دوش گرفتم.
سوییشرت شلوار مشکی پوشیدم. موهامو بالای سرم دم اسبی کردم و از اتاق بیرون اومدم.
آرشام داشت با گوشی صحبت می کرد.
-امروزگار همه چی تموم تموم میشه، دلواپس هیچ چیزی نباشین … نه، کسی شک نکرده …
خنده ای کرد.
-از اونم خیالتون راحت، مثل موم تو مشت خودمه!
چرخید و نگاهش بهم افتاد.
-من بعد تماس می گیرم.
گوشیش و گذاشت توی جیبش.
-تو از کی اینجائی؟
-تازه اومدم. کی بود؟
-آدم خاصی نبود … بیا، میخوام یه چیزی نشونت بدم.
سمت پنجره حرکت کرد.
-اون ماشین مشکی رو می بینی؟
-آره.
سوئیچی بالا آورد.
-بعد از قرار گرفتن ویهان توی اون ماشین کافیه این دکمه رو فشار بدی … ماشین همجاده ویهان به هوا میره … پووووف …. و منفجر میشه.
سوئیچ و از کف دستش قاپیدم. مردی وارد سالن شد.
-آقا مهمون ها اومدن.
با اشاره ی آرشام سمت اتاق راهی شدم و در رو نیمه باز گذاشتم تا بتونم صداشون رو واضح بشنوم.
-خوش اومدین.
ویهان به هممسیر دائی و چند مرد وارد سالن شدن. صداشون واضح به گوش می رسید.
-خوب … شیرید یا روباه؟
از این فاصله نیم رخ ویهان رو به راحتی می تونستم ببینم. رو کرد به آرشام.
-همه چی اونطور که می میل داشتیم پیش حرکت کرد.
آرشام: عالیه! مطمئنم با گوش دادن این خبر آقا خوشحال میشه.
ابروهام پرید بالا. آقا؟!! چطور تا حالا اسمش رو نگوش داده بودم؟!
آرشام: ماشین تو حیاط آماده است، هر وقت بخواین می تونین حرکت کنین.
با متوجه شدن اسم ماشین ضربان دلم بالا رفت. ترس و اضطراب با هم به سمت قلبم هجوم آوردن. به دیوار پشت سرم تکیه دادم.
ریموتو توی مشتم فشردم. تقریباً یکساعت بعد ویهان به همراه دائی و همون مردها از خونه خارج شدن.
بعد از اینکه مطمئن شدم بیرون راهی شدن سریع از اتاق خارج شدم.
پشت پنجره حرکت کردم و پرده رو کمی کنار زدم. همه سوار ماشین شدن.
لحظه ای سر دائی بالا اومد و نگاهش به پنجره افتاد. سریع پرده رو انداختم.
ماشین از حیاط خارج شد. آرشام وارد خونه شد.
-رفتن که!
-نگران نباش، کسی رو سپردم تعقیبشون کنه.
-قابل اعتماده؟
-آره، سریع آماده شو تا دنبالشون بریم.
همراه آرشام از خونه خارج شدیم. مردی که در تعقیبشون بود لوکیشن فرستاد.
با استرس گوشه ی لبم رو با دندون می کندم. آرشام با سرعت رانندگی می کرد.
-مضطرب چی هستی؟ مطمئن باش همونطور که من به تمایل داشته ام رسیدم تو هم به میل داشته ات می رسی.
آروم زیر لب زمزمه کردم.
-امیدوارم!
ماشین از جاده ی اصلی خارج شد. با مشاهده کردن ماشین سیاه رنگ کف دستی زدم.
-اوناهاش!
-آروم باش.
-چطور می تونم آروم باشم؟
فاصله اش رو با ماشین کم کرد.
-چیکار می کنی؟
-هیچی، فاصله می گیرم تا کارت رو انجام بدی. الان بهترین موقع برای انفجار ماشینه.
لحظه ای کف دست و قلبم با هم لرزید. نگاه همواره مهربون ویهان جلوی نگاههام تداعی شد.
بغض گلوم رو چنگ زد. نباید تسلیم احساساتم می شدم.
ویهان کسی هست که به عمه ی خودش رحم نکرد. دستم به همجاده ریموت بالا اومد.
کف دستمو روی دکمه ی قرمز رنگ گذاشتم. دوقلب بودم.
-بهت گفته بودم احساسات توی این کار جونتو می گیره.
کف دستم هنوز روی دکمه ی قرمز رنگ بود. کف دست آرشام روی کف دستم جای گرفت و فشاری به انگشتم آورد.
همه چیز توی یک لحظه اتفاق افتاد. ماشین با صوتی بدی به هوا حرکت کرد و به زمین نرسیده آتیش گحرکت کرد و قطعاتش هر کدوم یک سمت پرت شدن.
نگاه مات و اشک آلودم رو به ماشین و آدمهایی که داشتن جلوی دیدههام می سوختن دوختم.
دستمو روی دهنم گذاشتم. باورم نمی شد من دائی و ویهان رو کشته باشم؛ آدمهای پررنگ توی زیستنم رو!
در ماشین و باز کردم و پیاده شدم. ماشین سیاه جلوی نگاههام داشت می سوخت و آخرین فریاد سوختم مولین توی گوشم پر رنگ شد.
پس چرا بعد از همچین انتقامی هنوز دلم آروم نگراهی شده بود؟ چرا هنوز آتیش توش بود؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن