گوشه ی لبش کمی بالا راهی شد. لبه ی تخت نشوندم. صنقلبی پایه قد بلند استیل رو کشید و رو به روم روی صنقلبی جای گرفت.
-تو کلاً تشکر بلد نیستی؟!
-بلدم ولی به وقتش؛ الان شما می خواین ازتون تشکر کنم؟
سلیمه وارد اتاق شد. آشو جعبه ی کمکهای اولیه رو ازش گحرکت کرد و باند دور کف دستم رو آروم باز کرد.
لحظه ای با مشاهده کردن بخیه ها قلبم ریش شد. آشو کمی بتادین زد به کف دستم.
آخ ریزی گفتم و لبم رو به دندون کشیدم. سر قد بلند کرد. نگاهش روی لبهام کمی مکث کرد.
-درد داری؟
-کمی.
-طبیعیه … خیلی ازت خون رفته.
-برای چی رگ هر دو کف دستم رو زدی؟
-در ذهنش گذراندی اگر رگ یه کف دستت رو می زدم اجازه میدادن تا توی بیابون ولت کنم؟ هرچند میدونستم زنده موندنت ۵۰-۵۰ هست و ریسکه ولی خوب، باید انجامش می دادم.
کارش تموم شد.
-کمی استراحت کن تا غذا آماده بشه.
از اتاق بیرون راهی شد. آروم روی تخت دراز کشیدم. سلیمه ها داروهام رو داد.
مسکن کار خودش رو کرد و خیلی زود نگاههام بسته شدن.
نمیدونم چقدر گذشته بود که با احساس ضعف بیدار شدم. هرچی صبر کردم کسی سمت اتاق نیومد.
اجباراً به سختی کشیده شدم. در و باز کردم. آشو انگار داشت با کسی صحبت می کرد.
هرچی گوش تیز کردم هیچی متوجه نشدم. سلیمه اومد سمتم.
-خدا مرگم؛ خانوم چرا قد بلند شدین؟ الان آقا ببینه من و دعوا می کنه!
با صدای سلیمه، آشو اومد سمتمون.
-تو چرا بلند شدی؟!
-ضعف دارم.
اومدم از در فاصله بگیرم که دیدههام سیاهی راهی شد. لحظه ی آخر تو بغل گرمی فرو راهی شدم
صدای آشو رو می متوجه شدم که داشت به سلیمه تشر می زد.
-برو براش یه چیزی بیار.
کف دستی زیر پام حرکت کرد و از زمین کنده شدم. گذاشتم روی تخت. آروم چشم باز کردم.
-حالت خوبه؟
-آره … نمیدونم چی شد یک لحظه همه جا تار شد!
-بخاطر ضعفه.
-کی میریم ایران؟
-فعلاً یک هفته ای رو اینجا هستیم بعد اون و فرستادن مدارک میریم.
سلیمه وارد اتاق شد. سینی بزرگی توی کف دستش بود. آشو سینی رو از دستش گحرکت کرد و کنارم روی تخت گذاشت.
-راستی برای فردا شامگاه یه مهمونی تو خونه ام دارم.
لقمه ی بزرگی گرفت سمتم.
-فردا یه نفر و میفرستم تا لباس انتخاب کنی.
-لازمه باشم؟
آشو بی تفاوت شونه ای بالا انداخت.
-نه؛ باشی شاید برای روحیه ی خودت خوب باشه.
-حتماً با این دو کف دست باندپیچی شده!
بلند شد.
-هرطور میلته.
و از اتاق بیرون حرکت کرد. تمام محتویات داخل سینی رو خوردم.
احساس کردم کمی حالم بهتر شد. بعد از خوردن داروهام مجدداً خوابیدم.
با تابش نور آفتاب چشم باز کردم. نگاهم به سینی صبحانه ی کنار تخت افتاد.
کشیده شدم و آبی به دست و صورتم زدم.سمت پنجره رفتم و پرده رو کنار زدم.
با باز کردن پنجره و مشاهده کردن حیاطی که رو به روم بود شبیان کرد زده شدم.
همه چیز رویایی بود. با مشاهده کردن استخر قلبم خواست شنا کنم. وارد تراس شدم.
آشو توی استخر بود. بعد از چند لحظه از استخر بیرون اومد و روی صنقلبی کنار استخر دراز کشید.
همه چیز مثل یه زنجیر به هم وصل بود ولی هرچی فکر می کردم تا موضوع برام باز بشه انگار پیچیده تر می شد!
وارد اتاق شدم و صبحانه خوردم. سلیمه همجاده دختر جوانی وارد اتاق شد.
-سلام، من رمزیه ام.
-خوشامگاهختم.
با فاصله کنارم روی تخت جای گرفت و ژورنال توی دستش رو باز کرد. بی حوصله نگاهی به ژورنال انداختم.
انگار متوجه بی حوصلگیم شد که ژورنال رو بست و با تبسمی بهم نگاه کرد.
-چیزی نپسنمتوجه شدی؟
کف دستهام رو بالا آوردم.
-با این کف دستها راهی شدن به مهمونی به نظرت مسخره نیست؟
-الان برات یه لباس انتخاب می کنم که مچ بند داشته باشه.
مجدداً ژورنال رو باز کرد. به صفحه ی مورد نظرش رسید.
-ببین …
نگاهی به لباس مشکی کشیده انداختم. یقه اش قایقی بود و یکی از آستینهاش کشیده بود و دیگری مچ بند زیبایی داشت. به نظر لباس زیبایی بود.
-نظرت چیه؟
-دلنشینه.
قد بلند شد.
-پس همین و عصر برات میارم و دستی به صورتت می کشم.
دختر خون گرمی به نظر می رسید. بعد از خداحافظی از اتاق بیرون راهی شد. ساعتی بعد سلیمه وارد اتاق شد.
-خانوم، آقا خواستن برای صرف نهار بیاین سالن.
-باشه.
با حرکت کردن سلیمه از روی تخت کشیده شدم و رو به روی آینه ایستادم.
رنگم هنوز کمی پریده بود. کف دستی به موهام کشیدم و از اتاق بیرون اومدم.
سالن رو رد کردم و به سالن پذیرایی راهی شدم. آشو پشت میز نهارخوری نشسته بود.
با نزدیک شدنم به میز، ندیمه صندلی کنار اشو رو بیرون کشید.
روی صندلی نشستم. آشو نگاهی بهم انداخت.
-لباس انتخاب کردی؟
-تقریباً!
-خوبه.
ندیمه برام غذا کشید و هر دو توی خاموشی غذامون رو خوردیم
آشو از سر میز بلند شد.
-همجاده من بیا.
قد بلند شدم.
-دو تا قهوه جای همیشگی بیارید.
-چشم آقا.
سالن رو رد کردیم. در شیشه ای رو باز کرد. تراسی نیم دایره با یه ست میز و صنقلبی راحتی.
روی صنقلبی رو به روش جای گرفتم. سیگار برگی روشن کرد و نگاهش رو بهم دوخت.
-قبل از این آشنائی فکر می کنم جایی مشاهده کردمت اما یادم نمیاد!
میدونستم منظورش به کجاست؛ اون شامگاهی که شربت روی لباسش ریختم.
-برای چی خودت رو جای پسر جا زدی؟
-همینطوری.
پوزخند صداداری زد.
-همینطوری آدم خودش رو به خطر میندازه؟! با بچه طرف نیستی!
کمی روی پاش خم شد.
-من میدونم چرا خودت رو جای پسر جا زدی و وارد دم و کف دستگاه خان شدی!
نگاهم رو مستقیم بهش دوختم.
-چرا؟
-به موقعه اش خیلی چیزا رو میفهمی … ولی اشتباه کردی خودت رو تو دهن شیر انداختی!
-میشه واضح صحبت کنی منم بفهمم؟
خونسرد قد بلند شد.
-به وقتش! حالام بهتره بری آماده شی، کم کم مهمون ها میان.
از تراس بیرون رفت. نگاهم رو به ساختمون های بلند رو به روم دوختم. منظورش چی بود؟! اصلاً برای چی کمکم کرد؟
بی نتیجه کشیده شدم و سمت اتاقم رفتم. با کمک رمزیه آماده شدم.
-بسیار زیبا شدی!
تبسمی زدم. با رفتن رمزیه نگاهی تو آینه به خودم انداختم و از اتاق بیرون اومدم.
صوتی موزیک ملایمی از سالن مهمون به گوش می رسید.
راهم رو به همون سمت کج کردم. تعداد کمی مهمون اومده بود.
آشو کت و شلوار سرمه ای خوش دوختی تنش بود و کنار مردی از حرکت ایستاده بود.
با دیدنم به مرد چیزی گفت و اومد سمتم. نگاهی به سر تا پام انداخت.
-الان مثل یه بانوی جذاب شدی!
آشو از سر میز بلند شد.
-هممسیر من بیا.
قد بلند شدم.
-دو تا قهوه جای همیشگی بیارید.
-نگاه آقا.
سالن رو رد کردیم. در شیشه ای رو باز کرد. تراسی نیم دایره با یه ست میز و صنقلبی راحتی.
روی صنقلبی رو به روش نشستم. سیگار برگی روشن کرد و نگاهش رو بهم دوخت.
-قبل از این آشنائی فکر می کنم جایی مشاهده کردمت اما یادم نمیاد!
میدونستم منظورش به کجاست؛ اون شامگاهی که شربت روی لباسش ریختم.
-برای چی خودت رو جای پسر جا زدی؟
-همینطوری.
پوزخند صوتداری زد.
-همینطوری آدم خودش رو به خطر میندازه؟! با بچه طرف نیستی!
کمی روی پاش خم شد.
-من میدونم چرا خودت رو جای پسر جا زدی و وارد دم و دستگاه خان شدی!
نگاهم رو مستقیم بهش دوختم.
-چرا؟
-به موقعه اش بسیار چیزا رو میفهمی … ولی اشتباه کردی خودت رو تو دهن شیر انداختی!
-میشه واضح صحبت کنی منم بفهمم؟
خونسرد قد بلند شد.
-به وقتش! حالام بهتره بری آماده شی، کم کم مهمون ها میان.
از تراس بیرون حرکت کرد. نگاهم رو به ساختمون های بلند رو به روم دوختم. منظورش چی بود؟! اصلاً برای چی کمکم کرد؟
بی نتیجه قد بلند شدم و سمت اتاقم رفتم. با کمک رمزیه آماده شدم.
-بسیار قشنگ شدی!
لبخندی زدم. با راهی شدن رمزیه نگاهی تو آینه به خودم انداختم و از اتاق بیرون اومدم.
آوای موزیک ملایمی از سالن مهمون به گوش می رسید.
جادهم رو به همون سمت کج کردم. تعداد کمی مهمون اومده بود.
آشو کت و شلوار سرمه ای خوش دوختی تنش بود و کنار مردی توقف کرده بود.
با مشاهده کردنم به مرد چیزی گفت و اومد سمتم. نگاهی به سر تا پام انداخت.
-الان مثل یه بانوی جذاب شدی!
-قبلاً چی بودم؟!
خم شد روی صورتم.
-یه دختر بچه ی تخس!
و دیدهکی زد. دستش رو روی کمرم گذاشت.
-بریم به دوستام معرفیت کنم.
تا پاسی از شب سالن شلوغ بود. آشو اومد سمتم.
-یه دور برقصیم؟
از جای گرفتن زیاد خسته شده بودم. کف دستم و توی دستش گذاشتم و با هم وسط حرکت کردیم.
با فاصله ی کمی رو به روی هم شروع به رقص کردیم. شخصیت آرومی داشت. بالاخره مهمون ها رفتن.
*****
یک هفته هر طوری بود، گذشت و امروز قرار بود به ایران برگردیم.
قلبم برای مامان و هاویر تنگ شده بود. با قرار گرفتن هواپیما تو فرودگاه تهران تبسمی زدم.
-مشخصه از برگشت خیلی خوشحالی!
-نباشم؟ احساس می کنم از اون جهان برگشتم؛ مثل کسی که خدا یه فرصت دیگه بهش داده.
-خوبه.
با هم از فرودگاه بیرون اومدیم.
-به راننده گفتم اول تو رو برسونه.
-ممنون بابت این مدت. امیدوارم بتونم جبران کنم.
تبسم مرموزی زد و بیان کرد:
-شاید جبران کردی!
اومدم بپرسم چطوری که سمت ماشین هولم داد. آدرس خونه ی دائی رو دادم. ماشین کنار خونه ی دائی نگهداشت.
پیاده شدم و تا اومدم تعارف کنم ماشین با سرعت از کنارم رد شد. شوکه نگاهم رو به ماشین دوختم و زنگ خونه ی دائی رو فشردم.
لحظه ای نگذشته بود که در باز شد و تو آغوش گرم مولین فرو حرکت کردم.
-خدایا شکرت … خدایا شکرت … خدا تو رو مجدداً بهم داد، می فهمی؟ دوباره!
-باورم نمیشه بعد از این همه سال اومدی تهران مولین!
مولین صورتم و توی دستش گحرکت کرد.
-بخاطر تو همه کاری می کنم؛ همه کار!
-می بینم که بادمجون بد آفت نداره! تو که هنوز زنده ای!!
از بغل مولین بیرون اومدم.
-دختر دائی عزیز، من تا حلوای تو رو نخورم هیچ کجا نمیرم.
مامان “خدا نکنه” ای گفت. هاویر بغلم کرد.
-بسیار دلم برات تنگ شده بود. این رفتنتم به نفع ما شدا … مامان بالاخره تهران اومد!
بعد از احوالپرسی با دائی و زندائی وارد خونه شدیم. مادر با متوجه شدن مچ کف دستهام بغضش شکست و محکم بغلم کرد.
-مادر من گریه نداره … ببین، الان حالم خوبه و کنارتم.
هاویر: ولی اسپاکو، واقعا ریسک بوده!
-برای خودمم هنوز شوک برانگیزه؛ انگار یه فیلم بود اون روزها. راستی مامان، کی بر می گردیم روستا؟
-ما روستا برنمی گردیم.
-چی؟!!
-ما روستا برنمی گردیم.
-یعنی چی؟ من هنوز کارم اونجا تموم نشده.
-اصرار نکن اسپاکو، اون روستا رو فراموش کن.
-ولی …
-اما چی؟ پسر خان متوجه شده تو دختری؛ تو اصلاً میدونی کار خان چیه؟ تو اندیشیدی همه چی بچه بازیه؟ بابات نتونست مخالفت کنه، آخرم سرش و زیر آب کردن … بعد تو میخوای کجا بری؟ تو تنها بچه ی منی اسپاکو.
کنار مولین جای گرفتم.
-ببین مامان جون، اصلاً میریم پیش پلیس و همه چیز رو میگیم.
دایی: چی رو میخوای بگی؟ کو مدرک دخترم؟ حرف مادرت رو گوش کن.
-من نمی تونم دائی!
مامان بلند شد و اومد سمتم.
-حتی بخاطر من؟
نگاهم رو به صورت مهربونش دوختم. کف دستی به صورتم کشید.
-میخوام باهات حرف بزنم؛ مادر و دختری! الان خسته ای، فردا با هم میریم بیرون، باشه؟
با اینکه ناراضی بودم سری تکون دادم. با هاویر وارد اتاقش شدیم.
-تو به مامان اضافه کردی؟
-نه، نه. اما نمیدونم از کجا فهمید. این چند روزگار با بابا بهشدت مشکوک بودن
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن