یکم سکوت کرد. انگار قلبش گرفت.
اما اهمیت ندادم.
اظهار کرد :
ببخش که عذابت دادم.
ببخشید که از من زیاد بهت رسیده.
ببخشید که اذیتت کردم. ببخشید که اسایشت رو قطع کردم.
ببخشید که تنها عامل عذاب روحیت منم.
ببخشید که اینقد دوست دارم. ببخش که تحمل متوجه شدن آزردهیت رو ندارم.
ببخش که شب و روزگار برام نذاشتی.
ببخش.
بابت همش عذر می خوام.
قسم می خورم بعد این متوجه شدار دیگه دیدهت به دیدهم نیفته.
ولی باید الان ببینمت.
ضروریه.
با حرفاش یه جوری شدم. بغض سنگینی تو گلوم نشست.
می گفتم می خوام دیگه نبینمش.
ولی از ته قلب نبود.
می اضافه کردم اذیتم کرده و کینه به قلب گحرکت کردم
ولی واقعی نبود.
می بیان کردم که عذابم می ده و آرامش ندارم.
ولی اینطور نبود.
به زور بغضم رو کنترل کردم.
نفس عمیقی کشیدم و گفتم : من الان مسافرتم
_ مسافرت؟ به به به سلامتی. کجا؟
فشنگ مشخص بود با حرص می گه. قلبیلش هم می دونستم
چون قبل اینکه این اتفاقات پیش بیاد و بینمون جدایی بیفته
ما قرار بود با هم بریم سفر. اونم کجا؟ جنوب!
_ الو؟ صوتمو داری؟
_ دارم.
_ بیان کردم کجا.
_ چی کار داری کجا.
با حرص پوزخند زد.
_ نترس. بلند نمیشم بیام اونجا.
قلبم گحرکت کرد و گفتم : جنوبم.
واسه چند لحظه صوتش نیومد
فکر کنم اونم یادش افتاد.
آه غلیظش رو از پشت تلفن گوش دادم.
بعدشم اضافه کرد:
کی بر می گردی.
مشخص نیست.
کلافه شد و اضافه کرد :
حدودی بگو.
_ شاید دو سه روزگار دیگه
_ دیره.
_ چی؟
هوفی کشید و گفت :
هیچی.
یه لوکیشن برام بفرست ببینم کجایی
_ لوکشین می خوای چی کار؟
کلافه شد و گفت : از چی می ترسی قلبارام؟
می ترسی بخورمت؟ بیام بدزدمت؟
_ نه. از چیزی نمی ترسم. فقط قلبم نمی خواد کشیده شی بیای اینجا.
پوزخند زد
_ ها چیه. دلت نمی خواد ریختم رو ببینی.
من اینو نگفتم.
اما تو می تونی هرجور دوست داری قضاوت کنی.
معلوم بود به زور جلوی خودشو گرفت چیزی نگه.
گفت : لوکیشن بفرست.
_ اگه نفرستم؟
_ باشه نفرست. خدافظ.
و بالا فاصله گوشی رو قطع کرد. مات و مبهوت به صفحه گوشی زل زدم.
شاید ته قلبم یه جوری شد. و اضافه کردم کاش این کارو نمی کردم.
اما دیگه پیش رو نگرفتم.
سعی کردم خودم رو سرگرم کنم که اتفاقاتی که افتاده بود از یادم بره.
***
راهی شده بودم لب ساحل. داشتم قدم می زدم که حس کردم یکی نزدیک بهم داره مسیر میاد
اول اعتنا نکردم اما انگار همینجور داشت نزدیک تر و نزدیک تر می شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن