رمان دلارای پارت ۵۷

خودش را پایین کشید و پرسید :

_ کدوم پات درد می‌کنه؟

دلارای ساکت با بغض زمزمه کرد :

_ چپ

علیرضا دستش را روی زانویش گذاشت :

_ اینجا

دلارای بی حال سرش را بالا انداخت :

_ نه

علیرضا دستش را پایین تر کشید و مچش را کمی فشرد

قبل از اینکه مجدداً بپرسد ( اینجا؟ ) قلبارای چنان جیغ دردناکی کشید که آلپ‌ارسلان شاکی از اتاق بیرون زد :

_ چیکارش کردی؟

دلارای بلند به گریه افتاد و علیرضا جواب داد :

_ من چیکارش کردم؟
تو چیکارش کردی؟ پاش شکسته

ارسلان ابرو بالا انداخت :

_ من به پاش چیکار داشتم؟

_ از من میپرسی؟

آلپ‌ارسلان با اخم جلو وارد شد

دلارای هق هق کنان فریاد زد :

_ نزدیک من نیا

ارسلان تیز نگاهش کرد :

_ خفه

_ ازت متنفرم

_ من بیشتر! حالا ببند ببینم چه مرگت شده

دلارای بغض کرده نالید :

_ به بابام میگم

ارسلان بی توجه به جیغ دردناکش مچ پایش را میان کف دستش گراهی شد و همانطور که چکش میکرد لبخند زد :

_ خوبه بابا شناس شده واسه ما!

علیرضا قلبش سوخت :

_ فشار نده پاش رو

_ فشار نمیدم! پاشو برو خونت تو هم دیگه

قلبارای ملتمس گفت :

_ نه نرو

ارسلان با اخم نگاهش کرد :

_ ساکت باش تو

قلبارای جیغ زد :

_ ساکت بودم که پامو شکستی!

_ ساکت نباشی اون یکیم می‌شکنم!
در ضمن نشکسته ، مگه الکیه که بشکنه؟
ضربه خورده چند روزگار تکونش ندی خوب میشه

علیرضا گفت :

_ نمیخواد دکتر ببینش؟

_ نه خودم درستش میکنم

دلارای دستش را روی صورتش گذاشت و آهسته اشک ریخت

قلبش به حال خودش می سوخت

خود بیچاره اش که اینطور بی گناه کتک خورده بود و ارسلان پشیمان نبود

قلبش پدر و مادرش را میتمایل داشت
حتی برادرهایش را

قلبش برای خونه‌شان تنگ شده بود

دیگر اینجا بودن را دوست نداشت

اصلا دیگر آلپ‌ارسلان ملک‌شاهان را نمیمیل داشت

خواست کمی به راست بچرخد

پایش تیر کشید و زخم های بدنش سوخت

با شدت بیشتری اشک ریخت

زیرلب بی آوا لب زد :

_ دیدی؟ اومدی؟ تهش همین شکلیه!
همینقدر زشت و کریه
پله‌ی آخر دلبسته شدن آلپ‌ارسلان ملک شاهان همینقدر سیاهه
تهش تو میمونی با زخمای کمربند و یک تن آش و لاش
حالا که آخرش رو متوجه شدی پاشو بریم
شاید هنوز دیر نشده باشه….

دلارای کوچکی که کور و کر شده بود و شیدای ارسلان بود پرسید :

_ پس یک خرداد چی؟!

قلبارای عصبی زمزمه کرد :

_ خفه شو فقط خفه شو

علیرضا که از جا بلند شد دیدهان اشک آلودش را باز کرد و ملتمس لب زد :

_ توروخدا نرو

علیرضا نگاهش به آشپزمنزل انداخت

ارسلان دور بود

کنار دلارای زانو زد و ملایم جواب داد :

_ ارسلان اروم شده کاریت نداره دیگه

_ میترسم ازش!

_ نترس قول میدم دیگه کاریت نداشته باشه
ارسلان رو کسایی که دوستشون داره حساسه!

قلبارای پوزخند زد :

_ منو دوست نداره!

_ شاید دوست نداشته باشه ولی تو رو جز دارایی خودش میدونه

دلارای پوزخند زد

دوستش نداشت

برایش جز دارایی هایش بود

مثل ماشین یا خانه اش!

اصلا ارزش او بیشتر بود یا ماشین پارک شده در پارکینگ برج؟!

باید از ارسلان میپرسید!

با نفرت لب زد :

_ ازش متنفرم! نمیخوام اینجا بمونم

آوای ارسلان از پشت سر رسید :

_ اما میمونی! علیرضا داره میره

علیرضا از جا بلند شد :

_ کاری نداری؟

_ چندتا مسکن و باند و بتادین از داروخونه‌ی سرکوچه بگیر بده به نگهبان بیاره بالا

علیرضا سری به نشان تایید تکان داد و سمت در حرکت کرد

قلبارای رو به آلپ‌ارسلان زمزمه کرد :

_ میخوام برم

آلپ‌ارسلان کف دست به سینه بالای سرش توقف کرد :

_ خب پاشو برو

نگاهی به پای ورم کرده اش انداخت و با پوزخند ادامه داد :

_ عه راستی نمیتونی!

قلبارای نالید :

_ بسیار کثافتی

_ هیش

_ بی شرف

_ دوباره کتک نخوری دلی داری بدجور میری رو مخم

قلبارای کف دستش را روی صورتش گذاشت و گونه های دردناکش را لمس کرد

کاش غرورش اجازه میداد از ارسلان آینه بخواد تا بفهمد چه بلایی سرش آورده

در منزل را که زدند ارسلان از نگهبان مشما را تحویل گراهی شد و کنار قلبارای برگشت

قلبارای بی حال نگاهانش را باز کرد

ارسلان کف دستور داد :

_ ببند دیدهاتو

_ چرا؟

ارسلان پنبه آغشته یه بتادین را نزدیک صورتش آورد

دیده های وحشت کرده ی قلبارای هممسیر پنبه چرخید

ارسلان لبخند زد :

_ برای این!

دلارای با درد دیدهانش را بست و کم کم تبسم ارسلان محو شد

پنبه رو روی زخم کنار لبش گذاشت

رد انگشت های خودش را روی پوست دخترک میتوانست به راحتی تشخیص دهد

ساکت پوف کشید و سعی کرد خودش را متقاعد کند مقصر قلبارای بوده است

پنبه خونی را کنار انداخت و پنبه ی دیگری برداشت

قلبارای نالید :

_ بسه

ارسلان جوابش را نداد

با اخم پنبه را روی زخم پیشانی اش کشید

قلبارای هق زد :

_ آی

ارسلان دندان روی هم فشرد :

_ الان تموم میشه

دلارای هق هق کنان نالید :

_ ازت متنفرم

ارسلان جوابش را نداد

در خاموشی زخم های صورتش را ضدعفونی کرد و آرام شروع به باز کردن دکمه های پیجادهنش کرد

دلارای بهت زده چشم باز کرد :

_ چه غلطی میکنی؟!

_ درش بیار ببینم بدنت زخم نشده

قلبارای بغض کرده سرش را به نشان نفی بالا انداخت

_ نمیخوام

_ یعنی چی؟!

قلبارای صوتیش را بالا برد :

_ یعنی همنیکه گوش دادی
خوشم نمیاد دستت به بدنم بخوره

ارسلان پوزخند زد :

_ از کی تا حالا؟

قلبارای عصبی شد
درد داشت
تنش می‌سوخت
زخم هایش خونریزی داشت و پایش تیر می‌کشید

حال هم ارسلان به تمسخر گحرکت کرده بودش!

_ از همین الان به بعد

_ درش بیار کاریت ندارم فقط می‌خوام زخماتو پانسمان کنم

_ نمیخوام ، خودت میزنی خودتم پانسمان میکنی؟

ارسلان بی توجه به او بی اعصاب دوطرف پیمسیرن را از هم کشید

دکمه ها روی زمین افتادند و دلارای جیغ زد :

_ برو عقب

توجهی نکرد

دو طرف پیراهن را باز کرد و بی تفاوت نسبت به اعتراض قلبارای مشغول چک کردن بدنش شد

باند کشی را که دور مچ پایش بست آوای هق‌هق قلبارای بالا راهی شد :

_ آی ، کف دستش نزن توروخدا ، آخ پام

ارسلان پوف کشید

قلبش به حال دخترک سوخت

کلافه و عصبی از دست خودش آرام اظهار کرد :

_ چیزی نیست واستا الان تمومه

قلبارای با درد زار زد :

_ نمیخوام درد میکنه

_ الان تموم میشه

_ کف دست نزن بهش ، آخ خدا

_ نشکسته فقط ضرب متوجه شده

بی اعصاب آوایش را بالا برد :

_ اصلا من چیکار به پات داشتم؟!
کی اینطوری شد؟

قلبارای با نفرت هق زد :

_ هلم داد پیچ خورد ، عوضی

ارسلان باند را بست و فاصله گرفت :

_ پاشو مسکن بخور یکم بخواب

_ میخوام برم خونمون

گفت و چنان دردناک به گریه افتاد که ارسلان قلبش سوخت

کنارش قرار گرفت و گوشه ی انگشتش را روی گونه دخترک کشید :

_ یکم بخواب میبرمت