رمان در میان آتش و خون پارت ۴

# لیندا

نور مشعل ها از دور نمایان بود. پیچ تاب آتش مرا یاد خودم می انداخت، زیستن ای که من داشتم شامگاهیه به رویاهای دوران کودکی ام نبود. در رویاهایم ازدواج می کردم و با عشقم تا آخر عمر با خوشی حیات می کردیم. ولی این؛ به هیچ وجه شامگاهیه رویاهایم نبود. یادم می آید مادرم هر روزگار برایم قصه می گفت و سپس موهای سرخم را می بوسید. به من می بیان کرد:” لیندای عزیزم تاجایی که رویاهایت تو رو می برند برو، ولی نه بسیار دور ؛ که در رویا غرق می شی و زیستن واقعی رو از یادت می بری” مادر کجایی تا ببینی رویایی ندارم و فقط در زیستن واقعی غوطه ورم. در باتلاقی که شبیه به چیزی نیست. به جای اینکه اوج بگیرم هر روزگار در لجن زار فرو می رم.

ساعت از نیمه شب گذشته بود و هنوز پسرکم نیامده بود. چندین ساعت می شد که خیره به پنجره اتاق بودم و به شعله های آتش می نگریستم. قبلا هم گفتم آتش بسیار شامگاهیه به من بود. گویی بی قرار بود درست همانند من.

– بانوی من همه جاهایی که گفتین رو گشتیم ولی اونجا نبودن!

آهی پر از درد کشیدم. پسرک کله شقم درست مانند نوجوانی من بود مغرور و لجباز و همینطور عاشق. ولی به قول مادرم غرور انسان را به زمین می زند؛ خیلی وقت است که این نکته را می دانم اما ای کاش خیلی دیر نشده بود.
– برین تو غار شیشه ای. اد وقتی بچه بود، عاشق اون غار بود. احتمالا اونجاست. قبل از سربازای شاه پیداش کنید و بیارینش پیش من.

“لنا” تعظیمی کرد و رفت. دوباره به پنجره خیره شدم. آتش، وقتی بچه بودم آتش به من قدرت می داد. پدر و مادرم همواره سعی داششتاب‌زده مرا از آن دور کنند. پدرم همیشه می بیان کرد انقدر که همیشه کنار آتشم روزگاری خواهم سوخت. راست می گفت در آتش خودخواهی خودم و دیگران سوختم؛ سوختم حرفی نزدم، فقط به خاطر پدرم. حال من نمی خواستم اتفاقی که برای من افتاد برای کودکانم نیز بیافتد.

از پنجره نسیمی وزید. خود را در شال قدیمی مادر پیچیدم. چقدر برای والدینم قلب تنگ بودم کاش مادرم اینجا بود و برایم لالایی هر شامگاه را می خواند. صوتیش هنوز در گوش هایم می پیچد.

یک‌باره کف دست هایی دور کمرم پیچیده شدند. دیگر عادت کرده بودم؛ یا… حداقل تظاهر به می کردم. آری تظاهر بهتر بود.
– داری به چی فکر می کنی؟

آهی پر سوز کشیدم.
– خودت چی فکر می کنی؟

بدون اینکه کف دست هایش را از دور کمرم باز کند، نزدیک گوشم زمزمه کرد:
– هر کاری تو بکنی من اونو انجام می دم ملکه من!

خنده ای نیامده در گلویم خفه شد. البته بیشتر شامگاهیه پوزخند بود. مردم ” فرینگِرز” باید شاهشان را در اینجا می دیدند. که برای بودن با یک زن چه کار ها که نمی کند. اوایل فکر می کردم می توانم از این محبت استفاده کنم و این شاه خشن و ترسناک را رام کنم؛ اما اشتباه می کردم. لرد ” آلاسوز” شاه شرق سرزمین عاشق من نبود. او عاشق جذابیی من بود. چشمان زمردی من او را مست می کرد. او عاشق اندام هایی که مرا تبدیل به یک زن می کرد بود، نه خود من.

– اصلا نمی تونم درکش کنم، چرا نمی خواد با دختری به جذابیی رزتا ازدواج کنه؟ رزتا همه اون چه که یه مرد حریص می خواد رو داره. اگه به تو اعتماد نداشتم و اد انقدر شبیه به من نبود فکر می کردم که پسر خودم نیست. بسیار سرکشه.

نفسم را حبس کردم.
– اون چهارده سالشه سرورم، بچه ها تو این سن سرکش و بازیگوش می شن.
می دانستم از اینکه “سرورم” خطابش کردم دلخور است اما به روی خودش نیاورد.

– منم چهارده ساله بودم، یه لشکر رو رهبری می کردم و فاتح جنگ های زیادی بودم. اگه لشکر فاراده ها انقدر ضعیف نبود، ما جنگ رو از آریین ها و هم پیمان هاشون می بردیم.
– اد تقصیری نداره که الان کشور در صلحه و جنگی وجود نداره.

بوسه ای نرم بر گردنم نشاند. اشکی داغ بر گونه ام لغزید. ولی نگذاشتم ببیند، اگر می مشاهده کرد خشمگین می شد. من تا سر حد مرگ از این مرد می هراسیدم.
چهارده ساله بودم، قشنگ، مغرور و باوقار؛ همه خصلت های بانویی تمام عیار را داشتم. هر روز در جنگل می رقصیدم، سوار اسبم “تیز پا” می شدم و تا آبشار دندان اژدها می تاختم. از اینکه با موهای سرخ رنگ را می بوسد سرمست می شد. مادرم به موهایم بوسه آتش می اضافه کرد. سرکش و لجباز بودم، درست مانند پسرکم. یک روزگار پدرم به پیش آمد. چیز غیر معمولی نبود؛ ما باهم بسیار صمیمی بودیم. هیچ وقت حرف های آن روزگارش از یادم نمی رود. گفت:” دخترم همه حیوانات مخلوتی هسسریع که ⃰خدایان به ما عطا کردند؛ ولی در این بین مار موجود شریری محسوب می شه. موجودی که در جهنم یار شیاطینه. موجود حیله گری هم هست پس همیشگی از مار ها بترس.” بعد گذشت سالیان من هنوز از ماری که در کنار من زیستن می کرد، وحشت داشتم.

– نگران نباش عزیزم، پیداش می کنیم.

در قلبم خدا خدا می کردم که او پیدایش نکند. چراکه معلوم نبود چه بلایی سر پسرم می آورد.
– دلواپس نیستم سرورم.
– بعد سالها زیستن هنوزم با من احساس راحتی نمی کنی؟

مادرم همیشه می اضافه کرد دروغ زیستن را از هم می پاشاند؛ ولی من یادگراهی شدم در حیات ای هیچ چیز سرجایش نیست دروغ داروی مفیدی است.
– چرا سرورم، اما شما شاه هستین و این نشانه احترامیه که نسبت به شما دارم.
من از این مرد متنفر بودم.

– احترام لازم نیست، لرد آلاسوز در روزگار شاه مردم فرینگرزه اما در شامگاه برده یک زنه!
سپس قهقه قد بلندی زد و سرش را در گودی گردنم فرو برد.
هزار سال هم می گذشت باز بی شرم و دو رو بود. همانند لقبش هفت رنگ و حیله گر بود. شاید دختران نوزده ساله با این حرفش خام می شدند ولی من نه. من می اطلاع داشتم که او شب هایی که پیش من نیست، در کجا پیش چه کسانی است. اما برایم مهم نبود، من از این مرد متنفر بودم.
دستش را بالا برد و نزدیک بالا تنه ام کرد. میل داشتم جلویش را بگیرم، ولی مگر می شد جلو این غول قوی هیکل را گرفت؟

همانطور که سرش در گودی گردنم بود، زمزمه کرد:
– امشامگاه دیگه نه! نمی تونم دوری از تو رو تحمل کنم، امشب دیگه حیا پیشه کردن ممنوعه!

خنده ام گرفته بود. او تنفر مرا حیا می پنداشت. چه خوب که نمی خبر داشت وقتی نزدیک من است یا کف دستش به من می خورد، حالم دگرگون می شود. به‌شدت خوب است که نمی داند این دگرگونی ناشی از هوس و شه…وت نیست، حاصل تنفر است.
– ولی سرورم اینجا اتاق منه و می دونین که ممکنه ندیمه ها و خدمتکار ها سرزده بیان و…

حرفم را با خنده ای قد بلند قطع کرد.
– من شاهم و تو ملکه ای، فکر نکنم برای کسی مهم باشه ما رو تو چه وضعی ببینن. اما چون تو می خوای باشه می ریم تو اتاق خودمون، چطوره؟

مگر می توانستم نه در حرف این مرد بیاورم. او اگر اراده می کرد می توانست تمام استخوان هایم را در هم بشکند. بنا براین بی حرف تا اتاق، پشت سرش حرکت کردم.
************************

دیگر کم کم داشت هوا به روشنی می زد، ولی من نخوابیده بودم. دگاهی به مرد برهنه ای که کنارم خوابیده بود انداختم. هربار، در هر لحظه تنفرم از این مرد بیشتر می شد.
از تختم قد بلند شدم و لباس خواب سفید رنگم را پوشیدم. دلواپسی برای بیدار شدنش نداشتم. خوابش سنگین بود. شنل نخی مشکی را روی تنم انداخت و از اتاق خارج شدم. قصر در سکوتی مرگبار فرو حرکت کرده بود. از زمانی که برای اامان بار به اینجا آمده بودم، نزدیک هفده سال می گذشت ولی همه چیز درست مانند روز اول بود. “کاخ آرزو” نامش شیرین بود ولی هیچ شیرینی در آن وجود نداشت. گویی در زمین این قصر خاک مرده پاشیده بودند. هیچ شادیی در آنجا و جود نداشت. همواره غم و غصه حاکم بود.
از باغ بزرگ گذشتم. نقشه ام گحرکت کرده بود. لنا به نگهبانان دروازه اصلی رشوه داده بود و هیچ نگهبانی در آن نقطه متوجه شده نمی شد. آهسته پا به خارج قصر گذاشتم. هنوز هوا کامل روشن نبود؛ نور مشعل هایی از دور نمایان بود. در دل آرزو می کردم لنا و همراهانش باشند که پسر فراری ام را پیدا کرده اند.
مشعل ها نزدیک و نزدیک تر می شدند و هو ا روشن تر و روشن تر می شد. تا اینکه توانستم چهره ای لنا، هممسیرانش، پسرم و دختری که پشت سر همه انها می آمد را تشخیص دهم.
لنا جلو تر آمد و تعظیم کرد.
– بانوی من درست حدس زده بومتوجه شد. ما شاهزاده رو در غار شیشه ای پیدا کردیم.

نگاهی به صورت اد انداختم. هیچ گونه نشانه ای از ترس در آن وجود نداشته. مغرور و سرکش بود درست مثل نوجوانی خودم؛ اما نگاه دختری که کنارش بود رنگ پریده و ترسان می نمود. دخترک را شناختم. دختر رخت شوی؛ دختر سیزده ساله ای که رخت شوی خانه قصر کار می کرد.
جلو تر رفتم و سیلی محکمی به صورت دختر زدم. آنقدر محکم که کف دستم درد گراهی شد. دخترک بی نوا بر روی زمین افتاد. رنگ نگاه پسرم تغییر کرد. پسر مغرورم سراسیمه شده بود.
– مادر…

کف دستم را به نشانه سکوت بالا بردم.
– این دختر رو توی یه اتاق زندانی کنین تا بیام تکلیفش رو روشن کنم.
– ولی مادر، تقصیر سِرا نبود. من بودم که بهش بیان کردم با هم فرار کنیم.
– این تنبیه خوبی می شه که این دختر یاد بگیره با طناب پوسیده دیگران به چاه نره.

لنا و بقیه ندیمه ها دختر را بردند.

– ولی تو ! بیا دنبال من تا تکلیفم رو باهات روشن کنم پسره احمق. با خودت چی اندیشیدی که فرار کردی؟ هان؟ می دونستی اگه پدرت با اون دختر پیدات می کرد چی می شد؟
دستش را گرفتم و با خودم کشاندم .
وقتی که نزدیک بود به اتاقم برسیم، سِر “میمار” فرمانده نگهبانان قصر ما را متوجه شد. از این مرد هیز و حال بهم زن متنفر بودم. همواره نگاه های هوس آلودش را به من می انداخت که احساس می کردم برهنه جلویش توقف کرده ام.
تعظیمی کرد.
– بانوی من. می بینم که شاهزاده فراری مون برگشنت.
سپس با حرف خودش قاه قاه لبخند زد.

سعی کردم کنارش بزنم و داخل اتاق شوم، ولی نگذاشت.
– می خوام برم داخل اتااق.

اخمی کرد.
– با تمام احترامی که براتون قائلم ولی عالیجناب دستور دادن که به محض پیدا شدن شاهزاده، ایشون رو پیششون ببریم.

نفسم را با خشمگینت بیرون دادم.
– عالیجیناب خواب هستن، نکنه می خوای ایشون رو آزار بدی؟ بعد ایشون من در راس هستم پس برو کنار می خوام با پسرم صحبت کنم.
با ترمشاهده کرد نگاهی به من و اد انداخت. سپس به کنار رفت و من و اد وارد اتاق شدیم.

در را قفل کردم تا کسی نیاید.
– اون سیلی در واقع باید به صورت تو نواخته می شد نه اون دختر بیچاره. تو جانشین پدرت هستی اما بی مسئامات و خودرایی.
پسرکم ساکت بود.
– با خودت چی در ذهنش گذراندی که فرار کردی و اون دخترم با خودت بردی؟ نبیان کردی با غیب شدن هم مدت تو اون دختر همه به با هم بودنتون شک می کنن؟
عرض اتاق را طی کردم.
– اون سیلی رو به صورت اون دختر زدم به دو قلبیل؛ نمی تمایل داشتم جلوی اون و ندیمه ها غرورت بشکنه. دو؛ که یادبگیری با سرکشی و لجبازی عزیزانت رو از کف دست می دی. اگه به جای من پدرت پیدات کرده بود اون دختر رو می کشت. یه جوری سر به نیستش می کرد که جهان فراموش کنه همچین دختری تو این جهان وجود داشته.

صورتش به سرخی می زد و کف دستانش مشت شده بود. پسرک مغرورم عصبی بود.

– اندیشیدی چون پسر شاهی، هر کاری قلبت تمایل داشت می تونی انجام بدی؟ آره؟

دیگر طاقت نیاورد.
– آره! آره زیرا پسر لرد آلاسوز بودن هیچوقت به دردم نخورد. اظهار کردم شاید تو این مورد به دردم خورد.

خنده ای عصبی کردم.
– خیال خامی بوده پسر. اشراف زاده ها بیچاره تر از رعایا هستن. اونا حداقل آزادیشون رو دارن اما ما همه چیزمون براساس تصمیم والدینمونه. پس فکر نکن اینکه پسر شاهی قراره برات سودی داشته باشه. تو بجهان اومدی که براساس تصمیمات دیگران بزرگ شی، ازدواج کنی، حکومت کنی و بمیری.

سرش رو به پایین بود و حرف نمی زد.

سرش را بلند کردم. چشمانش پر از اشک بود و چهره اش درست مانند کودکی اش بود؛ وقتی از چیزی می هراسید. دلم برای مظلومیت نگاهش سوخت. کنارش نشستم و موهای قهوه ای اش را نوازش کردم.
– پسرم! من چهارتا بچه ازکف دست دادم. نمی خوام تو و خواهرات رو ازکف دست بدم. تو، آلیا و إوِلین تنها چیز هایی هستین که برا م موندین. نمی خوام از کف دستتون بدم.
مکث کردم و سپس ادامه دادم:
– درکت می کنم، احساست نسبت به اون دختر ستودنیه. ولی تو بازی که زیستن برامون در نظر گحرکت کرده همه چیز بر وفق مراد ما نمی چرخه.
برای من هیچ وقت بر وفق مرادم نچرخیده بود. همواره روی بد زیستن را مشاهده کرده بودم.

– اما مادر اگه زندگی اینه پس چرا اصلا بدنیا میایم؟

لبخندی زدم.
– مادرم همواره می گفته همواره روز های طوفانی وجود داره، اما بعد از طوفان هوا صاف و آفتابی می شه.
برای من همیشه طوفان بود. طوفانی سهمگین، ولی لازم نبود پسرکم در این باره چیزی بداند.

– اگه می خوای از دختره محافظت کنی، اگه واقعا دوسش داری، فردا برو از پدرت عذر خواهی کن و بگو دیروزگار حرکت کرده بودی تا یکم بیشتر به میل داشته پدرت فکر کنی و الان آماده ای که با رزتا ازدواج کنی. منم اون دختر رو به قصر دایی ت می فرستم تا اونجا کار کنه و در امان باشه.
– چی می گین مادر یعنی شما می گین سرا رو ول کنم و با دختری که نمی شناسمش ازدواج کنم؟
اخمی کردم. از این می هراسیدم که تاریخ تکرار شود و سرکشی یک شاهزاده دیگر کار کف دست او و اطرافیانش دهد.
– تو یه پسر بچه مغرور و خودخواهی. تقصیر منه لوست کردم. نباید هر چی می تمایل داشتی در اختیارت می ذاشتم تا در این حد خود رای و سرکش بشی.

نگاهان زمردی اش لرزیدند.

– با سرکشی هیچ چیز درست نمی شه. نمی تونی تصمیم پدرت رو تغییر بدی، فقط همه چیز رو بدتر و پیچیده تر می کنی؛ تو نمی تونی چیزی که هستی رو تغییر بدی . اما می تونی با تدبیر باشی جلوی پیشامد های بد رو بگیری. با سرکشی آینده ات رو تباه می کنی، کاری می کنی که تا عمر داری پشیمون شی.

از جا کشیده شد و به سمت در رفت.

– به حرفام خوب فکر کن. فقط دو ساعت وقت داری. ببین بیشتر خودخواهی ت رو دوست داری یا اون دختر رو.
پسرم حرکت کرد و مرا در حالی که غرق در گذشته بودم، تنها گذاشت.

⃰ چراکه تم این رمان فانتزی هست، من هم پیرو رمان های فانتزی دیگه، مردم این سرزمین رو پیرو آیین قدیمی و باستانی قرار دادم و از این کار به جز هماهنگ شدن رمان و حفظ ظاهر فانتزی اون منظور دیگه ای نداشتم.

The post رمان در میان آتش و خون پارت ۴ appeared first on رمان دونی.