رمان در میان آتش و خون پارت ۳

#لئو

به مادیان سفیدی که مقابلم بود نگاهی انداختم.

– داری چیکار می کنی پسر؟ چرا برو بر داری نگاش می کنی سماشو نعل بزن دیگه.

حواسم را جمع کردم. مشغول نعل زدن سم مادیان شدم. چه خوب می شد اگر در این فضای خفقان آور نبودم. در اصطبل پدری که حتی مرا نمی شناسد. احساس عذاب وجدان داشتم به مادرم اظهار کردم برای کار به “آریون” می روم؛ حال در کیلومتر ها دور تر از منزل هستم، در جایی که برایم ممنوع شده بود. “کودا” شهری زیبا که حتی در گرم ترین روزگار سال پر از برف بود. شهری که پدرم حاکم آنجا بود. پدری که مرا نمی شناخت اما من خوب او را می شناختم. لرد “مالیز”؛ حال در هوایی که پدرم نفس می کشید نفس می کشیدم. ولی حتی یک باز نیز او را نمتوجه شدم. به گفته مایک صاحب اصطبل سلطنتی او زیاد به اینجا نمی وارد شد. ولی من باید به هر قیمتی او را می متوجه شدم، باید او را از وضعیت مادرم با خبر می کردم. در واقع تنها چیزی که برایم مهم بود بیماری مادرم بود. او ناتوان بود و من فقط پانزده سال سن داشتم. تنها کسی که می توانست کمکم کند پدرم بود.

– باز که حرکت کردی تو هپروت! کارتو بکن بچه.
سعی کردم حواسم را به کار دهم؛ اما نمی شد من باید حتما امروز پدرم را می دیدم.
– می گم، من می تونم لرد مالیز رو ببینم.
مایک قهقه کشیدهی سر داد.
– بری ببینیش و بعد بهش چی بگی؟ اصلا تو با لرد چی کار داری؟ از وقتی اومدی اینجا یه بند داری ازش حرف می زنی.
سپس نگاه مشکوکی به من اندخت.
آب دهانم را قورت دادم. کسی نباید می فهمید که من که هستم.
تبسم مصنوعی بر لبانم نشاندم.
– همه می گن لرد مالیز بسیار خوشتیپ و خوش هیکله. می گن وقتی که جوون بود به خوشتیی من بوده.

مایک دوباره قهقهه زد، جرعه ای از آبجو عسلی اش را نوشید و دهانش را با کف دستش پاک کرد.
– کی بیان کرده توئه ریغو خوشتیپی؟

نگاهی به خودم انداختم. در واقع همه در روستای کوچکمان بر این عقیده بودند که من خوشتیپ هستم. دختران روستان وقتی مرا می متوجه شدند در گوش هم با هم پچ پچ می کردند. مادرم می گفت در واقع بیش از حد شامگاهیه پدرم هستم. همین باعث می شد هر وقت مرا نگاه می کرد چشمانش پر اشک می شد. کف دستانم را مشت کردم. همین که او را می دیدم باید از او می پرسیدم چرا مادرم را رها کرد. مادرم که می اضافه کرد دیوانه وار عاشق هم بودند؛ پس چرا؟
– ناضافه کردی چطوری می شه لرد مالیز رو متوجه شد.

مایک یک لیوان دیگر از ابجو برای خودش ریخت.
– هیچ جور! افرادی مثل ما حق ندارن وارد اقامتگاه سلتنتی بشن.
– خب چرا؟ مگه ما چمونه؟
– چون اونا فقط ما رو مثل موشای صحرایی کثیف می بینن. همه اشراف زاده ها این حس نسبت به رعیت ها دارند.

اما من اشراف زاده بودم. پسری از خون لرد مالیز. ولی نه از خون یک بانوی اشرافی. مادر من یک خدمتکار بود، که پدرم او را از چنگ چند سرباز مست که قصد تجاوز به او را داشسریع نجات می دهد. آنها عاشق هم می شوند و من حاصل این محبت بودم. پدرم برای حفظ آبرو با مادرم ازدواج می کند. ولی یک‌باره همسر باردار خود را رها می کند و به کودا شهر خود باز می گردد.

– یعنی هیچ جادهی نیست من بتونم لرد رو ببینم؟
– چرا نیست البته که هست. کودا شهری که همه چیز توش امکان داره. ولی دیرو زود داره.
– منظورت چیه؟
– یعنی که وقتی لرد مالیز رو خواهی مشاهده کرد که موهات عین دندونات سفید شده باشه و اون روزگار احتمالا لرد هفتا کفن پوسونده تو جهنم داره می سوزه. البت یه راه دیگه ای داره که فک نکنم ادم این کار باشی.

گوش هایم را تیز کردم.
– چه کاری؟

مایک کله بی مویش را خاراند و دستی به سیبیل پر پشتش کشید.
– اینکه نگهبانا رو دور بزنی و از دیوار بالا بری. که البته…
نگاه دقیق تری به من انداخت.
– فک نکنم از پسش بربیای.
در دل به او پوزخند زدم چراکه که مرا نمی شناخت. من کسی بودم که نگبانان ایرنا از کف دستش خواب نداششتاب‌زده. یکی از فرزترین و ماهر ترین دزدان روستا.
– اشکال نداره شانسمو امتحان می کنم.
– اگ بگیرنت پخ پخ! کودا شهر معرکه ای اما قوانین سختی داره.

اگر لرد مالیز متوجه می شد من پسر او هستم هرگز نمی گذاشت مرا بکشند؛ به خاطر عشق به مادرم هم شده نمی گذاشت آسیبی به من برسد با این حرف ها قلب خودم را گرم کردم تا آخر شامگاه. وارد اقامتگاه سلطنتی شوم.

مایک خواب بود و ساعت تقریبا یک بامداد بود. آهسته و سبک بال حرکت کردم. مانند همیشه وقتی از دیوار بالا می راهی شدم یا قفل در منزل کسی را می گشودم. مگر دیوار و دروازه قصر چقدر فرق داشت؟ آهسته آرام در پشتی اصطبل را گشودم و با سرعت زیاد آن را بستم. مادرم همیشه می اظهار کرد به تندی و فرزی آتش می مانم. او دوست نداشت من دزدی کنم می گفت باید به دنبال شغلی دیگر باشم؛ شاید به خاطر همین بدو که با عزیمت من موافقت کرد. همواره به من می گفت دوست دارد که من آینده ای درخشان داشته باشم. و وقتی به او می اضافه کردم با دزدی هم میشو پولادار شد می اضافه کرد آینده درخشان در پول خلاصه نمی شود در وجدان و شرف خلاصه می شود. ولی در نظر من، من از پدر با شرف تر بودم. من به خاطر خودم دزدی نمی کردم. فقط به خاطر مادرم؛ ولی او به خاطر خودش من و مادرم را فدا کرد.

آهسته آرام نزدیک دروازه اصلی شدم عجیب بود که در ان قسمت نگهبانی وجود نداشت. شانه بالا انداختم و سیم مخصوص باز کردن قفل را از کیف کوچکم در آوردم.
تبسم کوچکی بر لبانم قرار گرفت. هنوز هم بهترین بودم. پاورچین پاورچین وارد حیاط اصلی شدم. حال می توانستم منظور مایک را از موش صحرایی به خوبی متوجه شدم. کدا شهر قشنگیی بود ولی فقیر ترین مردم را داشت. حتی در گرم ترین روزگار سال سرد و پر برف بود. اما حیاط قصر لر مالیز سرسبز و پر از گل های آبشارطلا بود. این مرد با آنچه که مادرم در قصه هایش می بیان کرد فرق خیلیی داشت.
حیاط اصلی پر از پرچین های بلند بود، که تقریبا بالا راهی شدن از آنها غیر ممکن بود. ولی غیر ممکنی برای من وجود نداشت. به راحتی از پرچین بالا حرکت کردم و ساکت ملایم از سوی دیگر آن به پایین وارد شدم.

– کی اونجاست؟ میرا تویی؟
آوا درست از پشت سرم می وارد شد. سرم را برگرداندم و دخنری حدودا ده ساله را مشاهده کردم.
– تو… تو کی هستی؟
– هیشش آروم باش.
قدمی به جلو برداشتم که دختر قدمی به عقب رفت.
– یه قدم جلو بیای اونقدر سرو صدا می کنم که همه نگهبانا اینجا بریزن.
نزدیک تر حرکت کردم.
– هیش آروم باش من کاری باهات ندارم.
تکه چوبی از زمین برداشت و به سمت من گراهی شد.
– من یه شمشیر زن ماهرم اگه بیای جلو…

به سمتش پریدم و تکه چوب را از دستش گحرکت کردم. خواست جیغ بکشد که به‌سرعت کف دستم را جلوی دهانش گذاشتم.
صدای پایی وارد شد. پشت یک پرچین دیگر پنهان شدم.

– توام صوتیی که من متوجه شدم رو گوش دادی؟
سرباز دیگر اظهار کرد:
– آره.
آوای پاهایشان نزدیک تر و نزدیک تر می شد. عرق از پیشانیم سرازیر بود.

– مثل اینکه حیونی چیزی بوده.
– آره بانو سوین همیشه دوست داره حیوونا تو باغش پرسه بزنن، وای که چقدر از جک و جونور هایی که اینجا پلاسن متنفرم.
وقتی سرباز ها دور شدند نفسی از سر آسودگی کشیدم. تازه متوجه شدم آن دختر هنوز در آغوش من است و دارد با عصبانیت نگاهم می کند.
– عه ببخشید! سربازا اومدن و حواسم پرت شد. کف دستمو از دهنت بر می دارم به شرطی که جیغ نکشی باشه؟
سرش را تکان داد.

کف دستم را از دهانش بر داشتم که شروع کرد به جیغ و داد کرد.
– آی نگهبانا دزد اومده کمک!
تند دوباره کف دستم را بر روی دهانش گذاشتم.
– دختر تو چقدر جیغ می کشی آروم باش. من دزد نیستم.
شروع به حرف زدن کرد، اما چراکه کف دستم بر روی دهانش بود صداهایش گنگ بود.
– چی داری می گی؟ نمی فهمم.
با دردی که در دستم پیچید، آخ کشیدهی اضافه کردم. کف دستم را گاز گراهی شده بود.
– دختری به وحشیی تو ندیدم. دخترم انقد وحشی می شه؟
– اومدی اینجا دزدی و حالا تعین تکلیفم می کنی؟
– من دزد نیستم.

نگاهانش را در حدقه چرخاند.
– معلومه چقدر دزد نیستی. فقط دزدا از پرچین بالا می رن. تازه اگه دزد نیستی اینجا چیکار می کنی؟
– من لئو هستم. تو اصطبل اینجا کار می کنم؟
کف دستم را به طرفش داراز کردم ولی دخترک چموش با تیز بینی براندازم کرد.

– اینجا چی کار می کنی؟ ورود تو به اینجا ممنوعه، با اینکه به نظرم این قانون مزخرفیه ولی به هر حال تو مجرم حساب می شی.
– من اومدم لرد مالیز رو ببینم.

دخترک نگاه پر از ترمتوجه شدی به من انداخت.
– چرا یه اصطبل چی می خواد لرد مالیز رو ببینه؟

لازم نبود همه چیز را به این دختر توضیح بدم.
– اونش دیگه به تو ربط نداره. اصلا خودت کی هستی؟

کمی دست پاچه شد و سپس گفت.
– من ندیمه بانو ایری هستم از خاندان سیلور گود. به خاطر جشن عروسی اومدم. پسر کوچک لرد مالیز قراره با بانو نورا دختر سوم لرد آرسل سیلور گود عروسی کنه.
– مطمئنی ندیمه هستی؟

بیشتر دست پاچه شد. گلگونی گونه هایش حتی در سیاهی شب نمایان بود.
– آره چطور مگه؟
– هیچ وقت ندیمه ای ندیدم که لباس ابریشمی زربافت تنش کنه و نیم تاج خاندان سیلور گود رو، رو سرش بذاره.
با نگاه های گرد شده نگاهم کرد و کف دستش را سمت سرش برد.
قهقهه ای زدم و اگر زود تر جلویش را نمی گرفتم مطمئنا همه شهر را خبر می کرد.
– خب باشه من تسلیمم. من دختر چهارم لرد سیلورگودم راضی شدی؟
دست به سینه و عصبانی نگاهم می کرد.

تعظیمی کردم اضافه کردم:
– بله بانوی من.
نگاه چپ چپی به من انداخت.
– از اینجا برو. اگه بگیرنت …
بادی به غبغب انداختم:
– نمی تونن بگیرنم.
– احمق نشو قبل از اینکه تغییر عقیده بدم و نگهبانا رو خبر کنم به‌سرعت از اینجا برو. مطمئنم دلت نمی خواد بدونی اینجا چه بلایی سر دزدا میارن.
نفسم را با آوای بلند بیرون دادم.
– واسه هزارمین بار من دزد نیستم. مادرم یکی از خدمتکار های سابق لرد مالیز بوده. الان مریضه و ناتوان شده، اومدم از لرد مالیز کمک بگیرم.

دختر پوزخند آشکاری زد.
– لرد مالیز واسه مادرت تره هم خورد نمی کنه. برو دنبال راه دیگه ای باش لرد مالیز اصلا به فکر مردمش نیست.

ولی من دروغ گفته بودم. مادرم همسر او بود کسی که مدتی عاشقانی می پرستید. من پسر او بودم مطمئنا به من آسیب نمی زد.
صدای پایی نزدیک و نزدیک نر شد. دختر مرا به سمت پرچین هل داد.
– زود باش برو اگه بگیرنت تیکه بزرگت گوشته. سریع فرار کن.
– ولی…
– هیش چیزی نگو. اگه منو اینجا پیدا کنن فوق فوقش پدرم به خاطر اینکه این موقع شامگاه تو اتاق خوابم نبودم، تنبیهم می کنه. ولی تو رو به زندان می ندازن. به‌سرعت از پرچین بالا برو.
با اینکه نمی تمایل داشتم از اینجا برم ولی حرف های آن دختر، متقاعدم کرد. از حیاط قصر بیرون حرکت کردم ولی فکر آن دختر مرموز از ذهنم بیرون نمی رفت.

The post رمان در میان آتش و خون پارت ۳ appeared first on رمان دونی.