رمان دختر نسبتا بد ( بهار ) پارت ۴۴

کاش حرف خودش رو باور کنه و بپذیره و برای یک بار هم که شده احساسش رو جدی بگیره و بدونه که آره…من واقعا دوستش ندارم…

اونی که عمیقا میخوامش فرزین.

چقدر خسته بودم از اینکه هربار میتمایل داشتم همه چیز رو تموم کنم اما نمیشد.

هی این جدایی عقب میفتاد.

اونقدر عقب میفتاد که دوباره یه رابطه ی تازه شروع میشد و باز روزگار از نو روزگاری از نو….

یه نفس عمیق کشیدم و اظهار کردم:

-ببین…منم میخوام یه حیات تشکیل بدم عین تو.عین تو که زن داری بچه داری…من…

کف دست راستشو بالا بردو با آوا و صورتی بر افروخته و ازخشم بیان کرد:

-بسه دیگه.نمیخوام چرت و پرت بشنوم!

مشکل من با اون همین بود.ینکه اسم تمام صحبتهای منو چرت و پرت میذاشت.نفس عمیقی کشیدم و اضافه کردم:

-خب.مثل اینکه هرچی من میگم چرت و پرت و هرچی تو میگی حرف حقه! جالب شد!

سرمو با تاسف و درموندگی تکون دادم و بعد مستاصل و غمگین گردنمو خم کردم و کف کف دستمو تکیه گاه پیشونیم کردم.

خسته بودم از کف دست مهرداد خسته…خسته و داغون.

یه بطری آب معدنی از داشامگاهورد درآورد و به سمتم گحرکت کرد و بعد اظهار کرد:

-میخوام برات یه خونه ی خوب بخرم…اصلا همونی رو میخرم که خودت دلبسته شدی…همون خونه ی رفیقم.ماشین هم برات میخرم تا رقت و آمدهات راحت باشه

سرمو بالا گراهی شدم و با پوزخندی که همچنان رو صورتم جاخوش کرده بود خیره شدم به صورتش.

ازش بیزار میشدم وقتی سعی میکرد با همچین چیزایی منو پابند خودش بکنه.

ولی دیگه بس بود

بهتر بود یه چیزایی رو کم کم بدونه ….

بدن اینکه بطری رو ازش بگیرم بیان کردم:

-نیازی نیست برای اینکه من …من دنبال انتقالی ام که برم شیراز!

تا اینو اظهار کردم بی هوا و غیرمنتظره پاشو روی ترمز گذاشت و ماشین رو نگه داشت. زیرا این کارش کاملا یهویی بود فورا و

واسه اینکه سرم به شیشه نخوره دستهامو جلوی ماشین گذاشتم و اجازه ندادم این اتفاق بیفته.بطری از دستش افتاد کف ماشین

سرش رو به‌شدت به‌سرعت چرخوند سمتم و با ریز کردن چشمهاش سؤال کرد:

-چی!؟ چه غلطی میخوای بکنی!؟

اعتراف میکنم ازش ترسیدم.ولی این ترس باید تا کی ادامه پیدا میکرد؟ تا وقت پیری!؟

زل زدم تو چشنهاش و جواب دادم:

-میخوام انتقالی بگیرم و برگردم پیش خانواده ام.برگردم شیراز!

تا اینو گفتم یقه های لباس تنم رو تو مشت گرفت و درحالی که صورتش از خشم برافروخته شده بود و رگهای گردنش نمایان، صداشو رو سرش انداخت و اظهار کرد:

-تو حق نداری همچین کاری بکنی میفهمی!؟

منم مثل اون صدامو رو سرم انداختم و بیان کردم:

-تو هم حق نداری منو زاپاس خودت بدونی…من زاپاس تو نیستم…نمیخوام به این رابطه ادامه بدم.

نمبخوام زاپاس مردی باشم که زن و بچه داره….

همه اون چیزایی که بهم دادی و روزگاری صد مرتبه منتشو سرم میزاری مال خودت ولی من دیگه نمیخوام باهات ادامه بدم….

عاشقی و حرمتی بین ما نمونده و هرچیزی که تاحالا بینموند بوده تا همینجا کافیه …

در برابر صورت خشمگین و بهت زده اش کف دستهاشو از لباسم جدا کردم و با برداشتن کیفم از ماشین پیاده شدم…

تا کی تحمل اینهمه دردسر و استرس و پریشونی!؟

من قلبم میخواست حیات نو و جمشاهده کردی بسازم و تشکیل بدم.

قلبم میمیل داشت بی عذاب وجدان و بی واهمه حیاتمو بگذرونم….

صوتشواز پشت سر متوجه شدم:

-من این اجازه رو بهت نمیدم بهار

..من نمیزارم بری…

منتظرم بمون چراکه میام‌سراغت…

بهار من فراموشت نمیکنم…

من به این سادگی دست از سرت برنمیدارم

به حرفهاش توجهی نکردم و فقط به قدمهام سرعت بخشیدم.

باید ازش دور میشدم…

اونقدر دور که حتی صداشو هم نشنوم…

#پارت_۴۴۰

🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓

*یک هفته بعد*

پگاه بخاطر دادگاه پدر و مادرش مجبور شد زودتر از دانشگاه بره ولی من موندم تا کتابهایی که چندهفته پیش به ولینت برده بودم رو بزارم سر جاشون…

قدمهامو آروم برمیداشتم که صدای پاهام به گوش اونایی که درحال مطالعه بودن نرسه و خراشی رو ارامش مطالعاتیشون نندازم!اونقور گشتم تا قفسه هایی که کتابخارو از اونجا برداشته بودم پیدا کردم.

تقریلا انتهای سالن بود.

بر اساس شماره و حروف الفبا دوسه تا از کتابهارو سر جاش گذاشتم و برای آخرین کتاب مجبور شدم تا لاین آخری برم.

وقتی براساس حروف الفباش پیداش کردم تبسمی از سر راحتی خیال زدم.

چندتا از کتابهارو کنار زدم و میل داشتم کتاب رو اونجا جا بدم که همون لحظه با فرزین که اونور قفسه توقف کرده بودنگاه تو دیده شدم.

دور و اطرافمون خلوت تر از اون چیزی بود که لااقل بشه حرف زد خصوصا اینکه هردو تو لاینهای آخری اون کتابخونه ی عظیم بودیم.

تبسم عریضی زدم و گفتم:

-فرزین…سلاااام…

اعتراف میکنم هیچوقت دیدن هیچ کسی باعث نشد اینجوری گل از گلم بشکافه!

فرزین همون آدم خوبی بود که متوجه شدمش بهترین حس جهانرو بهم میداد.حس آرامش…

بجای اینکه جواب سلامم رو بده با همون صورتی که تبسم روش جا خوش کرده بود تظاهر کردمنو نمیشناسه و بجا نیاورده و گفت؛

-ببخشید شمااا ؟!

آهان! پس داشت اذیت میکرد.آخه من لامصب اذیت کردنهاشو هم دوست داشتم از بس تمایل داشتنی بود.

چپ چپ نگاهش کردم اما اون لبهایی که مدام ازهم کش میومدن چندان به صورتم ابهتی نمیداد.سرمو کج کردم و با دلخوری سؤال کردم:

-حالا دیگه منو نمیشناسی!؟

مثلا به حالت متفکرانه شقیقه اش رو خاروند و بعد بیان کرد:

-آهان شما همونی هستی که بوس میخواستین..بوس خشن البته!

خندیدم و زیرا از خجالت لپهام گل انداخت لای کتاب توی کف دستم رو باز کردم و جلوی صورتم گحرکت کردم و شکوه کنان بیان کردم:

-فرزززین!

تو گلو و آروم خندید و جواب سلامی که چنددقیقه پیش بهش بیان کرده بودم رو الان داد:

-چطوری عزیز دلم!؟

هیچوقت عزیزم اضافه کردن کسی تا به این حد به دلم ننشست. فرزین اون آدمی بود که می دیدمش یادم می رفت اوضاع حیاتم از چی قراره؟

یادم می رفت چقدر سختی تو زیستنم کشیدم.

یادم می رفت درگیر حل مشکلاتم به چه کسی ام….

یادم میراهی شد یه آدم خودخواه و زورگو به اسم مهرداد تو حیاتم که منو جز املاک خودش میدونه.

اول نگاهی به چپ و راست انداختم و زیرا مطمئن شدم کسی اون حوالی نیست کتاب رو پایینتر آوردم و اظهار کردم:

-چقدر خوبه آدم عزیز دل تو باشه!

تبسم ملایمی صورت جذابش رو ، دلربا تر از لحظات پیش کرد.ابروهاش رو هماهنگ باهم بالا انداخت و اضافه کرد:

-نوووچ! بگو چقدر خوبه آدم عزیز دلش تو باشه

قند توی دلم آب شد. وقتی همچین حرفی بهم زد.

اصلا کی میتونست همچین حرفی از اونی که عاشقش هست بشنوه و ذوق مرگ نشه.

با اون نیش باز شده تا بناگوش سؤال کردم:

-واقعا من عزیز قلبتم !؟

چندتا کتاب توی کف دستش بود.سرش رو کج کرد و با ریز کردن چشمهاش سؤال کرد:

-اگه شک داری اثبات کنیم!

واسه اینکه نخندم لبو گاز گحرکت کردم و جویا شدم:

-مثلا چه جوری میتمایل داشتی اثبات کنی!؟

یکی از کتابهارو سر جاش گذاشت و جواب داد:

-به روش کره ای…کره ای ها یه رو ش جیگاما دارن که خیلی مسخره اس اما کار ساز…

به این ترتیب که طرف دختره رو خفت میکنه یه کف دستشو کنار صورت دختره تکیه میده بعد زل میزنه تو صورتش و بعدهم که….ماباقیش مثبت هجدس به درد تو نمیخوره!

واسه اینکه نخندم اونقدر لب بیچاره ام رو زیردندون فشار دادم و گاز گحرکت کردم که حس میکردم طعم خون میده.

شیطون نگاهش کردم و سؤال کردم:

-اونوقت این روش های کره ای رو از کجا دیدی و یادگراهی شدی!؟

یکی دیگه از کتابهارو رو ردیف پایینی گذاشت و جواب داد:

-یگم مسخره ام نمیکنی!؟

-نه!

یه قیافه ی مثلا جدی به خودش گحرکت کرد و بعد اضافه کرد:

-یکی دو بار بیکار بودم قرار گرفتم پای ماهواره یه چندتا حرکت اینجوری یاد گرفتم

ریز خندیدم اما بسیار زود یادم اومد کجا هستیم…

#پارت_۴۴۱

🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓

لبخند زدم اما بسیار زود یادم اومد کجا هستیم.

تو کتابخونه ای که احتمال اینکه کسایی که فرزین رو میشناسن مارو ببینن و بعله…بعدش خربیار و باقالی بار کن!

کف دستمو رو دهنم گذاشتم تا نزارم صوتی خنده هام به گوش کسی یرسه خصوصا مسئول کتابخونه که یه زن عبوس و کارکشته و سخت گیر بود. ولی وقتی اوضاع رو امن و امان دیدم به‌شدت آروم اظهار کردم:

-عه! پس استاد جان اهل تماشای فیلمهای جینگاما مستون هستن!

لبخند زد.اولین باری بود تو تبسم یه مرد ردی از خجتلت می مشاهده کردم.به کتاب های ردیف پایینی نگاهی انداخت و اضافه کرد:

-بابا حرف تو دهن من نزار دختر! منو چه به تماشای این فیلما…من اضافه کردم اتفاقی مشاهده کردم…اتفااااقی!

صرفا واسه اینکه سر به سرش بزارم نگاهکی زدم و گفتم:

-ای کلک! به من یکی دروغ نگو….من که نمیدونم از صبح تا شامگاه فیلمای خاکبرسری میبینی!

چپ چپ نگاهم کرد و بعد لب گزید و نجوا کنان اضافه کرد:

-استغفرالله! پناه میبرم به خدا از شر دانشجویاااان خبیث و شیطانی!

بازم منو خندوند ولی اینبار لبمو کاملا توی دهنم فرو بردم که صدایی ازم درنیاد و رسوایی به بار نیاره و اسممون نیفته رو زبونها.

منم خودم رو سرگرم کتابها نشون دادم تا کسی بهم شک نکنه هرچند همه جا ساکت و خلوت بود و خوشامگاهختانه مسئله ی اصلی هم ظاهرا تشریف برده بود آبدارخونه .

برای چندمینبار با حساسیت نگاهی به اطراف انداختم و بعد در همون حالت که بیخودی کتابارو چک میکردم اظهار کردم:

-خب پسرم…دیگه کدوم برنامه ی خاکبرسری رو میبینی!؟هان!؟

یکی از کتابایی که برداشته بود رو بار دیگر سر جاش گذاشت و به‌آرامی جواب داد:

-من فقط یه برنامه میبینم اونم سمت خداست! وسلام!

ریز ریز خندیدم و از اونجایی که بودم فاصله گرفتم.صوتشو گوش دادم که پرسید:

-حرکت کردی!؟

بجای اینکه جوابش رو بدم لاین رو دور زدم و راهی شدم همون سمتی که بود.

یکم مضطرب شد.

نگاهی به اطراف انداخت و بعد با ابرو اشاره کرد برم.

من ولی هوس یکم شیطنت کرده بودم خصوصا اینکه میدونستم تو این قسمت خبری از دوربین مداربسته نیست.

کف دستمو رو قسفه های کتاب کشیدم و با ناز به سمتش رفتم.

تبسم زد و لب زنان اضافه کرد:

-نمون دختر برو….

گوش نکردم و بهش نزدیک شدم.و درست وقتی فاصله مون به چندقدمی رسید کف دستمو رو کمرش کشیدم و کنارش از حرکت ایستادم …

ریسک بود.

تو کتابخونه بودن و از حرکت ایستادن کنار فرزین انجام اون حرکات واقعا ریسک بود ولی گاهی انجام همچین شیطنتهایی عجیب به قلب من یکی میقرار گرفت.

رو به روش که از حرکت ایستادم اظهار کرد:

-برو بهار….

نگاهک زدم و گفتم:

-باشه اما….

سرشو با تبسم تکون داد و بار دیگر آهسته با لحنی هشداد دهنده اضافه کرد:

-برو دختر یکی میاد میبینه هااا…

حالا که تا اینجا اومده بودم حیفم میومد اون کاری که قلبم میخواد رو انجام ندم برای همین رو کف دستهامو دو طرف پهلوهاش گذاشتم و بعدرو نوک پاهام کشیده شدم و لبهام رو گذاشتم رو لبهاشو آرام بوسیدمش….

همه چیز در عرض چندثانیه رخ داد.یه بوسه ی شیرین تو ردیف گنجه های کتابخونه ی بزرگ دانشگاه….

بی حرکت بهم خیره شد.

کف دستهامو از دو طرف پهلوهاش برداشتم.

لبخند زدم و بعدهم به سرعت ازش دور شدم امت بازم صوتشو شنیدم که اظهار کرد:

-بدجنس تر از تو آخه پیدا میشه!؟

سر مسیر یکی دو کتاب برداستم و بعد سمت یکی از میزهایی خالی حرکت کردم و پشتش جای گرفتم.

چنددقیقه بعداز من فرزین هم اومد.

میز کناری نشست و کتاب پیش روش رو باز کرد.

جالب اینجا بود فرزین با اینکه یکی از زبرکف دست ترین پزشکها بود ولی هیچوقت دست از مطالعه بر نمیداشت هیچوقت.

همینکه پشت میز قرار گرفت دانشجوهای زیادی یکی یکی سداغش اومدن…

بعضیا فقط احوالپرسی میکردن و بعضی ها سوال میجویا شدن و مشورت میگحرکت کردن.

فرزین اونقدر مهربون بود و شناخته شده که تقریبا چه اونایی که از دانشجوهاش بودن و چه اونایی که اصلا رشته شون مرتبط با کار اون نبود میشناختنش و احترام زیادی براش قائل بودن…

از کنج چشم نگاهی بهش انداختم.

سرش که خلوت شد یه نیمچه نگاهی به سمتم انداخت ولی به‌شدت زود سرگرم مطالعه شد.

موبایلم از کیفم برداشتم و بهش پیامک دادم؛

-بوسه ی کتابخونه ای خوش بود!؟

خیلی زود متوجه شد براش پیام اومده.دیدم که تلفنش رو برداشت و چند لحظه بعد وقتی پیاممو خوند نیم نگاهی بهم انداخت و بلافاصله بعدش پیام فرستاد:

“بلا ای بلا دختر مردم بلا…”

سرمو پایین انداختم و لبخند زدم.وایی که چقدر من دوستش داشتم این بشروووو…

حسی که به فرزین داشتم عمیق بود و هیچوقت با هیچ آدم دیگه ای تجربه اش نکردم.

براش یه استیکر دل فرستادم و اون در جواب یه پیام برام فرستاد که بسیار تند بازش کردم و متنشو خوندم:

“نمیخوای بزاری ما دو کلام بخونیم”

لبخند عریضی زدم و گفتم:

“نه نه نه….”…

#پارت_۴۴۲

🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓

فهمید تا وقتی من اینجا هستم نمیتونه مطالعه ی مفید داشته باشه برای همین کشیده شد ولی پشتبندش واسه من پیام فرستاد:

” یه خبر خوب برات دارم.

تو ماشین سر خیابون منتظرت می مونم”

پیامش رو که خوندم بسیار کنجکاو شدم بدونم خبر خوبش چیه برای همین شروع کردم واسش پشت سرهم پیام فرستادن:

“خبر خوب !؟ چه خبری؟

بگو فرزین.جون من بگو

فرزین چرت جواب نمیدی

فرزین خبر خوبت چیه؟

جون بهار جواب بده ”

اونهمه پیام براش فرستادم اما در جواب فقط چند تا استیکر خنده فرستاد که معنیش میشد اینکه جوابی ازش نمیگیرم.

پوووووووفی کردم و گوشی رو کنار گذاشتم.میدونستم وقتی رو یه موضوع قفلی میزنم جواب نمیده که بیشتر اذیت کنه.

آخه من اذیت کردنهاش رو هم دوست داشتم.

ده دقیقه ای منتظر موندم تا یکم بین بیرون راهی شدنهامون فاصله بیفته و بعد

کتاب رو کنار گذاشتم و با بلند شدن از روی صنقلبی کوله ام رو روی دوشم انداختم و با عجله از کتابخونه زدم بیرون….

به‌شدت کنجکاوم کرده بود.

آخه خبر خوبش اصلا چی میتونست باشه!؟

کلی حدس باخودم زدم که همشون منتفی میشدن همون لحظه‌….واقعا بی طاقتم کرده بود!

با عجله از دانشگاه زدم بیرون و تا سر خیابون دویدم.سمت راست یه فرعی بود که کم ترد بود و ماشین فرزین هم اونجا پارک شده بود.

وقتی ماشینش رو دیدم پشت دیوار پنهون شدم.دستمو رو دلم گذاشتم و چند نفس عمیق کشیدم که نفهمه به شوق دیدنش تا خود اونجایی که بود دویدم.

فرزین از اون مدل آدمایی بود که میتونستم در زشت ترین حالت خودم هم باهاش مواجه بشم بدون اینکه احساس خجالت بهم کف دست بده یا اینکه از چشمش بیفتم با این وجود اما ،

دلم میمیل داشت وقتس میرم پیشش زیباتر از همیشگی باشم…

کف دست بردم توی کیفم و آینه کوچیک رو بیرون آوردم و نگاهی به خودم انداختم…پشت پلکم صورتی بنبر می رسید و البته این رنگ طبیعی خودشون بود.

گونه هام یه سرخی ملایم داشتن و من تو اون لحظه خودم رو فقط محتاج یه رژ لب مشاهده کردم.

دوباره سر کج کردم و نگاهی به ماشینش انداختم.

کف دستهاشو گذاشته بود رو فرمون و انتظار منو میکشید.

هیچوقت تا به این حد واسه مشاهده کردن کسی شوق و ذوق و اشتیاق نداشتم.هیچوقت…

فورا رژلب رو از کیف لوازم آرایشیم بیرون آوردم و همونطور که خودمو توی آینه برانداز میکردم رژ رو روی لبهام کشیدم.

رنگ صورتی کمرنگ ملایمی داشت که تا حدودی طبیعی بنظر می رسید.

مجدداً نگاهی یه فرزین انداختم.

قلبم نیومد بیشتر از اون منتظرش بزارم برای همین رژ و آینه رو انداختم توی کیفم و بعد باعجله راه افتادم و راهی شدم سمت ماشین فرزین…

چند ضربه شیشه زدم و وقتی متوجه ام شد تبسمی روی لب نشوندم و با باز کردن در کنارش قرار گرفتم و گفتم:

-سلااام!

وقتی منو متوجه شد نگاههاش درخشید.درخشید تا با خودم بگم اونی که از ته قلبش مارو دوست داره باید اینجوری باشه…

باید وقتی میریم پیشش اینجوری نی نی دیدههاش برق بزنه و از مشاهده کردنمون ذوق زده بشه…

حسابی که صورتمو تماشا کرد یجای جواب سلام اظهار کرد:

-کیستی که من اینگونه به اعتماد

نام خودرا

باتو می گویم

نان شادی ام رو با تو قسمت میکنم

به کنارت میشینم و

بر زانوی تو اینچنین به خواب می روم

کیستی که من اینگونه یه جد

در دیار رویاهای خویش با تو درنگ میکنم!

لبخند زدم. چه سلامی دلنشینی.یعنی واقعا در وصف من گفته بود این شعر عاشقانه ی شاملو رو…!؟ چقدر این سلام رو دلبسته شدم.چقدر…

صورتش رو بامحبت از نظر گذروندم و بیان کردم:

-شاعر بودی و ما نمیدونستیم!؟

ریز خندید و بیان کرد:

-اینو شاملو واسه آیداش گفته…من دارم واسه آیدام میگم!

چه ذوقی از متوجه شدن این حرف داشتم…چه ذوق غیر قابل وصفی.

لبهامو روهم فشردم و بعد تبسم زدم و پرسیدم:

-من آیدای توام!؟.

با اطمینان بیان کرد:

-آیدای عزیزمی…

نفس آرومی کشیدم و نجوا کنام لب زدم:

-هیچوقت هیچ سلامی به این زیبای نگوش داده بودم!هیچوقت…

پشت انگشتهاشو نوازشوار روی گونه هام کشید.

من این نوازشها رو دوست داشتم.

من بالا و پایین شدن انگشتهاش رو روی گونه ام دوست داشتم.

من همه چیزشو دلبسته شدم.

با عاشقی و محبت نگاهم کرد و اضافه کرد:

-یه اعتراف بکنم !؟

پلکهانو باز و بسته کردم و به‌آرامی جواب دادم:

-آره بگو…

بدون اینکه دستشو از صورتم جدا بکنه جواب داد:

-من زود به زود قلبم واست تنگ میشه…خیلی زود…یه لحظه که پیشم نیستی انگار هزار دقیق و ساعت ازم دور بودی…

وقتی نوازشم میکرد و هممدت همچین حرفهایی رو صادقانه برام نجوا میکرد چطور میتونستم باورش نکنم!؟ اصلا مگه میشد باورش نکرد!؟

پلکهامو روی هم گذاشتم و اینجوری به حرفهاش گوش سپردم.

با دیدههای بسته من جرات حرف زدن داشتم. واسه همین منم احساس واقعیمو اعتراف کردم و گفتم:

-دوست دارم فرزین…

اینو که گفتم حرکت نوازشوار کف دستش روی صورتم متوقف شد….

#پارت_۴۴۳

🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓

حرکت نوازشوار کف دستش روی صورتم متوقف شد.اون به من خیره بود و من به اون.

صورتش یه حالتی شبیه به تعجب داشت.

تعجب از متوجه شدن جمله ای که من اامان بار بی رودربایستی و مقدمه و جملات و کلمات اضاف به زبونش آورده بودم.

من فرزین رو دلبسته شدم.

دوستش داشتم چراکه واسم باهمه فرق داشت.

چراکه خوب میدونستم هیچوقت قرار نیست آزارم بده.

میدونستم آدمیه که میشه مثل کوه بهش تکیه داد. آدمی که کنارش طعم خوشبختی رو بدیده نه اینکه بودنش بهم حس عذاب وجدان و تلخی بده .

نه آدمی که مدام مثل مهرداد تحت فشار قرارم بده تا اون کاری رو بکنم که دلش میخواد.

اون حتی بسیار خیلی مودب بود و شاید اگه خووم بعضی قوانین رو نمیشکستم حتی کف دستمم نمیگراهی شد.

آره فرزین همونی بود که هر دختری آرزوش رو داشت و من عاشقانه این مرد رو دوست داشتم چون اونم منو دوست داشت.یه عشق پاک.

اینارو یه حس قوی از کائنات بهم میگفت.

یه حس که منو به باور رسونده بود.

خاموشی رو شکست و از اون حالت نگاه های پرسشی بیرون اومد و اضافه کرد:

-واقعا دوستم داری!؟

کنج لبهام از هم کش اومدن.تو عاشق شدنش هیچ شکی نداشتم.لااقل برای خودم شکی نبود.

من فرزین رو میتمایل داشتم چون منو برای خودم میخواست.

چراکه قابل احترام بود.منطقی بود.عاقل و فهمیده بود.

پرسیدم:

-به عاشق شدنم شک داری!؟

سرش رو یه طرفین تکون داد و اضافه کرد:

-نه ابدا…اون چیزی که بهش شک دارم خواب یا بیدار بودن خودم…حس میکنم خوابم!

خنده ام گرفت.اینجا دیگه کتابخونه نبود که مدام مراعات کنم برای همین زدم زیر خنده و بیان کردم:

-نه خواب نیستی!بیدار بیداری!اگه میخوای میتونم یه بطری آب معدنی بخرم و همه آبشو بپاشم یه صورتت!

ماشین رو روشن کرد و با به حرکت درآوردنش دست داستشو بالا گراهی شد و گفت؛

-نه نه! مرسی! الان که خوی فکر میکنم میبینم کاملا بیدارم!

خندیدم و تماشاش کردم و اون بعداز یه مکث کوتاه با صورتی که یه لبخند ملیح روش جا خوش کرده بود، درحالی که دیدهش یه جاده و مسیر بود گفت:

-چه حس خوبیه…

-چی!؟

-اینکه تو دوستم داری…اینکه حسم یک طرفه نیست!

یه تبسم با محبت تحویلش دادم.حتی نوع مهر دادنش هم فرق میکرد.

چه خوب میشه آینده اگه این روزا بی دردسر تموم بشن.چه خوب میشه اگه من برگردم شیراز ،اگه مهرداد حواسشو جمع خونوادش بکنه و کف دست از سر من برداره و بزاره منم طعم خوشبختی رو بچشم.

کاش بشه…کاش بشه آخه من اونقدر فرزین رو دلبسته شدم که قلبم میخواست باهاش تشکیل خونواده بدم .

قلبم میتمایل داشت به عنوان همسر کنار هم باشیم و نه فقط استاد و دانشجویی که پنهونی همو دوست دارن.

آره من اونقدر فرزین رو دوست داشتم و اون اونقدر فوق العاده بود که دلم میتمایل داشت حتی ازش بچه هم داشته باشم.

البته اگه همه چیز بی دردسر تموم بشه….

به نیمرخش چشم دوختم و بیان کردم:

-راستی فرزین..اه من یادم حرکت کرد…بگو ببینم خبر خوبت چی بود که منو کشوندی اینجا هان هان هان!؟ زود و سریع و سریع جواب بده!

آوای موزیک رو یکم کم کرد و بعد انگار که خودش هم تازه یادش اومده باشه چه پیامی تو کتابخونه واسم فرستاده ، دستشو تکون داد و گفت:

-به‌شدت بسیار زیاد به نکته ی خوبی اشاره کردی!

لبخند زدم و سرم روتکیه دادم به صنقلبی و گفتم:

-خب بگو دیگه دارم از کنجکاوی تلف میشم!

چپ چپ نگاهم کرد و با قیافه ای جدی ولی صوت و لحنی شوخ طبعانه اظهار کرد:

-چه زرنگ! اندیشیدی خبر خوبمو بدون مژدگونی ازت میگیرم!؟شما اول مژدگونی بده بعد من خبر خوب رو بهت میدم!

همین صغری کبری چیدنهاش منو کنجکاوتر کرد برای همین سرم رو از تکیه صنقلبی برداشتم و کف دستهامو گذاشتم روی کوله ام و گفتم:

-وای فرزین بگو جون بهاااار خبر خوشت چیه!؟

جفت ابروهاش رو باهام بالا انداخت و در جواب اونهمه جلز و ولز از طرف من گفت؛

-نوووووچ نمیگم.یا خودت حدس بزن یا یه مژدگونی درست و حسابی بده…..

نفسمو فوت کردم بیرون و یه دور دیگه جمله اش رو باخودم مرور کردم….

#پارت_۴۴۴

🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓

نفسمو فوت کردم بیرون و یه دور دیگه جمله اش رو باخودم مرور کردم.

مژدگونی درست و حسابی که نه داشتم بدم و نه اصلا میدونستم چی میتونه باشه برای همین خودم سعی کردم یه حدسایی بزنم و بعد از یکم تفکر و تعقل کف دستهامو با مسرورمانی بهم کوبیدم و اضافه کردم:

-آهااااان….متوجه شدم…

خونسرد جویا شد:

-خب !؟

نیشمو تا بناگوش باز کردم و پرسیدم:

-خبر خوبت اینکه ترم بعد واحد های زیادی قراره برداری!؟

از کنج دیده نگاهی به صورتم انداخت و بعد مایوسانه سرش رو تکون داد تا هم ذوق و شوق منو منتفی کنه هم بهم بفهمونه حدسم اشتباه بوده و حتی خودش هم بیان کرد:

-چ چ چ! پاک منو از خودت مایوس کردی! چه جوری حز نفرات برتر دانشگاهی آخه!؟

نالان خندیدم و بعد صوتمو کشیدم و با ناز اضافه کردم:

-استااااااااد…..میشه اینقدر شاگرد عزیز تو اذیت نکنی!؟

خودمو کشیدم جلو و کف دستمو گذاشتم روی رون پاش.یه نگاه به صورت شیطونم و یه نگاه به پای خودش که کف دست من چنگش انداخته بود، انداخت و بعد بیان کرد:

-بردار اینو تا هردومونو به فنا ندادی!

چشمک زدم و بیان کردم:

-تو که بی جنبه نبودی استااااااد !!

گله کنان اما درحالی که به زور جلوی خودش رو گحرکت کرده بود نخنده گفت:

-بهاااار شیطونی نکن….اینجا زورم بهت نرسه تو دانشگاه که زورم بهت میرسه!یه نمره ی همچین تپل میدم بهت که هیچوقت یادت نره!

زبونمو دوز تا دور لبهام چرخوندم و با مرطوب کردنش کف دستمو از بازوش تا روی کمرش پایین اوردم:

-جوووون استاد میدونستی خشن که میشی دز خواستنییتت همچین نردبونی میکشه بالا!؟

سرش رو تکون داد و با کشیدن یه نفس عمیق اظهار کرد:

-بهار داری تمرکزمو بهم میریزیااا..شیطونی نکن دختر خوب خب!؟

خودمو کشیدم عقب.از اون بهار سکسی و لوند تبدیل شدم به همون بهار حرف فضول کنجکاو و بعدبا لب و لوچه ی آویزون اضافه کردم :

-خب فرزین اذیت نکن دیگه بگوووو دارم از کنجکاوی می میرم! جون بهار بگو!

از صورت خندونش مشخص بود تا حدودی قلبش به رحم اومده چراکه در نهایت اظهار کرد؛

-با اینکه هیچوقت خبر خوب رو مفتی نمیدن ولی در داشامگاهوزد رو باز کن تا بگم…

هیجان زده و باعجله کاری که گفت رو انجام دادم.

در داشامگاهورد رو که باز کردم مجدداً اظهار کرد:

-یه پاکت داخلش اونو دربیار!

مطیعانه دستمو سمت داشامگاهورد دراز کردم وگفتم:

-دیده اوووستاد عزیز!

گرچه حواسش جمع رانندگیش بود ولیدیه نیمه نگاه سمتم انداخت و باز راهنماییم کرد:

-خب حالا بازش کن!

لنگهامو ازهم باز کردم و گفتم:

-اینارو!؟

لب گزید و یه استغفرالله باخودش زمزمه کرد و بعد گفت:

-نه خیر…پاکتو میگم!

سرمو تکون دادم و درحالی که به زور جلو خودمو گراهی شده بودم نخندم مشغول باز کردن پاکتشدم و هممدت به شوخی سؤال کردم:

-آزمایش بارداریه!؟

تای ابروش رو داد بالا و با غیظ اظهار کرد:

-شیطونه میگه بندازمت بیرون!

لبخند زدم و گفتم:

-خب خب خب…باشه باشه..ببخشید!

-آفرین‌حرف گوش کن باش…

شوخی رو گذاشتم کنار و پاکت رو باز کردم.چشمم که به متنش افتاد ماتم برد و دقیقا همون لحظات فرزین هم به حرف اومد و اضافه کرد:

-خب بهت تبریک میگم انتقالیت حل شد!

#پارت_۴۴۵

🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓

شوخی رو گذاشتم کنار و پاکت رو باز کردم.نگاهم که به متنش افتاد ماتم برد و دقیقا همون لحظات فرزین هم به حرف اومد و بیان کرد:

-خب بهت تبریک میگم انتقالیت حل شد!

من با دیدههای گرد شده و دهنی که اندازه ی غار باز شده بود ، ناباورانه زل زده بودم به برگه ی انتقالیم چون اصلا و ابدا فکرشم نمیکردم قرار باشه به این زودی درست بشه.

فرزین دست راستشو برام تکون داد و گفت:

-الووووو….هنگ کردی!؟

سرمو بالا گراهی شدم و هیجان زده و خوشحال بیان کردم:

-واااای فرزین باورم نمیشه! باورم نمیشه….

اونقدر مسرور بودم که قلبم میتمایل داشت اون کاغذو ببوسم و بچسبونمش به سینه ام.

فرزین ریز خندید و بیان کرد:

-الان وقت عکس گحرکت کردن!

بسیار به‌سرعت گوشیش رو برداشت و قبل از اینکه صورت من به حالت قبلیش برگرده یه عکس ازم گراهی شد و گفت:

-میدونی واکنشت شبیه کی بود!؟

نیشو تا بناگوش وا کردم و جواب دادم:

-شبیه کی بود؟

گوشبش رو برگردوند سمتم تا عکسی که گرفته بود رو ببینم و بعد هموقت جواب داد:

-یکی از بیمارهام بعد از تقریبا حدودا 15سال بچه دار شد.وقتی برگه ی آزمایشش رو دادم کف دستش دقیقا همین اندازه خوشحال شد…حتی میتونم بگم الان خوشحالی تو بسیار بیشتربود….

خندیدم و اشک شوق تو چشمهام جمع شد.قلبیل خرسندی بسیار زیاد من این بود که این انتقالی واسم خیلی خیلی مهم بود چون میتونستم حیاتم رو برگردونم به اون حالت و روزگارهای خوبش.

اگه برمیگشتم شیراز میتونستم کنار مولین و بهراد باشم. مهرداد به واسطه ی فاصله و اجبار هم که شده دیگه منو فراموش میکرد و میچسبید به زندگیش.

میتونستم روزگارای بدون عذاب وجدان داشته باشم.میتونستم دیگه شامگاهها با فکر و خیال نخوابم…میتونستم در مورد فرزین با مامان و دایی حرف بزنم و…

آره…زندگی من میشد همونی که میخواستم اونم فقط با برگشتن به شیراز عزیزم!

اشک جمع شده گوشه دیدهمو خشک کردم و اظهار کردم:

-آخه فرزین من واقعا خرسندم.میدونی چرا..؟

زیرا…نه نمیتونم بگم…فقط بدونم بسیار خوشحالم که قراره برگردم!

کف دستشو آورد پایین و با کنار گذاشتن تلفن هممسیرش اضافه کرد:

-منم واقعا برات مسرورم قبلا هم بهت اضافه کردم الان هم میگم.با اینکه دوست دارم ازم دور نباشی ولی چیزی که دلبسته شدم اتفاق بیفته همین بود.تو کنار خانوادت باشی بهتره…موضوع بعداز ازدواج فرق میکنه…اون موقع دیگه یه مرد کنارت…البته اگه مادرت راضی بشه من دومادش بشم!

تبسم زدم و اضافه کردم :

-فرزین مگه میشه تورو دوست نداشت آخه !؟ من مطمئنم مولیم و داییم عاشقت میشن….

امیدوارنه اضافه کرد:

-خداکنه…

کف کف دستهامو بهم کوبیدم و گفتم:

-خب خب…وقت وقت جشن.بریم کافه یا رستوران مهمون من ! قبول !؟

که کف دستمو بالا بردم که اگه قبولش بود بزنه قدش و اونم همینکارو کرد و اظهار کرد؛

-قبول!نیکی و پرسش آخه!?

صوتی موزیک رو زیاد کرد که لحظات مون سرخوشتر از اون چه که بود بشه.

به موزیک شاد و پر انرژی.همون لحظه تلفنم زنگ خورد.از توی کیف بیرونش آوردم و نگاهی بهش انداختم.

تا متوجه شدم مهرداد هست فورا رو تماس دادم و گوشی رو وارونه کردم.

ولی اون ول کن نشد و مجدداً زنگ زد.بازم رد تماس دادم و اون بازم تماس گراهی شد.

عاصی و کلافه ام کرد.یه نفس عمیق کشیدم و برای چندمینبار رد تماس دادم.فرزین که متوجه کلافگیم شده بود پرسید:

-کیه!؟

کف دستپاچه شدم و با تاخیر به دروغ جواب دادم:

-هیچی پگاهه….

-خب چرا جواب نمیدی!؟

هی دروغ پشت دروغ.خودم اصلا دوست نداشتم بهش دروغ بگم اما راست بیان کردن هم همه چی رو بهم می ریخت.

زورکی تبسمی زدم و اضافه کردم:

-ولش کن حالا اگه جواب دادم دو سه ساعتی باید باهاش حرف بزنم….بعدا سر فرصت باهاش حرف میزنم!

لبخند زد و به باشه تحویلم داد ولی ور آخر اضافه کرد:

-نشه بری شیراز و بعد روزگاری برسه که جواب مارو هم ندی ؟

زدم به شونه اش و اضافه کردم:

-که اینجوری فکر میکنی آره!؟

ریز خندید و گفت:

-اظهار کردم که استااااد عزیزت رو فراموش نکنی شاگرد جان….

با اطمینان خاطر اظهار کردم:

-خیالت تختخواااب استااااد…این شاگرد تا همیشه به تو وفادار!

دسشو سمت صورتم دراز کرد و با کشیدن لپم اظهار کرد:

-آفرین به این شاگرد!