سرعت قدمهام رو بیشتر کردم و خودمو رسوندم به
در و بازش کردم.
قامت نیما تو چهارچوب نمایان شد.
تبسم زد و اضافه کرد:
-بالخره اومدم!
تا خواستم بهش بگم مهمون دارم اومد داخل و با بستن
در واسه اامان بار قد بلند بلند گفت:
-اومدم که بکن بکن جاده بندازیماااا…
لب گزیدم و هین بیان کردم و اون حتی اون لحظه هم متوجه
این نشد که شاید خبریه که من اونطور دستپاچه شدم..
اینو اظهار کرد و سرتاپای منی که تیشرت و شلوارک
پوشیده بودم رو برانداز کرد و پرسید:
-پس لباسی که قرار بود بپوشی کو هاااان !؟
حرکت کردم سمتش و بیان کردم:
-هیش نیمااااا….مهمون دارم!
تا اینو اظهار کردم خشکش زد.صاف و شق و رق از حرکت ایستاد و
سؤال کرد:
-ناموسن !؟
سرم رو خم و راست کردم و حواب دادم:
-اهوووم !
ای بابایی باخودش زمزمه کرد و بعد هم جویا شد:
-نمیری تو بچه جرا زودتر ناظهار کردی !؟آخه الن وقت
اظهار کردن اون هم بعداز اینکه من گاف رو دادم !؟
بهآرامی خندیدم و جواب دادم:
-مگه تو مجال حرف زدن دادی!؟
دیگه جلوتر نیومد.حتی سفی نکرد سرک هم بکشه
فقط سؤال کرد:
-حال این دوستت کی هست؟ سهنده ؟ تا کس قراره
بمونه !؟
شتابزده سریع اضافه کردم:
-نه نه سهند نیست.یکی از همکلسی های دانشگاهمه
البته دانشگاه تهران.
امشامگاه هم قراره پیشم بمونه و یکمم با تو معذب!
مکث کردم.سرمو یه وری کردم و کیم لوس و با ناز
اسمشو آوا زدم:
-نیما…
اومد سمتم.دستهاش رو دور کمرم حلقه کرد و جواب
داد:
-جان نیما…
منو به خودش فشرد.کف دستهام دور کمرش حلقه شدن و
سرم به عقب خم شد تا بتونم تو چشمهاش نگاه بندازم
و بعدهم اظهار کردم:
-میشه امشامگاه بری جای دیگه ای بخوابی !؟
پگاه یکم معذب…بعد از اینهمه مدت اومده پیش من
قلبش میخواد تنها و راحت باشیم!
قامتش رو خم کرد و لبهاش رو گذاشت رو گردنم و
حین میک زدن و حتی لیس زدن و گاهی بوسیدن
گردنم جواب داد:
-تو جون بخوااااه…
ذوق زده جویا شدم:
-جدی ؟! یعنی اینکارو میکنی !؟
بوسه هاش پایینتر اومدن.هی آروم آروم از گردنم
اومد پایین ورسید به استخون ترقوه ام و جواب داد:
-واسه خاطر تو اره!
-ممنون نیما! عاشقتم که…
نگاهی سراسر تشکر به صورتش انداختم و گفتم:
-ممنون نیما! عاشقتم که…
اون تبسم زد و من سرم رو به سینه اش فشردم.
کل انگار قسمت نبود امشامگاه رو کنار هم باشیم یا یه
قلب سیر همو ببوسیم و اون کارایی رو انجام بدیم که
قبل از متوجه شدن همدیگه واسه انجام دادنشون هماهنگ
کرده بودیم.
این طرف اون طرف صورتم رو بوسید وهموقت
اهسته سؤال کرد:
-گدشی لمصبتم که خاموش همواره!
پیرهنشو چنگ زدم و عطش وار تنشو بو کشیدم و
بیان کردم:
-اخه خراب…میدونی که!درب و داغون! خود به خود
خاموش میشه!
پوفی کرد و گفت:
-هعی بابا! یادم نبود اصل !
تنش بوی سیگار میداد.
بوی سییگار و ادکلنی که اونقدر خوب و درجه یک
بود که همچنان موندگاری داشت و حتی با سیگارش
ترکیب شده بود تا منو حالی به خالی تر بکنه!
گوشمو بوسید و من آهسته پرسیدم:
-بازم تو کشیدن سیگار زیاده روی کردی آره؟!
کف دستش از کمرم پایین رفت و رسید به باسنم.
چون بزرگ بود فقط یه قسمتش رو چنگ زد و بعد
بعد هم گفت:
-نه جون تو! یه کوچولو!
نیشمو کج کردم و پرسیدم:
-ببخشید آقا نیما میشه بگی یه کوچولو یعنی چقدر !؟
باسنم رو تو چنگش فشرد و با سابیدن دندونهاش روی
هم جواب داد:
-یعنی در حد چهار پنج نخ!
یکم از شلوارکم رو داد پایین و دستشو رو باسنم کشید
و حتی انگشتشو آروم آروم وسط خط باسنم کشید.
حس میکردم داره قلقلکم میده.
ریز لبخند زدم و فورا با برداشتن سرم از روی سینه اش
معتراضانه بیان کردم:
-نیمااااااا…الن !؟
خودم بار دیگر شلوارمو دادم بال.دستهاش رو طرف
پهلوهام جای گرفت خم شد و لبهامو ماچ کرداما فقط ماچ
کرد و کار به بوسه ی عمیق نرسید و بعد هم که آرام
اظهار کرد:
-بزار لاقل قبل از رفتن یکم ببوسمت!
نگاهی به عقب سر انداختم.حس میکردم این پیش نیما
موندن دیگه داشت زیادی طولنی میشد و من قلبم
نمیمیل داشت اصل پگاه رو تنها بزارم برای همین
بهآرامی گفتم:
-زشته هاااا !
منو کشوند سمت دیوار و هموقت گفت:
-زشت کیلو چنده! دوست پسرت که نیستم شوهرت
هستماااا!؟
همونطور که بخاطر فشار اون عقب عقب میراهی شدم
جویا شدم:
-عه !؟ حال این آقای شوهر چرا دیشب اصل فعالیت
نداشت !؟
عطر تنم رو عمیق بو کشید و جواب داد:
-دبشامگاه وویسهای خانم دکترو نشنیده بودم.
ریز خندیدم و اون کمرم رو چسبوند یه دیوارو از جلو بهم
چسبید.دستهاش رو طرف صورتم نشستن و گمونم
نیت کرده بود یه لب اساسی ازم بگیره.
قبل از اینکه لبهاش رو بزاره روی لبهام اظهار کردم:
-آهاااان ! پس خیالت راحت شده…
زد صدرتش به لیخند نشست و بعد هم چشمکی زد و
گفت:
-یه جورایی آره!
با بیان کردن این حرف چشمهاش رو بست و لبهاش رو
لبهام گذاشت.
پلکهامو روی هم گذاشتم و هممسیریش کردم هرچند
میدونستم نباید خیلی طول بکشه چون پگاه منتظر بود
من برم پیشش!
سرش رو یکم وج کرد و هی نفس هی میگرفت و
هی لبهای منو میک میزد.
داغ کرده بودم.
از آخرین رابطه مون اونقدری میگذشت که تشنه ی
باهم بودن شده باشیم.
کف دستش از روی گوشم پایین اومد و قرار گرفت رو سینه
ام.
بهآرامی مالوندش و هموقت لب پایینم رو بین لبهاش
گرفت و کشید.
داشتم خمار میشدم و سست.
ولی نباید این اتفاق میفتاد.
ضایع بود اینجا بودن من و بخصوص آوای ماچ و
موچهامون واسه همین کف دستمو تخت سینه نیما گذاشتم و
با عقب بردن سرم بیان کردم:
-نیما…تا همینجا کافیه!
کف دستمو تخت سینه نیما گذاشتم و با عقب بردن سرم،
واسه اینکه کشش نده و طولنیش نکنه اظهار کردم:
-نیما…تا همینجا کافیه!
دیدههای بسته اش رو به آرومی باز کرد اما کف دستهاش
همچنان روی سینه هام بودن.
تقصیر خودش بود.
من که هر چقدر دیشب اصرار کردم اون جدی
نگراهی شد و هی بچه ام بچه ام کرد!
نفس عمیقی کشید و دیدههای خمارش رو کامل وا
کرد و اظهار کرد:
-باشه…
خوشبختانه درکم کرد.با لبخند انگشت اشاره ام رو
سمت کف دستهاش دراز کردم و گفتم:
-اینارو هم بردار
نیمچه تبسمی زد و کف دستهاش رو از روی سینه هام هم
برداشت و با تکون سر گفت:
-اوکی…اما…
پرسشی نگاهش کردم :
-اما چی !؟
کف دستی لی موهاش کشید و سؤال کرد:
-دوستت تا کی میخواد بمونه؟
شونه هام رو بال و پایین کردم و جواب دادم:
-نمیدونم …
با کمی تعجب و پوکر فیسی سؤال کرد:
-نمیدونی؟ یعنی من حال حالها باید خونه ی بابا
باشم؟
آهسته ریز خندیدم و جواب دادم؛
-نه…معلوم که نه… هر وقت که حس کردم پگاه
میتونه با تو هم ارتباط برقرار بکنه خبرت میکنم!
نفس عمیقی کشید و بیان کرد:
-یاشه! راستش واسه فردامون نقشه داشتم
تبسم زدم و سؤال کردم:
-چه نقشه ای؟
موهام رو به آرومی دو طرف، پشت گوشهام جمع
کرد و همونجا نگهشون داشت تا نیفتن رو صورتم و
بعد هم با پشت انگشتهاش پوستم رو نوازش کرد و
جواب داد:
-قلبم میتمایل داشت باهم بریم خونه ی بابا و بهش بگیم تو
باردازی!
سرمو تند شتابزده تکون دادم و مضطرب گفتم:
-نه نه الن نه! هیچی بهشون نگو.خواهش میکنم نیما!
هیچی به هیشوی نگو!
متعجب صورتم رو از نظر گذروند و جویا شد:
-آخه چرا !؟
دلیل زیادی داشتم اما قلبیل اصلی و اامان جنسیت
بچه بود.
میدونم این اضطراب بسیار مسخره به نظر می رسید
اما یه چیز رو خوب میدونستم اون هم این بود که زن
عمو و عمو بی نهاااااایت علقمند بودن صاحب نوه
ی پسر بشن و من نمیمیل داشتم از همین الن اونارو
امیدوار کنم.
من قلبم میمیل داشت ساکتش خیال داشته باشم و این خبرو
به موقع بهشون بدم برای همین در جواب سوال نیما
گفتم:
-یمونه برای سه ناهکی.وقتی که بفهمیم جنسیت چیه و
اون زمان بهشون یگیم!
بازهم مخالفت نکرد.اینبار هم میل داشته ام رو پذیرفت و
گفت:
-این هم قبول! هر طور تو راحتی.
خب دیگه…من برم ! خستمه.برم خونه ی بابا اینا یه
چیزی بخورم و بخوایم!
حرکت کرد سمت در.
عین مادری که دلواپس بچشه دنبالش حرکت کردم و شتابزده تند و
پشت سرهم گفنم:
-نیما تو بدخوابیا…شامگاه بدون پتو نخواب.
لخت هم نشو که سرمای بد موقع بخوری…
غذاتم کامل بخور.رژیم مژیم رو هم بیخیال!
درضمن حتماحتما حتما حتما ژلوفنهاتو بنداط دور و
به هیچ وجه ازشون نخور!
نمیخوام به مسکن عادت کنی.
درو وا کرد اما چیزی ناظهار کرد.
دنبالش رفتم و سؤال کردم:
-شنیدی نیمااااا ؟؟
ریز خندید و گفت:
-اوووو! یه جوری میگی انگار من نیما ده ساله از
تهرانم!
باشه…نمیخورم!
کار نداری!؟
کنار در توقف کردم.سرم رو بهش تکیه دادم و بیان کردم:
-نه! به سلمت!
حرکت کرد سمت ماشین و همزمان اظهار کرد:
-چیزی لزم داشتی خبرم بده!
اونقدر اونجا موندم تا وقتی که سوار ماشین شد و
حرکت کرد.
نفس عمیفی کشیدم وآرام لب زدم:
“دوست دارم”
اون رفت و من بسیار زود و درو بستم چرخیدم که بدو
بدو خودمو برسونم به پگاه ولی انگار خودش انتهای
جادهرو ایستاده بود.
نگاه تو دیده که شدیم دلخور بیان کرد:
-ببخشید
یه چهره ی خرسند به خودم گراهی شدم و سؤال کردم:
-چرا اونوقت؟
آه کشون جواب داد:
-که مجبدر شدی بخاطر من دکش کنی و بفرستیتش
خونه ی ددی جونش!
که منتظر بود امشامگاه حسابی بکن بکن راه بندازه اما
دستش موند تو پوست گردو
قد بلند بلند خندیدم و بعد به سمتش راهی شدم و بیان کردم:
-حال یه شب هم بره خونه ی باباش چی میشه مگه؟
یا مثل یه شامگاه نکنه…
بزار قدر بدونه!
بالخره رو صورتش تبسم جای گرفت.
اهسته اظهار کردم:
-دمت گرم بهار که اینقدر خوبی!
کف دستمو رو شونه اش انداختم و اضافه کردم:
-دم تو هم گرم که اینهمه از من بی وفایی مشاهده کردی ولی
هنوز رفیق خوبمی…
حال…بیا…بیا بریم که یه شام خوشمزه واست پختم
انگشتاتم باهاش بخوری…
دراز کشیده بودیم رو تخت و پاهامون رو چسبونده
بودیم به اون قسمت تاج تخت!
یکی از اون حالتهای ریلکس کننده بود بود در نوع
خودش که ما همیشگی عادت به انجام دادنش داشتیم.
یه ظرف میوه هم بینمون بود که هرازگاهی یه کدوم
رو برمیداشتیم و بی توجه یه تعداد زیادی که خورده
بودیم باز میزدیم بر بدن!
پگاه خیره به رو به رو سؤال کرد:
-حال جدی جدی ننه ات شوهر کرد ؟!
-آره دیگم!
– باهاش ارتباط داری!؟
یه سیب توی کف دستج گاز زدم و با دهن پر جواب دادم:
-نه بهشدت! نیما بیشتر از من باهاش ارتباط
داره.میدونی.مشکل من با اون سر اینکه شوهر کرده
نیست.
خب من نمیتونستم باخودخواهی بگم حق نداره اینکارو
بکنه.جوونه .نیاز به حمایت داشت
حتی اگه شوهرش هم اجازه میداد برم پیششون حیات
کنم باز من خودم قبول نمیکردم من اینکه یهو اونقدر
براش بی ارزش شدم که حاضر شد منو وقتی در
بدترین مدت حالی خودم بودم و حال روحی داغونی
داشتم محاب که نه وادار به ازداوج با کسی بکنه که
زن داشت و نه اون از من خوشش میومد و نه من از
اون دلخور بودم!
خیلی شرایط بدی بود پگاه خیلی!
نیخشندی زد و اضافه کرد:
-بدتر از شرایط من که نیست.وقتی میرم پیش پدرم
مادرم بهم زنگ میزنه و میگه دیگه حق ندارج
سمتش برم و وقتی میرم پیش مولین بابا زنگ میزنه و
میگه یه ریا هم دیگه بهم نمیده!
تو این مدت بخاطر لج و لجبازی مسخرشون یه ریا
هم بهم ندادن
و میدونی قسمت مسخره ترش کجاست ؟!
اینکه هیچکدوم نمیخوان مسئامات منو قبول
کنن.هیچکدوم منو نمیخوان…
میخواستم خونه اجاره کنم واسه همین پول نیاز داشتم
ولی اون میاظهار کرد برو از مادرت بگیر مادرم میگفت از
پدرت بگیر.
هی پاسم میدن به هم..نمیدونم اگه حقوق خودم نبود چه
بلیی سرم میومد!
از گشنگی تلف میشدم!
سرم رو یه کوچولو کج کردم و نگاهی بهش انداختم.
شرایط من که بهتر شده بود امیدوار بودم شرایط اون
هم بهتر بشه.
تبسم زدم و برای اینکه بهش امید بدم گفتم:
-روزای خوب یه روز میرسن پگاه…نترس…کم
نیار…ادامه بده…اون روزا سرمیرسن!
پوزخندی زد و بیان کرد:
-کص ننه ی روزگارای خوب! میگم.نیما چه جور مردیه
!؟
یادم قبل بهشدت ازش بد میبیان کردی…الن هم همون نظرو
داری !؟
لبخند زدم و جواب دادم:
-نه اصلااا ! میدونی مثل بهشدت از آدمای دیگه ترکیبیه
از ویژگی های خوب و بد.
اما خوبیاش بیشتره…
از کوره که در میره بهشدت ترسناک میشه.از دروغ و
خیانت هم متنفره…
اما پشت و پناهه.انصافا برای خرسندی و خوشبختی
من هم از هیچ کاری دریغ نمیکنه این روزا هم که
درک کرده داره بابا میشه خیلی هوامو داره !
نفس عمیقی کشید و بعد هم تو گلو و بهآرامی و لش
لبخند زد و اضافه کرد:
-وقتی داشتم اینجا میومدم یک درصد هم حدس نمیزدم
تو ازدواج کرده باشی….راستی بهار…
مکث کرد.داشت موز میخورد ولی یهو بی حرکت شد.
نگاهشو از رو به رو برداشت و سرش رو چرخوند
سمتم و گفت:
-یه روز که از بیمارستان اومدم بیرون مهرداد اومد
سراغم.
حرف از مهرداد که شد دیگه منم چیزی نخوردم.
اب دهنمو قورت دادم و بهش خیره شدم و با آوای
بهشدت ضعیف و با وحشت آشکاری لب زدم:
-خب…
زل زد تو دیدههام.احساس کردم کامل متوجه ترس
توی نگاههام شد.
لبهاش رو روی هم مالید و اظهار کرد:
-سراغ تورو ازم گحرکت کرد….
رنگ پریده پرسیدم:
-من ؟!
سر جنبوند و جواب داد:
-اهوم…شماره ی تورو خواست.
چراکه اینو گفت احساس ناامن بودن کردم.
احساس کردم خشکم زده و بدنم قفل کرده.
احساس کردم صندوقچه اسرارم باز شده و رازهایی
که اینهمه مدت از همه پنهون کرده بودن طغیان
کردن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن