سرعت قدمهام رو بیشتر کردم و خودمو رسوندم به
در و بازش کردم.
قامت نیما تو چهارچوب نمایان شد.
لبخند زد و اضافه کرد:
-بالخره اومدم!
تا تمایل داشتم بهش بگم مهمون دارم اومد داخل و با بستن
در واسه اامان بار بلند بلند گفت:
-اومدم که بکن بکن راه بندازیماااا…
لب گزیدم و هین اضافه کردم و اون حتی اون لحظه هم متوجه
این نشد که شاید خبریه که من اونطور دستپاچه شدم..
اینو گفت و سرتاپای منی که تیشرت و شلوارک
پوشیده بودم رو برانداز کرد و پرسید:
-پس لباسی که قرار بود بپوشی کو هاااان !؟
رفتم سمتش و بیان کردم:
-هیش نیمااااا….مهمون دارم!
تا اینو گفتم خشکش زد.صاف و شق و رق ایستاد و
پرسید:
-ناموسن !؟
سرم رو خم و راست کردم و حواب دادم:
-اهوووم !
ای بابایی باخودش زمزمه کرد و بعد هم جویا شد:
-نمیری تو بچه جرا زودتر نبیان کردی !؟آخه الن وقت
بیان کردن اون هم بعداز اینکه من گاف رو دادم !؟
آهسته خندیدم و جواب دادم:
-مگه تو مجال حرف زدن دادی!؟
دیگه جلوتر نیومد.حتی سفی نکرد سرک هم بکشه
فقط جویا شد:
-حال این دوستت کی هست؟ سهنده ؟ تا کس قراره
بمونه !؟
شتابزده شتابزده اظهار کردم:
-نه نه سهند نیست.یکی از همکلسی های دانشگاهمه
البته دانشگاه تهران.
امشب هم قراره پیشم بمونه و یکمم با تو معذب!
مکث کردم.سرمو یه وری کردم و کیم لوس و با ناز
اسمشو آوا زدم:
-نیما…
اومد سمتم.کف دستهاش رو دور کمرم حلقه کرد و جواب
داد:
-جان نیما…
منو به خودش فشرد.دستهام دور کمرش حلقه شدن و
سرم به عقب خم شد تا بتونم تو چشمهاش نگاه بندازم
و بعدهم اظهار کردم:
-میشه امشامگاه بری جای دیگه ای بخوابی !؟
پگاه یکم معذب…بعد از اینهمه مدت اومده پیش من
دلش میخواد تنها و راحت باشیم!
قامتش رو خم کرد و لبهاش رو گذاشت رو گردنم و
حین میک زدن و حتی لیس زدن و گاهی بوسیدن
گردنم جواب داد:
-تو جون بخوااااه…
ذوق زده پرسیدم:
-جدی ؟! یعنی اینکارو میکنی !؟
بوسه هاش پایینتر اومدن.هی آروم آروم از گردنم
اومد پایین ورسید به استخون ترقوه ام و جواب داد:
-واسه خاطر تو اره!
-ممنون نیما! عاشقتم که…
نگاهی سراسر تشکر به صورتش انداختم و بیان کردم:
-ممنون نیما! عاشقتم که…
اون لبخند زد و من سرم رو به سینه اش فشردم.
کل انگار قسمت نبود امشامگاه رو کنار هم باشیم یا یه
قلب سیر همو ببوسیم و اون کارایی رو انجام بدیم که
قبل از متوجه شدن همدیگه واسه انجام دادنشون هماهنگ
کرده بودیم.
این طرف اون طرف صورتم رو بوسید وهمزمان
اهسته پرسید:
-گدشی لمصبتم که خاموش همواره!
پیرهنشو چنگ زدم و عطش وار تنشو بو کشیدم و
اظهار کردم:
-اخه خراب…میدونی که!درب و داغون! خود به خود
خاموش میشه!
پوفی کرد و بیان کرد:
-هعی بابا! یادم نبود اصل !
تنش بوی سیگار میداد.
بوی سییگار و ادکلنی که اونقدر خوب و درجه یک
بود که همچنان موندگاری داشت و حتی با سیگارش
ترکیب شده بود تا منو حالی به خالی تر بکنه!
گوشمو بوسید و من بهآرامی سؤال کردم:
-بازم تو کشیدن سیگار زیاده روی کردی آره؟!
کف دستش از کمرم پایین راهی شد و رسید به باسنم.
چراکه بزرگ بود فقط یه قسمتش رو چنگ زد و بعد
بعد هم گفت:
-نه جون تو! یه کوچولو!
نیشمو کج کردم و پرسیدم:
-ببخشید آقا نیما میشه بگی یه کوچولو یعنی چقدر !؟
باسنم رو تو چنگش فشرد و با سابیدن دندونهاش روی
هم جواب داد:
-یعنی در حد چهار پنج نخ!
یکم از شلوارکم رو داد پایین و دستشو رو باسنم کشید
و حتی انگشتشو آروم آروم وسط خط باسنم کشید.
حس میکردم داره قلقلکم میده.
ریز خندیدم و فورا با برداشتن سرم از روی سینه اش
معتراضانه بیان کردم:
-نیمااااااا…الن !؟
خودم بار دیگر شلوارمو دادم بال.دستهاش رو طرف
پهلوهام نشست خم شد و لبهامو ماچ کرداما فقط ماچ
کرد و کار به بوسه ی عمیق نرسید و بعد هم که بهآرامی
گفت:
-بزار لاقل قبل از راهی شدن یکم ببوسمت!
نگاهی به عقب سر انداختم.حس میکردم این پیش نیما
موندن دیگه داشت زیادی طولنی میشد و من قلبم
نمیمیل داشت اصل پگاه رو تنها بزارم برای همین
بهآرامی اضافه کردم:
-زشته هاااا !
منو کشوند سمت دیوار و هموقت اظهار کرد:
-زشت کیلو چنده! دوست پسرت که نیستم شوهرت
هستماااا!؟
همونطور که بخاطر فشار اون عقب عقب میحرکت کردم
پرسیدم:
-عه !؟ حال این آقای شوهر چرا دیشب اصل فعالیت
نداشت !؟
عطر تنم رو عمیق بو کشید و جواب داد:
-دبشامگاه وویسهای خانم دکترو نشنیده بودم.
لبخند زدم و اون کمرم رو چسبوند یه دیوارو از جلو بهم
چسبید.کف دستهاش رو طرف صورتم قرار گرفتن و گمونم
نیت کرده بود یه لب اساسی ازم بگیره.
قبل از اینکه لبهاش رو بزاره روی لبهام اظهار کردم:
-آهاااان ! پس خیالت راحت شده…
زد صدرتش به لیخند قرار گرفت و بعد هم نگاهکی زد و
بیان کرد:
-یه جورایی آره!
با اظهار کردن این حرف دیدههاش رو بست و لبهاش رو
لبهام گذاشت.
پلکهامو روی هم گذاشتم و همجادهیش کردم هرچند
میدونستم نباید خیلی طول بکشه زیرا پگاه منتظر بود
من برم پیشش!
سرش رو یکم وج کرد و هی نفس هی میگرفت و
هی لبهای منو میک میزد.
داغ کرده بودم.
از آخرین رابطه مون اونقدری میگذشت که تشنه ی
باهم بودن شده باشیم.
کف دستش از روی گوشم پایین اومد و جای گرفت رو سینه
ام.
آهسته مالوندش و هممدت لب پایینم رو بین لبهاش
گرفت و کشید.
داشتم خمار میشدم و سست.
ولی نباید این اتفاق میفتاد.
ضایع بود اینجا بودن من و بخصوص آوای ماچ و
موچهامون واسه همین کف دستمو تخت سینه نیما گذاشتم و
با عقب بردن سرم اظهار کردم:
-نیما…تا همینجا کافیه!
کف دستمو تخت سینه نیما گذاشتم و با عقب بردن سرم،
واسه اینکه کشش نده و طولنیش نکنه گفتم:
-نیما…تا همینجا کافیه!
نگاههای بسته اش رو به آرومی باز کرد ولی کف دستهاش
همچنان روی سینه هام بودن.
تقصیر خودش بود.
من که هر چقدر دیشامگاه اصرار کردم اون جدی
نگرفت و هی بچه ام بچه ام کرد!
نفس عمیقی کشید و دیدههای خمارش رو کامل وا
کرد و اضافه کرد:
-باشه…
خوشبختانه درکم کرد.با تبسم انگشت اشاره ام رو
سمت دستهاش دراز کردم و بیان کردم:
-اینارو هم بردار
نیمچه تبسمی زد و کف دستهاش رو از روی سینه هام هم
برداشت و با تکون سر گفت:
-اوکی…اما…
پرسشی نگاهش کردم :
-اما چی !؟
دستی لی موهاش کشید و سؤال کرد:
-دوستت تا کی میخواد بمونه؟
شونه هام رو بال و پایین کردم و جواب دادم:
-نمیدونم …
با کمی تعجب و پوکر فیسی جویا شد:
-نمیدونی؟ یعنی من حال حالها باید خونه ی بابا
باشم؟
بهآرامی ریز خندیدم و جواب دادم؛
-نه…معلوم که نه… هر زمان که حس کردم پگاه
میتونه با تو هم ارتباط برقرار بکنه خبرت میکنم!
نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
-یاشه! راستش واسه فردامون نقشه داشتم
تبسم زدم و جویا شدم:
-چه نقشه ای؟
موهام رو به آرومی دو طرف، پشت گوشهام جمع
کرد و همونجا نگهشون داشت تا نیفتن رو صورتم و
بعد هم با پشت انگشتهاش پوستم رو نوازش کرد و
جواب داد:
-قلبم میمیل داشت باهم بریم خونه ی بابا و بهش بگیم تو
باردازی!
سرمو تند سریع تکون دادم و مضطرب اضافه کردم:
-نه نه الن نه! هیچی بهشون نگو.خواهش میکنم نیما!
هیچی به هیشوی نگو!
متعجب صورتم رو از نظر گذروند و سؤال کرد:
-آخه چرا !؟
قلبیل زیادی داشتم اما قلبیل اصلی و اامان جنسیت
بچه بود.
میدونم این اضطراب بهشدت مسخره به نظر می رسید
ولی یه چیز رو خوب میدونستم اون هم این بود که زن
عمو و عمو بی نهاااااایت علقمند بودن صاحب نوه
ی پسر بشن و من نمیتمایل داشتم از همین الن اونارو
امیدوار کنم.
من قلبم میمیل داشت آهستهش خیال داشته باشم و این خبرو
به موقع بهشون بدم برای همین در جواب سوال نیما
بیان کردم:
-یمونه برای سه ناهکی.وقتی که بفهمیم جنسیت چیه و
اون وقت بهشون یگیم!
بازهم مخالفت نکرد.اینبار هم تمایل داشته ام رو پذیرفت و
اضافه کرد:
-این هم قبول! هر طور تو راحتی.
خب دیگه…من برم ! خستمه.برم خونه ی بابا اینا یه
چیزی بخورم و بخوایم!
حرکت کرد سمت در.
عین مادری که نگران بچشه دنبالش حرکت کردم و تند شتابزده و
پشت سرهم گفنم:
-نیما تو بدخوابیا…شامگاه بدون پتو نخواب.
لخت هم نشو که سرمای بد موقع بخوری…
غذاتم کامل بخور.رژیم مژیم رو هم بیخیال!
درضمن حتماحتما حتما حتما ژلوفنهاتو بنداط دور و
به هیچ وجه ازشون نخور!
نمیخوام به مسکن عادت کنی.
درو وا کرد ولی چیزی ناظهار کرد.
دنبالش رفتم و پرسیدم:
-گوش دادی نیمااااا ؟؟
ریز خندید و اظهار کرد:
-اوووو! یه جوری میگی انگار من نیما ده ساله از
تهرانم!
باشه…نمیخورم!
کار نداری!؟
کنار در از حرکت ایستادم.سرم رو بهش تکیه دادم و گفتم:
-نه! به سلمت!
حرکت کرد سمت ماشین و هموقت اضافه کرد:
-چیزی لزم داشتی خبرم بده!
اونقدر اونجا موندم تا وقتی که سوار ماشین شد و
حرکت کرد.
نفس عمیفی کشیدم وآرام لب زدم:
“دوست دارم”
اون راهی شد و من بسیار زود و درو بستم چرخیدم که بدو
بدو خودمو برسونم به پگاه اما انگار خودش انتهای
راهرو ایستاده بود.
چشم تو دیده که شدیم غمگین اضافه کرد:
-ببخشید
یه چهره ی شاد به خودم گراهی شدم و سؤال کردم:
-چرا اونوقت؟
آه کشون جواب داد:
-که مجبدر شدی بخاطر من دکش کنی و بفرستیتش
خونه ی ددی جونش!
که منتظر بود امشامگاه حسابی بکن بکن جاده بندازه اما
کف دستش موند تو پوست گردو
بلند بلند لبخند زدم و بعد به سمتش رفتم و بیان کردم:
-حال یه شامگاه هم بره خونه ی باباش چی میشه مگه؟
یا مثل یه شب نکنه…
بزار قدر بدونه!
بالخره رو صورتش تبسم نشست.
اهسته گفتم:
-دمت گرم بهار که اینقدر خوبی!
کف دستمو رو شونه اش انداختم و اظهار کردم:
-دم تو هم گرم که اینهمه از من بی وفایی متوجه شدی اما
هنوز رفیق خوبمی…
حال…بیا…بیا بریم که یه شام خوشمزه واست پختم
انگشتاتم باهاش بخوری…
دراز کشیده بودیم رو تخت و پاهامون رو چسبونده
بودیم به اون قسمت تاج تخت!
یکی از اون حالتهای ریلکس کننده بود بود در نوع
خودش که ما همواره عادت به انجام دادنش داشتیم.
یه ظرف میوه هم بینمون بود که هرازگاهی یه کدوم
رو برمیداشتیم و بی توجه یه تعداد زیادی که خورده
بودیم باز میزدیم بر بدن!
پگاه خیره به رو به رو پرسید:
-حال جدی جدی ننه ات شوهر کرد ؟!
-آره دیگم!
– باهاش ارتباط داری!؟
یه سیب توی کف دستج گاز زدم و با دهن پر جواب دادم:
-نه بسیار! نیما بیشتر از من باهاش ارتباط
داره.میدونی.مشکل من با اون سر اینکه شوهر کرده
نیست.
خب من نمیتونستم باخودخواهی بگم حق نداره اینکارو
بکنه.جوونه .نیاز به حمایت داشت
حتی اگه شوهرش هم اجازه میداد برم پیششون زندگی
کنم باز من خودم قبول نمیکردم من اینکه یهو اونقدر
براش بی ارزش شدم که حاضر شد منو وقتی در
بدترین وقت حالی خودم بودم و حال روحی داغونی
داشتم محاب که نه وادار به ازداوج با کسی بکنه که
زن داشت و نه اون از من خوشش میومد و نه من از
اون قلبخور بودم!
بسیار شرایط بدی بود پگاه بهشدت!
نیخشندی زد و گفت:
-بدتر از شرایط من که نیست.وقتی میرم پیش پدرم
مادرم بهم زنگ میزنه و میگه دیگه حق ندارج
سمتش برم و وقتی میرم پیش مولین بابا زنگ میزنه و
میگه یه ریا هم دیگه بهم نمیده!
تو این مدت بخاطر لج و لجبازی مسخرشون یه ریا
هم بهم ندادن
و میدونی قسمت مسخره ترش کجاست ؟!
اینکه هیچکدوم نمیخوان مسئامات منو قبول
کنن.هیچکدوم منو نمیخوان…
میتمایل داشتم خونه اجاره کنم واسه همین پول نیاز داشتم
اما اون میگفت برو از مادرت بگیر مادرم میاضافه کرد از
پدرت بگیر.
هی پاسم میدن به هم..نمیدونم اگه حقوق خودم نبود چه
بلیی سرم میومد!
از گشنگی تلف میشدم!
سرم رو یه کوچولو کج کردم و نگاهی بهش انداختم.
شرایط من که بهتر شده بود امیدوار بودم شرایط اون
هم بهتر بشه.
تبسم زدم و برای اینکه بهش امید بدم اظهار کردم:
-روزای خوب یه روزگار میرسن پگاه…نترس…کم
نیار…ادامه بده…اون روزگارا سرمیرسن!
پوزخندی زد و بیان کرد:
-کص ننه ی روزای خوب! میگم.نیما چه جور مردیه
!؟
یادم قبل بهشدت ازش بد میگفتی…الن هم همون نظرو
داری !؟
خندیدم و جواب دادم:
-نه اصلااا ! میدونی مثل خیلی از آدمای دیگه ترکیبیه
از ویژگی های خوب و بد.
اما خوبیاش بیشتره…
از کوره که در میره بهشدت ترسناک میشه.از دروغ و
خیانت هم متنفره…
اما پشت و پناهه.انصافا برای شادی و خوشامگاهختی
من هم از هیچ کاری دریغ نمیکنه این روزگارا هم که
فهمیده داره بابا میشه بسیار هوامو داره !
نفس عمیقی کشید و بعد هم تو گلو و بهآرامی و لش
لبخند زد و اضافه کرد:
-وقتی داشتم اینجا میومدم یک درصد هم حدس نمیزدم
تو ازدواج کرده باشی….راستی بهار…
مکث کرد.داشت موز میخورد ولی یهو بی حرکت شد.
نگاهشو از رو به رو برداشت و سرش رو چرخوند
سمتم و اضافه کرد:
-یه روزگار که از بیمارستان اومدم بیرون مهرداد اومد
سراغم.
حرف از مهرداد که شد دیگه منم چیزی نخوردم.
اب دهنمو قورت دادم و بهش خیره شدم و با صوتی
خیلی ضعیف و با وحشت آشکاری لب زدم:
-خب…
زل زد تو چشمهام.احساس کردم کامل متوجه ترس
توی دیدههام شد.
لبهاش رو روی هم مالید و گفت:
-سراغ تورو ازم گرفت….
رنگ پریده جویا شدم:
-من ؟!
سر جنبوند و جواب داد:
-اهوم…شماره ی تورو خواست.
زیرا اینو اظهار کرد احساس ناامن بودن کردم.
احساس کردم خشکم زده و بدنم قفل کرده.
احساس کردم صندوقچه اسرارم باز شده و رازهایی
که اینهمه مدت از همه پنهون کرده بودن طغیان
کردن…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن