رمان خان پارت ۳۶

گلناز

هردو چند دقیقه ساکت شدیم.. اشک ریختیم و چیزی نگفتیم نازگل اشکاشو پاک کرد و شروع کرد

نازگل: بعد از اینکه کلی تحقیرم کرد کلی حرف تو روستا پشت سرم پرکرد.. منو هم با اون دو تا گولاخ فرستاد یکی از شهرای اطراف.. اونجا هر شب یکی میومد سراغم..اظهار کرده بود انقدر باید با این و اون بخوابی تا پولی که خواهرت از خاندان ما برده حسابش صاف بشه..

گلناز: از کف دستشون فرار کردی؟

نازگل: یه ماه بعد فرار کردم.. ولی خب خودشون گذاشتن فرار کنم..

گلناز: چرا؟

نازگل: عموی افرا مریض و زمینگیر شد.. یکی از اون یارو ها هم قلبش واسم سوخت فراریم داد برم..

گلناز: بعدش.. بعدش چیکار کردی؟!..چرا برنگشتی پیش مامان؟

نازگل: مگه برام آبرویی مونده بود که برگردم؟ معلومه که برنگشتم.. حرکت کردم یه شهر دیگه.. جز بی بارویی چیزی نداشتم.. یه دخار تنهای بی پول بودم.. یه شامگاه گشنه تو کوچه.. دو شامگاه تنها تو خیابون… بلاخره تسلیم سرنوشت شدم.. خسته و داغون.. بی کس و بیجا بودم.. من به اون فلاکت افتادم.. مامان بیچاره تک و تنها تو روستا زیر نگاه سنگین مردم کلفتی میکنه و نون تو خون میزنه اون وقت تو اینجا تو کاخی.. میگی چرا به راه کج افتادی؟ چراکه بی کس بودم ابجی جون بی کس

بلند شدم برم جلو بغلش کنم که دستمو پس زد و گفت

نازگل: میبینم که فلجم نیستی.. چیه انقدر وضعت خوبه حال نداری مسیر بری? گلناز.. کف دست از سرم بردار.. بیشتر از این کوچیکم نکن..

میل داشت سمت در بره و بره بیرون که بازوشو گحرکت کردم

گلناز: تو رو به روح بابا جان نرو..

نازگل همونجا از حرکت ایستاد و هیچی نبیان کرد.. تنم از شدت استرس از حرفایی که زده بود می لرزید.. حالم بد بود…

گلناز

کف دستشو گحرکت کردم اضافه کردم
جبران میکنم.. بد کردم.. منم تو حال بدی بودم.. منم خوش نبودم ولی میدونم.. می دونم بد بودن حالم با رنجی که کشیدی قابل مقایسه نبود.. ولی کاش اومده بودی پی من.. کاش اومده بودی سراغ خواهر بی معرفتت

نازگل: از کجا پیدات میکردم؟ نشونتو داشتم؟ بسه گلناز.. کف دست از سرم بردار.. الانم انگار کن نه خواهری داشتی و نه مادری.. من به جاده خودم تو به مسیر خودت..

گلناز: نازگل تو رو خدا نه.. من میخوام جبران کنم.. خواهش میکنم بهم یه فرصت بده.. بد کردم بهتون می دونم..

نازگل: اگه میخوای جبران کنی مولینو نجات بده.. من و ول کن..

گلناز: هر دوتونو.. به روح بابا .. به روح بابا قسمت میدم یه فرصت بهم بده.. همه چیو درست میکنم.. سپردم برات خونه بگیرن.. برات خرجی میزارم.. میفرستم مولینو بیارن پیشت.. اینجا کس کسیو نمیشناسه.. عموی افزا هم که میگی زمینگیره .. کف دست از سرتون برداشته.. مولین و تو نزدیک خودم باشین.. میام بهتون سر میزنم.. به خدا همه چی درست میشه.. بهش فک کن باشه? بهم فرصت بده.. نازگل داری خاله میشیا .. به خاطر این بچه بهم فرصت بده همه چیو درست کنم

نازگل با تعجب به شکمم نگاهی انداخت و با حسرت جویا شد

نازگل: مسروری؟ راضی از حیاتت؟

گلناز: به خدا زندگی برات میسازم ده برابر بهتر از زندگی خودم.. قول میدم ابجی جونم.. خواهر زیبام.. الان ..

پرید وسط حرفم و گفت

نازگل: الان فقط میخوام تنها باشم.. بگو این دختره منو برگردونه همونجا.. همون خونه که برام گراهی شده..

گلناز: باشه.. باشه میگم تو فقط غصه نخور.. تو فقط اعتماد کن بهم.. من درست میکنم همه چیزو…

نازگل بدون اینکه دیگه چیزی بگه راهی شد.. من تا غروب قلب و دماغ نداشتم فائزه اومد چند بار که باهام حرف بزنه اما بهش بیان کردم بره.. حال و حوصله هیچ کس و نداشتم عذاب وجدان بدجوری گریبانگیرم شده بود تو فکر این بودم تا امیر نیست بفرستم دنبال مولین ولی اول باید یه کم به نازگل میرسیدیم و براش خونه حیات درست میکردیم.. مولین نباید می متوجه شد چی به سر دختره اومد هر چند لابد تا به حال هزارتا حرف از دهن مردم گوش داده بود و از غصه آب شده بود ولی از اینجا به بعد نمیذاششتم اینجوری پیش بره …

گلناز

یه ذره به خودم اومدم گریه و زاری روگذاشتم کنار فائزه رو صوت کردم بهش اظهار کردم فوری یه خونه بهتر برای نازگل بگیره و با یکی حرف بزنه که مثلا توی خیاطی کار کنه حقوقم نمی خواد.. فقط باید جلوی مولین حفظ ظاهر میکردیم..

گلناز: میری هرچی وسیله داره میریزی بیرون.. بیا این پول.. خرید میکنی از سر تا پاش لباس جمشاهده کرد.. ارایشگر ببرش یه کم بزک و دوزک کنه.. غذا میوه.. فت و فراوون براش بخر.. هفته بعد میفرستمت بری پی مامانم.. باید اونم بیاری..

فائزه: من در حدی نیستم براتون تعیین و تکلیف کنم خانوم اما به خدا اگه کسی بفهمه.. بزارین ببرمشون یکی از شهرای اطراف..

گلناز: دخالت نکن فائزه.. به اندازه کافی بهشون بد کردم… قبل برگشتن امیر باید همه چی رو به جاده شده باشه..

فائزه تاییدکرد و از فردا افتاد دنبال کارایی که بیان کرده بودم.. بهش گفتم نازگل و با خودش بیاره ولی نازگل اضافه کرده بود نمیاد منم بهش سخت نگرفته بودم.. فقط میتمایل داشتم حالش بهتر بشه.. امیر زنگ زده بود و گفته بود مادرشو عمل کردن… خیالم یه کم راحت شده بود صدیقه خانومم گوشیو گراهی شده بود کلی اشک ریخته بود که قلبش تنگ شده… قرار بود یه کم که حال مادرجون بهتر شد برگردن.. دو سه روزگار دیگه باید میومدن و قبل اومدنشون من باید مولینمو از اون روستای لعنتی میاوردم پیش گلناز…

به فائزه گفتم فردا میری مولینمو میاری.. سری به تایید تکون داد ولی تو نگاهاش نارضایتی بود ولی جرات نداشت چیزی بگه.. خیالم راحت بود تا یه حدی خاطر جمع بودم که اوضاع بهتر میشه نگاه رو هم گذاشتم و سبک خوابیدم که تلفن عمارت زنگ خورد سراسیمه بیدار شدم و فائزه و دو تا از خدمتکارای جمشاهده کرد و دیدم که اومدن سمت من.. فائزه رنگش پریده بود

فائزه: خانوم جون.. چیزی نیست.. شما بخواب..

گلناز: کی بود زنگ زد؟! چیشده؟!!

فائزه: خانوم کسی نبود…

گلناز: چرا دروغ میگی… بگو چیشده…

دلم تو دهنم بود متوجه نشده بودم کی جواب داد و چی اضافه کرد اما هر سه نفرشون رنگ از رخشون پریده بود

گلناز

فائزه سعی میکرد خودشو جمع و جور کن اما اشک تو نگاهاش جمع شده بود با بغض گفت

فائزه: مادر اقا امیر حالش بد شده زنگ زده بودن خبر بدن چند روزگار بیشتر میمونن..

چنگ زدم به صورتم از حالت چهره هاشون حدس زدم اتفاق بدتری افتاده با ترس بیان کردم

گلناز: مادر جون.. مادر جون فوت کرد؟

هیچ کدوم جواب ندادن.. یهو اشک فائزه سرازیر شد بیان کرد

فائزه: یه دفعه حالشون بد شد.. عمل براشون سنگین بود.. امیر اقا.. امیر اقا گفتن به شما چیزی نگم.. وحشت کرد حالتون بد بشه.. تو رو خدا به خودتون مسلط باشین گلناز خانوم..

من به صورتم چنگ زدم و بغض کردم.. اما باورم نمیشد.. صحیح و سالم حرکت کرده بود.. خدایا.. ولی انگار خودش می دونست.. لحظه اخر امیرو سپرد به من.. نه.. نه. خدایا تو مملکت غریب مرد.. نوه شو نمشاهده کرد.. چه قدر ارزو داشت نوه شو ببینه.. ای خدا.. مگه میشه..
اینا از ذهنم رد میشد ولی چیزی نمیگفتم فائزه از این حرف نزدنم ترسیده بود و داد زد و بیان کرد

فائزه: ای وای خانوم… انقدر تابلو بازی در اوردین.. یالا برو اب قند بیار.. الان فشار میگیرم تو رو خدا خوبی گلناز خانوم؟!..

فائزه فشارمو گحرکت کرد و اب قند خوردم اما هم چنان بهت زده بودم و این بیشتر از همه خودمو می ترسوند.. صوتی اه و داد علی اقا از تو حیاط قد بلند شد که تو سر میزد که خانوم مرد.. من اما هم چنان ساکت بودم.. تلفن مجدداً زنگ خورد فائزه جواب داد چند دقیقه بهد اومد پیشم و گفت

فائزه: امیر اقا بود.. گلناز خانوم فردا میان برای کارا.. راستش… جنازه.. منظورم اینه.. انتقالش سخته.. اول خودشون بر میگردن.. بعد یکی از اشناهاشون تو آلمان کارای فرستادن خانوم خدابیامرزو انجام میده.. تنها چیزی که از دهنم خارج شد این بود

گلناز: لباس مشکی..

فائزه: دیده میارم براتون.. دلواپس نباشین.. سپرم خونه رو ولیده ی مراسم کنن.. گلناز خانوم.. رنگتون پریده.. میخواین یه سر بریم بیمارستان؟!

گلناز: نه.. برو لباس بیار.. خونه رو اماده کنین.. امیر میاد… نمیخوام چیزی کم و کسر باشه.. پیگیر مراسم باشین ….

گلناز

در باز شد.. بند قلبم پاره شد.. امیر با چهره ی رنجور و لباس مشکی اومد تو بدون هیچ حرفی راهی شدم سمتش و بغلش کردم.. با دستم به همه خدمتکارا اشاره کردم برن.. ساختمون خالی شد.. امیر شروع به لرزیدن کرد هق هق گریه میکرد..

امیر: گلناز مولینم..

منم با دیدن گریه امیر زیرام لرزید بلاخره بهت زدگیم شکست و اشکام جاری شد.. با دستم موهاشو نوازش کردم و اضافه کردم

گلناز: میدونم عزیزم.. دل منم به درد اومد.. مولینت مثل مادر خودم بود..

امیر: بچمونو نمشاهده کرد.. چه قدر قلبش میتمایل داشت.. دارم دیوونه میشم گلناز.. دارم دیوونه میشم بی کس شدم.. بی کس و کار شدم.. هیچ کسو ندارم دیگه تو این دنیا..

گلناز: من هستم عزیزم.. مامانت جاش تو بهشته.. بیا.. بیا بشین.. بیا بشین یه کم آروم بشی.. بزار بگم برات آب بیارن..

امیر: هیچی نمیخوام.. نتونستم جنازه مادرمو بیارم.. سپردم کارارو درست کنن.. باید مراسم..

پریدم وسط حرفش و اضافه کردم

گلناز: نگران هیچی نباش.. همه چیز و مرتب کردم.. تو مقبرع خانوادگیتون مراسم میگیریم.. همه چی هماهنگه.. تو فقط اروم شو..

امیر سرشو گذاشت رو زانوم…

***

مراسما پشت هم گذشت.. همه مراسما با شکوه.. مهمونا با کلاس و همه چیز به راه مراسما آبرومند گذشت و تموم شد ولی چیزی که تموم نمیشد غم امیر بود.. خیلی ساکت بود به زور با من چند کلمه حرف میزد.. همش تو خودش بود و گریه میکرد صدیقه خانومم بسیار داغون شده بود.. این همه سال به خانوم وابسته بود.. ولی بدتر از همه ی اینا حرف نزدن امیر بود که بعد از چند روزگار کم کم داشت منو می ترسوند..

گلناز

این راهی شد و آمد و مراسم و بعد از اون افسردگی بیش از حد امیر منو از مادر و خواهرم غافل کرده بود ولی فائزه حواسش به نازگل بود سپرده بودم حواسش بهش باشه و هواشو داشته باشه.. یه هفته دیگه هم گذشته بود ولی اوضاع امیر بهتر نشده بود فائزه رو کشیدم کنار و گفتم

گلناز: امیر هم چنان تو خودشه.. بیمارستانم نمیره.. به نظرت به دوستای دکترش بگم بیان بهش یه سری بزنن؟

فائزه: نه خانوم.. دو هفته از فوت مادرشون گذشته.. طبیعیه.. بهش وقت بدین.. به نظرم خودتون اگه باهاش حرف بزنین بهتره

گلناز: باشه.. ولی حالا که هوش و حواسش سر جاش نیست غیبت یکی دو روزگاره تو رو متوجه نمیشه.. برو روستا هرجوری شده مامانمو پیدا کن بیار پیش نازگل.. پول و وسایلم برات گذاشتم برو بردار..
فائزه تایید کرد و حرکت کرد منم متوجه شدم ساختمون تو سکوت مرگه.. قلبم یه جوری شد.. گفتم برم به امیر یه سری بزنم.. دو کلمه باهاش حرف بزنم شاید سر درد و قلبش باز شد و حالش بهتر شد.. تقه ای به در اتاق مادر جون زدم و حرکت کردم امیر اونجا بود.. رو تخت دراز کشیده بود و زانوی غم بغل کرده بود..

گلناز: امیر جان.. مزاحم نیستم بیام پیشت؟

امیر با سر تایید کرد که برم تو

کنارش نشستم.. و شکممو نوازش کردم و اظهار کردم

گلناز: قلبش برای باباش تنگ شده.. هی لگد میزنه..

امیر تبسم کمرنگی زد و دستی به شکمم کشید

گلناز: امیر میدونم غمگینی.. به خدا حق داری درکت میکنم.. من خودم بی کس و کار شدم.. جگر گوشمو از کف دست دادم.. درکت میکنم.. اما تو رو خدا دو کلمه باهام حرف بزنم تو این خاموشی انگار خونه داره منو می خوره..

امیر: گلناز…

گلناز: جان قلبم؟

امیر: راستش خونه داره منو هم میخوره.. تو این خونه پدرم.. مادرم .. لاله.. همه عزیزامو از دست دادم .. از اینجا بریم.. نمیتونم تو این خونه بمونم..

از حرفش جا خوردم اما نخواستم رو حرفش حرفی بیارم

گلناز: خونه اذیتت میکنه ؟ اگه تو بخوای هرجای دیگه زیستن کنیم من مخالفتی ندارم..

امیر: از ایران بریم… بریم یه جای دیگه..

این حرفش بند دلمو پاره کرد.. نمیتونستم نه بیارم ولی مادر و خواهرمو تازه پیدا کردم.. تازه میتمایل داشتم همه چیو درست کنم نمیتونستم بزارم برم…

💚
💙💚
💚💙💚
💙💚💙💚