ژیلا که به وضوح یکه خورده بود دیدهاش درشت شد و روی صنقلبیش صاف جای گرفت.
حالا دیگه اون خونسردی و آهستهش توی چهره ش دیده نمیشد.
نیشخندی به چهره ماتش زدم و اینبار من بودم که دستش رو نوازش کردم و با تمسخر اضافه کردم:
-از سیاست زنا اضافه کردی !
اما یادت راهی شد منم مثل خودت یه زنم
هم جنس خودم و خوب میشناسم
نگاهم توی صورت رنگ پریده ش چرخید،حتی اون همه آرایش هم نمیتونست رنگ زردش رو پنهون کنه:
-من نمیمیل داشتم اذیتت کنم
اما خودت میل داشتی
ببین منو…هرمز اینقدر منو میتمایل داشت که نذاشت کسی حتی نگاه چپ بهم کنه
با اینکه خونبس بودم و میتونست من و مثل گوشت قربونی بندازه وسط و هر کی که از راه رسید اذیتم کنه اما مثل یه گنج ازم محافظت کرد
اگه یادت نیست بذار یادت بیارم که اون شامگاه با پسر خاله ش به خاطر من چکار کرد!
یادت بندازم وقتی منو انداخت جلوی سگا اونقدر پشیمون شد که یه هفته شامگاها نمیخوابید و توی باغ قدم میزد
اگه توطئه مینا نبود هیچ وقت اونطوری کتکم نمیزد که بچم بیفته
به اونجای حرفام که رسیدم بغض به گلوم چنگ زد،وقتی برای یکی دیگه و با آوای قد بلند تعریف میکردم میمتوجه شدم پشت تمام قلدر بودن هاش هوام رو داشت.
نفسی گحرکت کردم و اجازه ندادم بفهمه قلبم گریه میخواد:
-اگه از عمارت فرار کردم خریت خودم بود
اگه همون بار اول که دنبالم اومد و منو تو اون خونه گیر انداخت مخفی نمیشدم حالا تو زنش نبودی
خودم…خودم احمق باعث شدم تو اینجا بشینی و از فرق زن رسمی و معشوقه بگی
از اینکه سر یه مرد با همنوع خودم بجنگم متنفر بودم ولی ژیلا برام چاره ای نذاشته بود.
من انتخابم رو کرده بودم،هرمز رو میتمایل داشتم اما معمای این مثلث دلدادگیی یجوری لاینحل بود که حس میکردم هیچ وقت حل نمیشه.
هر کدوم از ما دو زن حذف میشدیم دل مون میشکست و اگه با هم میموندیم…
موندنی برای من وجود نداشت.
من اهل تقسیم دلدادگیم نبودم.
یا مال من میشد یا ولش میکردم.
هر چقدر هم عاشقش میبودم چیزی عوض نمیشد.
ژیلا با کف دستی کهمیلرزید لیوانآب رو به لب هاش نزدیک کرد و یه جرعه ازش نوشید.
حال هر دو نفرمون خراب بود.
سرنوشت بازی کثیفی رو باهامون شروع کرد که هیچ کدوم اراده ای برای پایانش نداشتیم.
از خاموشیش استفاده کردم و ادامه دادم:
-چرا با تحقیر میگی قراره منو ببره تو اون کلبه ؟
ببره…چه ایرادی داره؟
تو اون کلبه دور افتاده که هیچ… حاضرم باهاش تو چادر زندگی کنم
کف دستم رو حرصی توی هوا تکون دادم:
-بهم میگی منو فقط برای زیر شکمش میخواد؟
خب من زنشم،مثل تو
چرا باید از این مسئله خجالت بکشم؟
مگه تو باهاش میخوابی خجالت میکشی؟
ژیلا با لرزشی که کاملا واضح بود لیوان رو روی میز کوبید:
-اصلا…تو چی داری که بخواد دوستت داشته باشه؟
ژیلا داشت عصبیم میکرد.میمیل داشتم خونسرد باشم ولی از قصد یه چیزی میاظهار کرد که از کوره در برم.
شاید هم دنبال چیز دیگه ای بود.
شاید واقعا میتمایل داشت عصبانی بشم و کار غیر قابل جبرانی کنم.
دوباره نیشخند زدم، اگه همچین هدفی داشت کور خونده بود.
دلارا نمیذاشت به هدفش برسه.
اینبار با نوک انگشت چادرم رو گحرکت کرد،انگار که به کثافت و اشغال کف دست زده.
صورتش از چندش جمع شد:
-لباسای ارزون و بی کیفیت میپوشی
فقط به دیدهات سرمه میزنی
نه طلا و جواهر داری،نه هرمز برات میخره
باز هم با تحقیر به روبنده م اشاره کرد:
-حتی معلوم نیست زیر اون روبنده چی قایم کردی
معلوم نیست جزام داری یا صورتت سوخته
هرمز حتما اون زیر و نمشاهده کرده والا هیچ وقت عاشق یه زن ناقص نمیشه
آروم بودم و دقیقا نمیدونستم چرا اینقدر ارومم.
احتمالا فقط میخواستم با همون ساکتش بیشتر عصبیش کنم.
اینمیجور سیاست زنانه محسوب میشد.
شونه ای بالا انداختم و گفتم:
-عاشق که بشی دیگه مهم نیست زیر روبنده چیه
هرمز همینجوری منو میل داشت
حالا چه فرقی میکنه که زیر این تیکهپارچه چیه؟
سوختم؟ جزام دارم؟ یا یه خال گوشتی زشت؟
و بعد مثل خودش با تحقیر به صورت پر از رنگ و لعاب و لباسای بیش از حد بازش اشاره کردم:
-با دیدن چهره و اندامی که ریختی بیرون تا همه مردا ببینن که عاشق شدن راحته
اما اگه بتونی اینجوری دل یه مردی مثل هرمز خان و ببری…
حرفم رو از قصد نصفه گذاشتم تا بیشتر بسوزونمش، خودش میتونست کلمات رو جفت و جور کنه و کنار هم بذاره.
بحث مون زیادی داشت طولانی میشد و منم خسته و کلافه بودم و قلبم میتمایل داشت زودتر برگردم اتاقم.
حالا که هرمز خان توی عمارت نبود دلیلی نداشت منم اون حوالی پرسه بزنم.
میراهی شدم چند ساعتی پیش لادن و برمیگشتم.
ولی ژیلا ول کن ماجرا نبود.
نمیمتوجه شدم چرا اونقدر بحث رو کش میده،میخواد به چه هدفی برسه.
فکر نمیکردم همچین زنی باشه و با تحقیر خودش بخواد من رو از سر راه برداره.
کاراش برام عجیب بود.
از جام که نیم خیز شدم ژیلا از حواس پرتیم استفاده کرد و نگاهش یه لحظه پشت سرم افتاد ،احساس کردم به کسی اشاره زد ولی بسیار کوتاه بود.
به عقب که برگشتم کسی رو نمتوجه شدم.
شاید هم اشتباه متوجه شدم.
اینبار اونم از جاش کشیده شد.
نگاهش پر از کینه و دلخوری بود.
مردمک دیدهاش میلرزید و برای یه لحظه پشیمون شدم که دلش رو شکستم ولی فورا ثابت کرد که اشتباه میکنم و نباید قلبم براش بسوزه:
-تو واقعا یه هرزه کثیفی که خودت به کثافت کاریات اعتراف میکنی و شرمم نمیکنی
نیشخند زدم،توی اون ماجرا نباید کوتاه میاومدم:
-قلبم برات میسوزه ژیلا
اینقدر خودت و تحقیر نکن
من با حرفای تو از هرمز دست نمیکشم
در خونه رو زدم و منتظر شدم.
طبق معمول لادن در رو باز کرد و با دیدنم یکه خورد.
نگاه متعجبی بهم انداخت و اظهار کرد:
-وای،قلبا…اینجا چکار میکنی دختر
انتظار نداشتم ببینمت
لبخندی زدم و اضافه کردم:
-میخوای برگردم ؟
-دیوونه نشو…بیا تو
در رو که پشت سرم بستم روبنده م رو برداشتم و فرو حرکت کردم توی بغلش.
ازم که جدا شد لبخند تلخی زد و اظهار کرد:
-کاش از خدا یه چیز دیگه میخواستم
-چطور؟
اه کشیدهی کشید و همون طور که با هم وارد خونه میشدیم اضافه کرد:
-فردا دارم میرم تهران
انتقالیم اومده
دلم یه لحظه وایساد ،دستش رو گحرکت کردم و بیان کردم:
-لادن…فکراتو کردی؟
سرش رو تکون داد و در جوابم در اتاق مادرش رو باز کرد و بیان کرد:
-کردم…اینجا موندنم فایده نداره
برو به مامان سر بزن بعد بیا آشپزخونه حرف بزنیم
سرم رو تکون دادم و وارد اتاق شدم.
خاله نوری با مشاهده کردنم توی جاش نیم خیز شد و بیان کرد:
-خوش اومدی…لادن همین صبحی میبیان کرد کاش میومد روستا مشاهده کردنت
بغلش کردم و گفتم:
-قلب به قلب راه داره…
یکم با خاله حرف زدم و بعد از اینکه چادر و روبنده م رو برداشتم وارد آشپزخونه شدم.
خاله میبیان کرد راضیه به رضای خدا،فکر میکرد لادن برای پیشرفت توی کارش داره میره تهران.
پیرزن زمینگیر بود و برای اسباب کشی جونی نداشت اما به خاطر دخترش میرفت کهتنها نمونه.
لادن سینی چایی رو که جلوم گذاشت روبروم نشست و خیره شد به قندای تو قندون.
یکم خودم رو جلو کشیدم و اضافه کردم:
-حالت چطوره؟
-افتضاح…حس میکنم رفتم زیر ماشین
سرم رو تکون دادم و گفتم:
-درک میکنم…اما کاش قبل از اینکه به بهمن قلب ببندی بهت میاضافه کردم
اون آدم الانبالای ۲۰ ساله مینا رو میخواد و حتی با یه دخترم نبوده…
هر چند بهشدت بی سلیقه ستکه عاشق جیگری مثل تو نشده
خنده غمگینی کرد و به شوخی گفت:
-خودش ضرر کرد دیگه
والا یه خانوم دکترمکه کف دست هیچ مردی نبوده
نو و اکبندم
فقط صبح به صبح حرکت کردم مطب و برگشتم
نتونستم جلوی خنده م رو بگیرم و بیان کردم:
-لعنتی…اینو از کجات درآوردی؟
اونم مثل خودم ریز خندید و گفت:
-کم مونده از دلدادگیش سر به بیابون بذارم اینکه چیزی نیست
حاضر بودم براش شعرم بگم
اما لعنتی آخرش وا نداد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن