رمان حورا پارت ۴۶۹

قباد حرکت کرد. روزها نیامد، ولی تلفن میزد، حالم را میجویا شد و حتی از پشت تلفن با نیازی که جز ماما و بابا اظهار کردن چیزی نمیاطلاع داشت، حرف میزد.

خنده‌های نیاز هم میگفت که از متوجه شدن یک صدا از یک شیء پلاستیکی برایش جالب است، خصوصا اگر صوتی پدرش باشد!

دخترک باهوشیست، به خوبی آواها را تشخیص میدهد.

دستش را روی سینه‌ام کوبید و با ذوق ریز خندید، از خنده‌اش من هم ریز خندیدم، موبایل را از کف دستش گراهی شدم و به گوشم چسباندم:

_ چخبر؟

_ سلامتی خانوم، خودت چخبر؟ چطوری؟ نیاز سرحاله…کی پا میگیره این پدرسوخته مسیر رفتنشو ببینم؟

با نوازش موهای نرم و لطیف نیاز لبخند زدم:

_ یه چند ماه دیگه وقتشه، بچه‌م هنوز هشت ماهش هم نشده باباش!

با ذوق خندید، صوتی خنده‌ی مردانه‌اش دل میبرد.

از وقتی که چشمانم رو به واقعیت باز شد توانستم دوباره به دلپذیریت‌های این مرد فکر کنم.

_ باباش به قربون جفتتون…چیزی نمیخوای بگیرم؟

متعجب شدم:

_ میای اینجا؟

_ کارا تقریبا تمومه… بیام با هم بریم یه دوری بزنیم، خیلی وقته خونه‌اید، نه دانشگاه میری، نه سرکار، خسته شدی…منم بیام یه دل سیر ببینمتون قلبم تنگتونه!

لبخندی زدم اما اجازه ندادم بفهمد، درست که داشتم به بخشیدنش فکر میکردم، اما هنوز که قرار نبود خودش بفهمد:

_ پس لاله چی؟ پیداش کردین؟