_ با خودم باشید چیزی نمیشه، دلواپس اون نباش، محافظ هم هست هوامونو دارن.
اخم که کردم لحن آوایم هم خود به خود تغییر کرد:
_ یعنی هنوز پیدا نشدن؟
_ عصبانی نشو حالا خانوم، معلوم نیست کدوم سوراخ موشی قایم شده و بیرون نمیاد و کی هواشو داره که پیداش نیست، ولی دلواپس نباش، باشه؟
هوفی کشیدم و نیاز را روی زمین کنار عروسکهایش گذاشتم:
_ باشه، تا تو بیای منم یکم جمع و جور کنم!
_ خیله خب، نزدیکم عجله نکن، میمونم یکم!
تماس را قطع کردم و کمی اطراف نیاز را جمع کردم، به لطف چهار کف دست و پا مسیر راهی شدنش و شلخته بازیهایش، خانه در این مدتی که بیرون نمیرفتم به ویرانه تبدیل شده بود.
روی مبلها و کوسنها را مرتب کردم، اشپزمنزل را جمع کردم، اسباببازیهایش را در سبدش چیدم و خودش را برای حاضر کردن به اتاق بردم.
هوا دیگر داشت گرم میشد، جز سرمای بهاری در شبانگاه چیز دیگری برای نگرانی نداشت.
لباس سادهای به تنش پوشاندم و در صورت شامگاه ماندن هم روپوش پشمیاش را در ساک قرار دادم.
زنگ در که خورده شد، مسرور از آمدن قباد، نیاز را بغل زده در را باز کردم.
با مسرور داخل شد، قبل از آنکه نیاز را بگیرد، روی موهای من را بوسه زد و بعد پیشانی دخترکش را:
_ دستاتو بشور زود بگیر نیازو که من برم حاضر شم.
نیاز را به او سپردن چند دقیقه بیشتر مدت نبرد.
خوشحال بودم ازینکه بالاخره از خانه بیرون میرفتم ولی حس قلبشورهی بدی هم دامنم را چنگ انداخته بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن