وقتی چشم باز کردم سرم سنگین بود، میل داشتم کف دستم را بردارم تا پیشانیام را بگیرم ولی کف دستم گیر کرده بود، نگاه به پایین دادم، با دیدن قباد که کف دستم را گراهی شده و نگاهانش بسته بود اخم کردم.
به یکباره کف دستم را بیرون کشیدم که نگاه باز کرد، بیدار شدنم انگار برایش معجزه بود که با ان چشمان سرخش نزدیک امد و موهایم را پشت گوش داد:
_ خوبی تو؟ ترسوندیمون…
با یادآوری حرکت کیمیا غر زدم:
_ اول که شما ترسوندین منو…الحق خواهر برادر کپی همید…بکش کف دستتو!
ریز خندید، نوازش انگشتانش از شقیقه تا گونه و چانهام امتداد یافت، انرژی و توان کنار زدنش را نداشتم خصوصا با سردرد و سنگینی بدنم.
_ برو اونور قباد… حوصله ندارم!
زیرلب گفت:
_ منم حوصله ندارم حورا…ولی تحمل میکنم!
خم شد و بوسهای بر پیشانیام نشاند، دلم را نشانه گحرکت کرد، بوسهاش تا خود دلم فرو حرکت کرد و عقلم نهیب زد. این آدم همانی است که توهین و تهمتهایش را ماهها تحمل کردم!
رو گراهی شدم و به در خیره شدم، به انتظار اینکه شاید کسی بیاید. اما هیچکس نبود، در همان حالت، خمیده روی تنم کمی ماند و دوباره بوسهاش به شقیقهام قرار گرفت، در نهایت عقب کشید و با اضافه کردن«میرم دکترو خبر کنم» بیرون حرکت کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن