#پارت۲۰
و باران
بارانِ بیولینِ یادگارهاست
که نامِ تو را
بر شیشهی جهان مینویسد
«فرهاد»
پام رو از سوله بیرون گذاشتم. سوزِ سرما نشست توی استخون صورتم، اما داغیِ خشمی که توی سرم بود، سرد نمیشد. تقهی اولِ بارون که خورد روی سقفِ ماشین، از حرکت ایستادم. آسمون انگار دلش برای بیکسیِ من سوخته بود که اینطور وحشیانه میبارید.
پشت فرمونِ جیکلاس جای گرفتم. صدای برخورد قطرههای درشتِ بارون به شیشه، مثل پتک توی مغزم میکوبید. کف دستم رو مشت کردم روی فرمون. بوی چرمِ ماشین، عطری که آنا همیشه میزد رو برام زنده میکرد.
یکباره پرتاب شدم به عقب… به اون شبِ بارونی که لبِ استخرِ عمارت از حرکت ایستاده بود و با اون چشمهای لرزونش به آسمون نگاه میکرد.
(فلشبک)
بارون شلاق میزد و آنا بدون لباس گرم، زیر آلاچیق توقف کرده بود. عصبی از پلهها پایین راهی شدم و بازوش رو جوری میون چنگم فشردم که آخش دراومد.
«چه غلطی میکنی اینجا آنا؟ میخوای سینه پهلو کنی که من رو سکته بدی؟»
بغلش کردم و بیشتر زیر سایهبون کشوندمش. با اون صوتی ظریفش
نالید:
«فرهاد… من عاشق بارونم… ولی متنفرم از اینکه زیرش برم و خیس بشم. حسِ چسبیدنِ لباس به تنم عذابم میده»
پوزخندی زدم و چترِ مشکیِ بزرگی که بادیگارد آورده بود رو ازش چنگ زدم.
«چتر رو واسه همین موقعها ساختن عروسک!
لب ورچید و خودش رو بیشتر توی»
بغلم مچاله کرد:
«متنفرم از اینکه خودم چتر بگیرم بالا سرم. کف دستم خسته میشه… سنگینه…»
چونهاش رو محکم میون دو انگشتم گحرکت کردم و مجبورش کردم به چشمهای پر از جنونم نگاه کنه. غریدم:
«تا وقتی من هستم، لازم نیست کف دستهای ظریف تو سنگینیِ چیزی رو حس کنه. چتر که سهله، جهان رو روی سرم نگه میدارم که تو قطرهی بارون بهت نشینه… فهمیدی؟»
مکثی کردم و لرزشِ لبهاش رو زیر نظر گحرکت کردم. قبل از اینکه بتونه حرفی بزنه، سرم رو خم کردم و لبهای داغ و لرزونش رو وحشیانه بین لبهام شکار کردم. طعمِ بارون و طعمِ شیرینِ آنا… اون شب حس میکردم کل جهان زیر چترِ منه.
نوشته رمان حافظه دل ۲۱ اولین بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن