رمان تقلب

رمان تقلب پارت ۴

مانی حرفش رو قطع می کنه:
– نانادی من و پیمان مشغول جمع و جور کردن یکی از پرونده های شرکت آریانا ایم و باید تا دو ساعت دیگه تمومش کنیم که من مسافرم.
نادیا از گوش دادن خبر مسافرت مانی شوکه و م*س*تاصل چند ثانیه تنها سکوت می کنه که باز مانی سکوتش رو می شکنه:
– نانادی؟ چی شدی؟ بگو کارت رو زود باش دیگه.
– کی برمی گردی؟
– فکر کنم سه یا چهار روزگار دیگه. چطور؟
نانادی با کلافگی دوباره مانی رو مخاطب قرار می ده:
– حالا نمی شه نری؟
– چی شده نانادی؟ مشکلی پیش اومده؟
– آره.
– خوب بگو شاید تونستم حلش کنم.
– نه اگه بخوای بری نمی تونی، اه…
– خوب حالا چرا عصبانی می شی؟ آخه این چه مشکلی که به راهی شدن من ربط داره؟
نانادی بی مقدمه ادامه می ده:
– برای چهار شنبه یه تحقیق در مورد خیار غبن باید تهیه کنم تو حقوق تجارت. هیچی هم ازش نمی دونم. خودتم که می دونی چقدر طول می کشه تا یه چیزی حالیم بشه و بتونم روش کار کنم. اه. حالا من چی کار کنم؟
مانی چند ثانیه تو شوک حرفهای نانادی فرو می ره و بعد با بهت ادامه می ده:
– تو تحقیق چی می خوای بکنی؟ چی شده؟ تو و این حرفها؟ خبریه؟
– نخیر. بابک دوستم ازم کمک خواسته زیرا تنها شده و دو تا هم گروهی هاش مریضن به من اضافه کرده کمکش کنم. خوب دوستمه. باید کمکش کنم.
آوایی تو گوشش زمزمه می کنه:
” آره جون خودت. اصلا هم که قضیه ربطی به پیمان خان نداره و ما هم که عر عر… “
مانی با خنده و لحنی متعجب و حدس هایی جالب در مورد قلبیل خنده دار نانادی ادامه می ده:
– آهان که این طور. خوب این که مشکلی نداره. من برات یه جاده حل دارم.
نانادی یک‌باره بار دیگر روحیه می گیره و با تبسم بین حرف مانی می دوه:
– آخ جون چه جادهی. چه جادهی؟ ها؟ها؟
– مهلت بده دختر. خوب از یکی از همکارام و دوستای خوبم می خوام که کمکت کنه. فقط برای بعد از ظهر می شه و البته به اندازه منم پر طاقت نیست و بازیگوشی کردن هم موقوفه که خیلی جدیه.
– اوف تو هم گشتی ها. چاره چیه. از هیچی بهتره. حالا آدرسش کجاست؟ کی باهاش هماهنگ می کنی؟ کی برم؟
– چقدر سوال می کنی دختر. آدرس دفترش رو بهت می دم. ساعت دقیقش رو هم زنگ می زنم بهت می گم تا دو ساعت دیگه. فقط الان برو بشین یه چیزایی خودت بخون که خیلی آبرومون رو نبری.
– برو بابا قلبت خوشه. می متوجه شدم که خوب خودم می خوندم. بهش بگو طرف اصلا تو باغ نیست. چه می دونم بهش حالی کن دیگه.
مانی با خنده می گه:
– خیله خوب بابا. برو پس حالا تا ما هم به کارامون برسیم.
نادیا مدام با خودش حرف می زد و مانی رو فحش می داد:
” اه آخه خدا بگم چی کارت نکنه دوساعته قراره یه خبر به من بدی. انگار اصلا حالیت نیست وقتی می گم من عجله دارم. یک کلمه هم از این موضوع خنده دار که تازه درک کردم خیار هست ولی نه از نوع خوراکیش، نمی دونم و باید تا چهارشنبه هم یه تحقیق بدم کف دست بابک. اون وقت جنابعالی هم یک کلمه وایسادی بهت زنگ می زنم کی کجا بری و حرکت کردی حاجی حاجی مکه… اوف… “
م*س*تاصل دستاش رو توی موهاش می کنه و چند بار موهاش رو به هم می ریزه و در نهایت مجدداً گوشی رو برمی داره و شماره مانی رو می گیره.
تلفن این بار بعد از دو تا بوق خوردن برداشته می شه و صوتیی توی گوشی می پیچه:
– سلام بفرمایید؟!
نادیا لحظه ای گیج به صوت گوش می ده و بعد آروم زمزمه می کنه:
– ببخشید جناب راد؟؟؟
بار دیگر صدا این بار با لبخندی که در اصل از لحنش نادیا حدس می زنه که لبخنده می گه:
– بله بله. راستش ایشون چند لحظه کف دستشون بنده اظهار کردن من جواب بدم بهتون.
– اوف اینم که امروزگار انگار تو پست وزارته. حالا براس من منشی دست و پا کرده. ای بابا. بهش بگین نانا… نه نه بگین نادیا دختر عموش تماس گحرکت کرده کار واجب باهاش داره.
پیمان که از همون ابتدا هم با خوندن نام نادیا روی گوشی متوجه شده بود نادیا پشت خط ِ با نوع بیان شدن اسم نادیا از زبون خودش ناخودآگاه تبسم شیرینی روی لبش می شینه و این تبسم با حرص و خشمگینتی که نادیا برای فراخوندن مانی صحبت می کنه، عمیق تر می شه و در نهایت با بیان کردن:
– گوشی چند لحظه
به سمت مانی که مشغول ریختن قهوه تو فنجونه راهی شده و با خنده و در حالی که کف دستش رو روی گوشی نگه داشته تا صدا به نادیا نرسه خطاب به مانی می گه:
– عجب آدمی هستی مانی. بیا نادیا خانوم پشت خط ِ و حسابی هم توپش پره.
– خوب ببین چی کار داره. مگه نمی بینی دستم بنده.
– خوب اونو بده من درست می کنم تو برو ببین چی کارت داره.
مانی با خنده شیر جوش رو به کف دست پیمان می ده و گوشی رو می گیره و به سمت صنقلبی می ره و با آرامش روش لم می ده و پاهاش رو دراز می کنه و با تبسمی بر لب شروع به صحبت می کنه:
– به به نانادی خانم گل. احوال شما؟
نادیا با برآشفتهت خطاب به مانی می گه:
– اولا مِن بعد به من می گی نادیا نه نانادی.
مانی گیج شده و هنوز در حال هضم جمله نانادی هست که بار دیگر خاموشی چند ثانیه ای رو نادیا می شکنه و با صدایی قد بلند شده و خشمگین ادامه می ده:
– دوما، دو ساعته منو علاف کردی اصلا هم حالیت نیست که وقت من طلاست و مثل جنابعالی علاف و بی کار نیستم. اینجوری بگم بهت که الان یه ثانیه هم برای من کلیه. جونِ من حالا که کارم گیر توئه دور سر نگردونم. کارم رو مسیر بنداز. به خدا وقت ندارم مانی. اصلا حرف زدی با اون دوستت یا فقط یه حرفی زدی که منو از سرت باز کرده باشی و حرکت کردی؟
مانی با خنده در جواب نادیا می گه:
– نه به جون تو عزیزم. باهاش حرف زدم. ولی اون بیچاره هم الان کار داره. باید یه کم دیگه صبر کنی تا بره خونه اش.
نادیا با لحنی گنگ و کمی قلبهره ادامه می ده:
– ببینم نکنه می خوای من برم خونه اش؟ آدم مطمئنیه مانی؟ تنهاست تو خونه اش یا زنی بچه ای چیزی؟؟؟؟
مانی با آوای بلند شروع به قهقهه زدن می کنه که نادیا با حرص بین خنده اش می پره و ادامه می ده:
– مرگ. واقعا انگار شوخیت گراهی شده. مسخره. می دونی چیه؟ اصلا نخواستم. خودم یه غلطی می کنم. خدافظ.
مانی به‌سرعت خنده اش رو قطع می کنه و برای این که نادیا قطع نکنه و بعد ازش قلبخور نشه و نخواد هزار جور بهانه بیاره تا آشتی کنند ادامه می ده:
– نه عزیزم. این چه حرفیه. خندیدم زیرا این آدم غیر ممکنه با یه خانوم حتی برای دو ثانیه تنها بشینه.
با تبسم اضافه می کنه:
– اونم زیر یه سقف.
نادیا با حرص جواب می ده:
– مسخره. ولم کن تو رو قرآن گشتی یه عامل نفوذی ترسناک پیدا کردی به من چیز یاد بده؟ لابد بعدم موقع حرف زدن می خواد برای من تسبیح بندازه و هی ذکر بگه و در و دیوار و نگاه کنه موقع درس دادن. ولمون کن بابا تو هم با این آدم پیدا کردنت. از اولم می دونستم آبی از تو یکی و دوستای عجیب غریبت برای من گرم نمی شه. فقط دو ساعت وقتم رو گحرکت کردی. خدافظ بابا.
– نه نه. خیالت راحت. اصلا آدم این جوری ای نیست فقط خوب به یه چیزایی اعتقاد داره دیگه. اما خیالت راحت موقع درس دادن صاف زل می زنه تو چشات که از چشات بفهمه حالیت شده یا نه.
با خنده ادامه می ده:
– به یه سر تکون دادن و این که بگی درک کردی هم قانع نیست. خیالت راحت به‌شدت بارشه. حالا خودت می بینی می فهمی.
– خدا کنه. خوب حالا کی هست؟ کی و کجا باید برم؟ ها؟
مانی لحظه ای فکر می کنه و خنده ای شیطانی روی لبش میاد که نادیا از پشت تلفن نمی تونه ببینه و بعد ادامه می ده:
– کی هستش رو میری می بینی ولی این که کی بری و کجا، باید بگم نیم ساعت دیگه دفتر من باش. خوبه؟
– آره آره. عالیه. الان جاده می افتم.
نادیا گوشی رو قطع می کنه و تند به سمت اتاق خوابش می ره و روی همون شلوار گرمکن سفید توی پاش یه روپوش مشکی دم دستی رنگ و رو حرکت کرده و شال مشکی سرش می کنه و بدون هیچ آرایشی تنها عطرش رو می زنه و کفش های ورزشی مشکیش رو هم پا می کنه و کوله لپ تابش رو با یه مقدار کاغذ و خودکار برمی داره و به سمت در می ره.
ثانیه ای بعد ماشین رو روشن می کنه و به سمت دفتر مانی می ره در حالی که ذهنش پر از افکار مختلف در مورد دوست مانی هست و مدام براش تصویر سازی می کنه:
” خوب بذار ببینم؟؟؟؟ الان می ری می بینی طرف یه کوه ریش رو صورتشه و یه اخم عمیق رو پیشونیش و امممم آهان یه سطل گل محمدی هم رو خودش خالی کرده و …
ناخودآگاه به تصویر توی ذهنش می خنده و هم زمان ندای درون ذهنش محکومش می کنه:
” اوی اوی نانادی خانوم حواست باشه ها. مسخره کردن آدم ها خیلی زشته. هر کس یه جوره با عقاید خاص خودش. پس قلبیل نمی شه عقاید آدم ها رو کف دست بگیری. تازه باید خیلی هم ممنونش باشی که حاضر شده برای تو وقت بذاره و تو مغز آکبند تو چیزی فرو کنه. خیله خوب بابا. من که چیزی ناظهار کردم. خوب آدم خنده اش می گیره دیگه. شد قضیه اون پسره شهاب حسینی تو اون فیلم چی بود خدایا؟ ها؟ تو یادته؟ همون که پسر ِ تو دانشگاه دختره مشاهده کرده بود ها. تو بسیج بود چی بود. ای بابا که سوار ماشین پسره هم نمی شد. که دختره سقف ماشین رو پس زده بود که سوار شه ها. آی جون می ده من این بنی بشر رو آدمش کنم و تو جاده بیارمش مثل اون فیلمه. ببین یه کاری بکنم من که تو اتاق خوابش با من تنهایی لم بده. “
بار دیگر شروع به قهقه زدن می کنه که ندای تو ذهنش فریاد می زنه:
” خفه شو بی جنبه ی بی تربیت. تو واقعا دهنت رو می خوای باز کنی دو ثانیه قبلش فکر می کنی به حرفی که می خوای بزنی؟ اوف تو هم حالا. با تو دارم حرف می زنم خوب. چه فرقی می کنه. تو آدم بشو نیستی وقتی داری با مردم هم حرف می زنی همینی. دو ثانیه فکر نمی کنی چی می خوای بگی. خیله خوب بابا کوتاه بیا. “
دوباره می خنده و زمزمه می کنه:
” فقط یه چیزی جان من بذار یه کم براش عشوه خرکی بیام و با ناز حرف بزنم سرخ و سفید شه بخندیم. مثلا می خوای بری درس بخونی؟ ای بابا خوب یه کم تفریح لازمه دیگه. بخیل نباش که. اه. ببین نانادی حواستو خوب جمع کن. سنگین رنگین میری عین آدم و با حواس جمع می شینی به درس دادنش گوش می دی و بعدم راتو می کشی میای خونه. شیر فهم شد؟ آره بابا. بسه دیگه نصیحت. رسیدیم بابا. “
ماشین رو پارک می کنه و کوله اش رو از روی صنقلبی کناریش برمی داره و از ماشین پیاده می شه و به سمت شرکت مانی راه می افته و با آسانسور بالا می ره و ثانیه ای بعد پشت در می رسه.
زنگ رو فشار می ده و هم زمان و ناخودآگاه دستش به شال روی سرش می ره و کمی جلو می کشتش تا موهاش رو پنهون کنه و اخمی ظریف روی پیشونیش می شینه و با خودش زمزمه می کنه:
” خدایا جان من خیلی نچسب و زشت نباشه. ریشاش هم تمیز، مرتب و صاف باشه بتونم نگاش کنم وقتی درس می ده و هی حواسم نره به این که کاش می شد اون ریشاش رو با یه تیغ از ته بتراشم یا اون آخ آخ خدا جون اون دکمه بالایی پیجادهنش بسته نباشه که من جاش خفه می شم و کف دست دراز می کنم بازش می کنم ها. به جان تو این یه قلم بد عصبیم می کنه و تا ته درس دادنش یک کلمه هم نمی فهمم ها. “
منشی با تبسم مجدداً نگاهی به چهره نادیا می کنه و این بار بلند تر و در حالی که کف دستش رو مقابل صورت نادیا تکون می ده صداش می کنه:
– نادیا خانوم؟ خانم راد؟
نادیا یک‌بارهی از فکر و خیال بیرون میاد و متعجب نگاهش رو به صورت دختر می دوزه و دوبار پشت هم سلام میک نه:
– سلام … سلام…
دختر با لبخندی صاف و نگاهی مهربون رو به نادیا می گه:
– سلام خانم راد. کجایین؟ حواستون نبود اینجا. چند بار آواتون کردم. نه حرفی می زمتوجه شد نه تو می اوممتوجه شد.
نادیا با خنده ای که از یادآوری بار دیگر تصوراتش از صورت مرد رو لبش میاد وارد سالن می شه و هم مدت سرش رو دور سالن می گردونه و به در بسته اتاق مانی نگاهش رو می دوزه و با صوتیی آروم زمزمه می کنه:
– این دوست مانی اومده؟
دختر با تعجب نگاهی به مسیر نگاه نادیا می کنه و گیج پاسخ می ده:
– نمی دونم کیو منظورتونه ولی از صبح آقای دکتر راستین اینجا هستن با دکتر راد.
نادیا تو قلبش زمزمه می کنه:
” اوف اینم که خودشیرین.. دکتر دکتر از دهنش نمی افته. مسخره خانم اینو که خودمم می دونستم از صبح آقا پیمان اینجا تشریف داره و دارن کارای شرکت برادر گرامی رو انجام می دن. می خوام بدونم اون آقا معتقده اومده یا نه. اوف. “
نگاهش رو از در بسته می گیره و به دختر می دوزه:
– اونو که می دونم. می خوام بدونم اونی که قرار بود بیاد به من درس بده اومده یا نه. هر چند یه ده دقیقه ای زود اومدم. بسیار خوب حتما میاد دیگه. من برم یه سر پیش مانی و آقای راستین.
در رو باز می کنه و تبسم بر لب تو می ره و هم مدت دو تا سر از روی میز کنفرانس بلند می شه و نادیا با خنده ای سرخوش رو به مانی و پیمان نگاهش رو به حرکت در میاره:
– اوه اوه ببخشید دکتر راد و دکتر راستین. می دونم باید اول در می زدم ولی خوب من نانا یعنی نادیام دیگه.
مانی و پیمان هر دو خنده ای شیرین روی لبشون میاد و هم زمان سلام می کنن و مانی می گه:
– به به نانادی شیطون خودمون. عیبی نداره عادت کردم به اینجوری تو اومدنت شیطون خانم.
نادیا نگاه متاسف و کمی شرمنده اش رو به سمت پیمان می گردونه و آروم زمزمه می کنه:
– نادیا مانی… نادیا…
پیمان سرش رو بی هیچ حرفی پایین می گیره و مانی با تعجب دیده می دوزه به نادیا و تکرار می کنه:
– نادیا؟؟؟ ببینم تو که همواره از این اسم متنفر بودی چی شده حالا؟
نادیا با لبخندی شرمزده بار دیگر زمزمه می کنه:
– این جوری بهتره. درست نیست با این اسم صوتم کنی. این اسم بچگی هام بوده. دیگه بزرگ شدم. باشه مانی؟
مانی هم در جواب با تبسمی آروم و مردونه نگاه می دوزه به نادیا و ادامه می ده:
– چشم نادیا خانم گل. هر چی شما امر کنید. خوب ببینم یادمه به‌شدت عجله داشتی برای این تحقیقت. نمی خوای بشینی شروع کنیش؟
نادیا از فکر بیرون میاد و با استرس رو به مانی ادامه می ده :
– آره آره… کو پس؟
– چی کو؟
نادیا با لبخندی شیطانی رو به مانی می گه:
– این استاد معتقدت دیگه. ای بابا. چرا پس نیومده؟ به این دوستات بگو یه کم آن تایم باشن بابا.
مانی با تبسم ثانیه ای پیمان رو نگاه می کنه و بعد نگاهش رو به سمت نادیا برمی گردونه:
– ای شیطون. بدو برو بند و بساطت رو تو اون یکی اتاق پهن کن تا بیاد استادتم.
نادیا مجدداً نگاهش رو به مانی می دوزه و با خنده ادامه می ده:
– بهش نگی ها اما مگه ناظهار کردی تو، تنها با یه دختر زیر یه سقف نمی شینه!!!! نمیاد ها. بذار برم رو این میز بیرون نزدیک خانم آجرلو منشیت بشینم.
مانی با خنده ای صدا دار و پیمان با تبسمی که سعی داره به زور خفه اش کنه و صورت کمی قرمز چشم می دوزند به نادیا و مانی ادامه می ده:
– شیطون عوض بلبل زبونی برو تو اون اتاق کیف و کتابت رو باز کن تا بیاد.
نادیا شونه اش رو بالا می اندازه و هم زمان که به سمت در حرکت می کنه می گه:
– از من اظهار کردن بود. راستی بهش اضافه کردی من مغزم آکه آکه؟
– لازم به بیان کردن نیست. اینو همه می دونن. برو دیگه عوض وقت تلف کردن.
نادیا در رو باز می کنه و نگاهش رو دور تا دور اتاق کنفرانس می گردونه. میزی م*س*تطیلی و مشکی با صنقلبی های گردون. با خنده روی یکی از صندلی ها خودش رو می اندازه و مثل بچگی هاش میز رو با کف دست می گیره و شروع می کنه به چرخ زدن دور خودش و با تبسم تفریحش رو کامل می کنه. لحظه ای نگاهش به دیوار رو به روش می افته و رنگ خاکستری روی دیوار و قسمت بالای طرح سنگ دیوار. این رنگ ها و دکوراسیون حس سردی و قدرت و اقتدار رو با هم به وجودش می اندازه. انگار تو این اتاق هم مثل بقیه اتاق های این شرکت جایی برای سرخوشی و رنگ و زیستن نیست. هر چی هست کار و اخم و سنگینی و چیزایی که حتی با در ذهنش گذراندن بهشون هم قلبش می گیره و تو ذهنش ناخودآگاه این فکر میاد که چرا مثلا مانی دیواراش رو بنفش یا صورتی یا سبز پسته ای یا حتی نارنجی نزده؟ قطعا اون جوری آدم بیشتر سر ذوق می اومد که کار انجام بده. کوتاه بیا نانادی به‌شدت بچه ای. حتی فکراتم بچه گونه است. برو بابا. این همه آدم دورو برت که ادای آدمای بزرگ رو در میارن، راست بگو کدومشون به قلبت نشسته؟ همشون فقط برای نیم ساعت قابل تحمل هستن. بعدش می خوای با همین کف دستات خفه شون کنی. خدایی فکر می کنی چند تاشون تا حالا چرخ زدن رو صنقلبی چرخ دار رو امتحان کردن؟ باور کن هیچ کدوم… که اگه یه بار امتحان کرده بودن حالا این همه، همه چیزشون سرد و خشک نبود. وای کاش یه بارم صنقلبی مانی رو امتحان کنم این صنقلبی مدیریتی ها عالی اند. مجدداً چرخی می زنه و با خنده کف دستاش رو محکم تر به میز می گیره و کمی صندلیش رو از میز فاصله می ده و دیدهاش رو می بنده و با خنده ای که به زور صوتش رو خفه کرده شروع به چرخیدن می کنه.
مرد در نیمه بسته اتاق کنفرانس رو آروم با فشاری اندک باز می کنه و وارد اتاق می شه که با دیدن صحنه مقابلش لحظه ای گیج و متعجب نادیا رو نگاه می کنه که درست مثل دختر بچه های تخس و شیطون دور از دیده مولینشون دارن شیطونی می کنن. یه لحظه قلبش می لرزه و نگاهش روی صورت نادیا می گرده و انگار از تبسم نادیا روی لبش لبخندی می شینه و محو صورتش می شه. صورتی صاف و معصوم که خبر از دنیای هزار رنگ بیرون نداره انگار. فرشته ای که فارغ از هر غم و غصه ای با چرخ زدن روی یه صنقلبی قلبش از خوشی پر می شه و لبخند ساده و آسون رو لبش می شینه. نگاهش از روی صورت نادیا کم کم پایین میاد و روی کوله پشتیش می افته که با بی قیدی روی زمین پرت شده. با لبخند روی زمین خم می شه و کنار پای نادیا قرار می گیره و کوله رو از روی زمین کشیده می کنه و هم وقت سرفه ای آروم می کنه که نادیا ناگهان چشماش رو باز می کنه و با وحشت روی صنقلبی سیخ می شینه و نگاه شرم زده اش رو برای ثانیه ای به پیمان و کوله اش که توی کف دستشه می دوزه و بعد آروم دستش رو جلو می بره و کوله رو می گیره و زمزمه می کنه:
– شما اینجا چی کار می کنین؟
پیمان با خنده ای کنترل شده و نگاهی آروم به نادیا در پاسخش می گه:
– مثل این که فراموش کردید برای چی اومدین اینجاها.
– خوب این چه ربطی داشت به شما؟
– خوب من اومدم ببینم مشکلت کجاست و کمکت کنم دیگه.
– ها؟؟؟ شما؟؟؟ ولی آخه مانی گفت یکی از دوستاش قراره بیاد که. همونی که یه کم عجیب غریبه.
پیمان با خنده و در حالی که روی صنقلبی کنار نادیا می شینه ادامه می ده:
– حالا چرا عجیبه؟
نادیا با خنده و آوایی آهسته و سرخوش از بکف دست اومدن یه فرصت برای توضیح دادن یه کشف مهم به پیمان و در نهایت با هم ریز خندیدن به اون مرد، هیجان زده ادامه می ده:
– بَه… خبر ندارین. مانی یکی رو پیدا کرده که با یه دختر تنها نمی شینه جایی. اوه داشته باش!!! یعنی جون می ده یه کم اذیتش کنم. راستی شما دیدینش؟
پیمان با لحنی جدی این بار رو به نادیا و در جوابش می گه:
– بله. ولی خوب این چه چیز عجیبی داره؟
– اوه خوب عجیبه دیگه. می دونی به نظر من فقط آدمایی که به خودشون شک دارن و نمی تونن جلوی نگاه و رفتارای خودشون رو بگیرن، از این فلسفه بافی ها دارن. وگرنه دو تا آدم عاقل و بالغ چه دلیلی داره اصلا بخوان به چنین چیزی فکر کنن و برو تا ته…
– خوب هر کس یه عقیده ای داره و عقاید هر کس محترمه و باید بهش احترام گذاشت. موافق نیستین؟
نادیا بار دیگر نگاهش رنگ شیطتنت می گیره و زیر لب زمزمه می کنه:
– ولی یه کم اذیت کردن خوبه دیگه.
پیمان این بار می خنده و نگاهش رو به نادیا می دوزه و می گه:
– خوب اون استاد معتقد و عجیبی که مانی بهتون گفته بود منم. پس دیگه حرف زدن تعطیل و کتابتون رو باز کنید و اشکالاتتون رو بگین تا حلشون کنیم.
نادیا یک‌باره وحشت زده و قرمز از خجالت سرش رو تا آخرین حد ممکن به پایین می چسبونه و زمزمه می کنه: شمـــــــــــا؟؟؟ من… من منظوری… من…
پیمان حرف نادیا رو قطع می کنه و با نگاهی جدی رو به نادیا می گه:
– لازم به توضیح نیست. دیگه فقط در مورد درس صحبت می کنیم. خوب مشکل چیه؟
نادیا زیر نگاه سنگین پیمان خودش رو مشغول در آوردن کتاب قانون و لپ تاب و کاغذ و خودکار می کنه و هم چنان با خودش زمزمه می کنه:
” حالا می مردی اگه لال می شدی؟ اه مگه کف دستم به این مانی عوضی نرسه. پسره دیوونه نکرد به من بگه این استاده همین پیمان که من از همون اول بگم بی خیال. مشاهده کردی چه گندی زدم؟ حالا من به این چی بگم؟ الان کافیه بگم می خوام برام خیار غَبن رو توضیح بدی که این تا ته خط رو بخونه و فکر کنه حالا خبریه و حتما عاشق چشم و ابروش شدم که هر چی تحقیق می گه به اونا من بدو بدو میرم خودم رو خفه می کنم که براش خود شیرینی کنم. اه.
پیمان مجدداً رو به نادیا شروع به حرف زدن می کنه:
– نادیا خانم؟؟؟ پس چی شد؟ نمی خواین شروع کنین؟
– خوب راستش من… مانی به من نگفته بود که از شما خواسته وگرنه من بهش می گفتم که نیازی نیست مزاحم شما بشه. من… خودم می خونم شما برین به کارتون برسین. ممنون.
پیمان کتاب قانون رو باز می کنه و بی توجه به حرف نادیا ورق می زنه و هم وقت حرفای مانی توی ذهنش میاد:
” پیمان می شه اگه تا شامگاه برنامه ای نداری کمک نادیا بکنی؟
چه کمکی؟
دوستش بابک ازش تمایل داشته تو یه تحقیق در مورد خیار غبن کمکش کنه و اینم که خودت بهتر می دونی کلا تو باغ نیست اصلا. حالا باید یه وقت ۶- ۸ ساعته بذاری زیبا مطلب رو براش توضیح بدی و جا بندازی. ببین اولش به‌شدت به زحمت می اندازتت و واقعا باید حوصله به خرج بدی اما یه مزیتی که داره اینه که اگه بخواد چیزی رو یاد بگیره آن چنان هوش و حواسش جمع می شه و با دقت گوش می ده و به قاما سر ذوقت میاره.”
هنوز برای پیمان یه علامت سواله که چرا انقدر نادیا مشتاق یاد گحرکت کردن این مطلبه اما از طرفی از نگاه نادیا و حرفاش شک و دو قلبی کمک تمایل داشتن از خودش رو حس می کنه و در نتیجه بدون فرصت دادن به نادیا از روی قانون اولین ماده مربوطه رو می خونه و متعاقب اون شروع به توضیح دادن می کنه و به این ترتیب نادیا رو از هر تصمیم گیری ای باز می داره.
نادیا کم کم نگاهش رو بالا میاره و روی لبهای پیمان ثابت می شه و با دقت گوش می کنه به توضیحاتش ولی فکرش تنها چند ثانیه به تمرکزش ادامه می ده و بعد ناخودآگاه محو نگاه و صوتی آروم و پر قدرت پیمان می شه. نگاهش روی دستای پر قدرت پیمان می چرخه و بعد روی پیجادهن مردونه سفیدش. نگاهش بالا می ره و روی تک دکمه های باز بالای پیرهن میره و ناگهان یاد تصورش از مرد عجیب می افته و خنده رو لبش می شینه. خنده ای که عمرش تنها چند ثانیه می شه و با نگاه خشمگین و لحن برّان پیمان قطع می شه:
– خانم راد چی می بیان کردم؟
– ها؟؟؟؟ اممم… خوب… خوب داشتین…
– داشتم حرف خنده داری می زدم؟ وقتی دارم بهتون مطلبی رو توضیح می دم انتظار دارم با تمام حواس به من گوش بدین. چون هم وقت من با ارزشه هم قطعا وقت شما و هیچ کدوم هم قرار گرفتیم اینجا تا وقتمون رو تلف کنیم. پس بار اول و آخریه که می بینم حواستون همه جا هست الا اینجا. متوجه شمشاهده کرد؟
لحن محکم و خشمگین پیمان ترس رو تو وجود نادیا میاره و تنها سرش رو به پایین و به مفهوم بله تکون می ده و پیمان بار دیگر توضیحاتش رو از سر می گیره و نادیا با تلاش زیاد سعی می کنه حواسش رو متمرکز کنه که این بار با تکون پیمان و نزدیک تر کردن فاصله اش با نادیا و آوردن کاغذ جلوی نادیا و حرکت خودکارش روی کاغذ و پخش شدن رایحه ادکلنش و صدای نفس هاش، باز تمرکز نادیا به هم می خوره و گیج پیمان می شه و با عجز زیر لب ناله می کنه با خودش:
” چته مرگ. اه. “
پیمان زمزمه نادیا رو می شنوه و یک‌بارهی سرش رو بالا و به چشمان نادیا می دوزه:
– بله؟؟؟ مشکل چیه نادیا خانم؟ انگار اصلا نه حواستون با منه نه میلی به یاد گیری دارین.
بعد خودکار رو با قدرت روی میز می گذاره و رو به نادیا می گه:
– چی کار کنیم حواستون جمع بشه؟ این جوری تا نصفه شامگاهم به جایی نمی رسیم.
نادیا نگاه م*س*تاصلش رو به پیمان می دوزه و سرش رو زیر می اندازه و زمزمه می کنه:
– می شه بشینم رو به روتون؟
– اگه بشینی مشکل حله؟ حواست جمع می شه؟
نادیا زیر لب زمزمه می کنه:
– بهتر میشه.
پیمان با حرکت سر موافقتش رو اعلام می کنه و نادیا از روی صندلی کنار پیمان کشیده می شه و رو به روی پیمان اون سمت میز می شینه و نگاهش رو به میز می دوزه و زمزمه می کنه:
– بفرمایید.
پیمان بار دیگر از اول شروع می کنه و نادیا این بار تمام حواسش رو می ده به درس و توضیحات. کم کم انقدر تو درس فرو می ره که همه چیز جز کلمات و اصطلاحات از ذهنش پاک می شن.
پیمان نگاهش رو به نگاهای خسته نادیا می دوزه و تو دلش این همه پشتکار و تلاش رو تحسین می کنه. ساعت روی دیوار ۱۰ شامگاه رو نشون می ده که دست از توضیح برمی داره و رو به نادیا می گه:
– فکر کنم برای امروز بسه. به‌شدت خسته شدین.
– شما بیشتر. من که فقط گوش دادم. شرمنده ام واقعا.
پیمان دلش می تمایل داشت بگه این بهترین لطفی بود که می تونستی در حق من و دلم بکنی و ساعت ها از مشاهده کردن و بودن در کنارت لذت ببرم. ولی در جواب نادیا با لبخند زمزمه می کنه:
– دیگه هیچ وقت از این حرف ها نزنید . تدریس وظیفه منه و تا وقتی که ببینم شاگردم مشتاق یادگیریه و حواسش رو می ده بهم نه احساس خستگی می کنم نه هیچ چیز دیگه. تازه لذت هم می برم و البته در نهایت با مشاهده کردن نتیجه کار خستگیم کامل در میره. پس از امروزگار تا چهار شنبه وقت دارین تا با این مطالبی که بهتون یاد دادم برین و یه تحقیق عالی و کامل برام انجام بدین. می خوام مثل تحقیق قبلی باشه که خستگی از تنم در بیاد. هر جا هم ایرادی داشتین بدون تعارف بهم زنگ بزنید و ازم بپرسید. اگه بتونم تلفنی اگه نه حضوری بهتون توضیح می دم.
بعد خودکار رو کف دست می گیره و بالای آخرین برگۀ خلاصه نویسی کرده، شماره موبایلش رو می نویسه و بعد رو به نادیا می گه:
– باشه؟
– ممنون. دیگه از اینجا به بعد خودم تنهایی از پسش برمیام.
هم وقت نادیا مشغول جمع کردن کیف و کتاباش می شه که پیمان بعد از کمی تعلل و در حالی که از روی صندلی بلند شده و کنار نادیا قرار گراهی شده ادامه می ده:
– تا شما وسایلتون رو جمع کنید من هم کیفم رو بردارم و بریم که این آقای عجیب با یه دختر شیطون توی این دفتر تنها موندن و الانه که دختر شیطون بفهمه و شروع به اذیت آقای عجیب بکنه.
بعد با خنده آروم از در بیرون می ره. در حالی که خودش هم از این لحن حرف زدنش و عنوان کردن تنهاییشون با هم توی دفتر، به نادیا متعجبه. حالا به حرف نادیا می رسه که واقعا جایی برای حتی اندیشیدن به چنین چیزی رو هم لااقل وقتی با نادیا است به خودش نباید بده. چراکه نادیا دختریه که همه چیز رو در حد تعاقلب حفظ میکنه و به اصول پایبنده. باز هم از قیاسی که همواره بین مریم و نادیا می کرد پشیمون می شه و با خودش فکر می کنه قطعا این دختر اگر بهش پا بدی هم محترمانه پاش رو پس می کشه و سر بلندت می کنه. با لبخندی شیرین کیفش رو برمی داره و هم زمان با نادیا از در دفتر مانی بیرون میرن و وارد آسانسور می شن.
نادیا برای شکستن خاموشی آسانسور و در حالی که از این همه نزدیکی به پیمان دچار نوعی استرس شده بود با صوتیی تقریبا کشیده که سعی می کنه خالی از لرزش باشه و اخمایی در هم کشیده رو به پیمان می گه:
– می بینی تو رو خدا. این مانی هم انگار نه انگار که قبل راهی شدنش بیاد یه خدافظی کنه باهامون ها. به‌شدت نامرده. همین جوری راشو کشید رفت.
پیمان با تبسم نگاهش رو آروم روی صورت نادیا می گردونه و در جواب می گه:
– نه بابا. بیچاره به من پیغام داد داره می ره. بیان کرد شما حواست پرت می شه بین درس مزاحم نشه. وگرنه حتما می اومد خدافظی می کرد. حالا حتما شامگاه بهت زنگ می زنه.
سر تکون دادن نادیا هم مدت می شه با رسیدن آسانسور به طبقه همکف. پیمان کف دستش رو به حالت تعارف مقابل نادیا حرکت می ده و نادیا با تبسم از در خارج می شه و پیمان پشت سرش در حالی که نگاه خندانش روی کوله پشتی قلمبه شده نادیا ثابت شده. هممدت بی اراده دستش رو زیر کوله می گذاره و سنگینی کوله رو از روی شونه های نادیا کم می کنه که نادیا با حالی عجیب به پشت بر می گرده و به این شکل کوله از کف دست پیمان جدا و بار دیگر روی دوشش می افته.
– می تمایل داشتم سنگینیش رو کم کنم.
نادیا با تبسم می گه:
– عادت دارم. همیشگی همین قدر سنگینه کوله ام.
پیمان کف دستش رو به سمت کوله دراز می کنه و با تبسم می گه:
– بده من میارم.
– نه ماشین همین نزدیکیه. دیگه رسیدیم.
پیمان با نگرانی نگاهی به ساعتش می کنه و ادامه می ده: خیلی دیر نیست برای تنهایی برگشتن؟ ساعت ده و نیمه.
نادیا با تبسمی کمرنگ و در حالی که تو ذهنش با خودش زمزمه می کنه:
” هه دیر؟؟؟ من خیلی وقته عادت کردم تنهایی از خودم مراقبت کنم. برای من دیر و زود تفاوتی نداره. تنهایی همواره تنهاییه برام. چه دیر وقت و تاریکی چه روشنایی. “
فکرای در حال چرخ زدن توی مغزش رو پس می زنه و زمزمه می کنه:
– نه مشکلی نیست. دلواپسی نداره. درها رو قفل می کنم شیشه ها رو هم می دم بالا و یه راس می رم تا توی پارکینگ.
پیمان که انگار نمی تونه حرفای نادیا رو باور کنه و فکر می کنه فقط برای کم نیاوردن جلوی خودش و بر طرف کردن نگرانی اش، نادیا چنین حرفی می زنه و در حالی که مدام تو ذهنش خودش رو محکوم می کنه به این همه بی فکری و نگه داشتن نادیا تا این ساعت شامگاه بیرون از خونه اش، با تبسم بین حرف نادیا می ره:
– خوب من یه پیشنهاد دارم اونم این که با منزل تماس بگیرین تا نگران نشن و بعد با هم بریم یه شامی بخوریم و از اون طرف شما برگردین خونه و منم برم خونه خودم. موافقین؟
– عالیه چراکه قطعا مامان اینا خونه نیستن و راهی شدن دوره دوستاشون. زیرا جمعه ها هر هفته خونه یکی می رن و وقتی هم برگردن شام خوردن. منم این جوری تنهایی مجبور نمی شم شام بخورم.
بعد با ذوقی کودکانه به پیمان نگاه می کنه: من دلم مرغ کنتاکی می خواد با سیب زمینی و ذرت. قبول؟
پیمان به نادیا که حالا همزیرا دختر کوچولوهایی که می خوان شام برن بیرون بخورن ذوق کرده، نگاه می کنه و با خنده موافقتش رو اعلام می کنه.
نادیا در ماشینش رو باز می کنه و رو به پیمان می گه:
– قرارمون کدوم رستوران؟
پیمان با خنده و لحنی جدی رو به نادیا می گه:
– با هم می ریم. یعنی منم با ماشین شما میام. می خوام ببینم کف دست فرمونتون چطوره.
– مگه ماشین ندارین؟
– چرا ولی با شما میام بعد از شام برمی گردم و ماشینم رو برمی دارم. ببینم نکنه می ترسین خراب کنین جلوی من؟ یادمه دست فرمونتون برای لایی کشیدن و آینه زدن به‌شدت خوب بود. نکنه شانسی بود؟
نادیا با تبسمی شیرین سوار می شه و هم زمان تو فکرش به یاد آینه ماشین پیمان می افته که تو اون حرکت بچه گانه اش و برای تلافی تدلی که پیمان ازش گحرکت کرده بود، کرده بود.
پیمان هم سوار می شه و در ماشین رو می بنده که نادیا زمزمه می کنه:
– متاسفم. کارم بچه گانه بود.
– شاید هر کس دیگه ای هم جای شما بود همین کار رو می کرد. فراموشش کنید اما به خاطر بسپارید که گذشت همیشگی بزرگترین درسه و برای اشتباهاتتون دنبال تلافی کردن نباشین هیچ وقت؛ بلکه دنبال جادهی برای جبران یا دوباره تکرار نکردنش باشین.
نادیا با سرعت و در حالی که به سمت رستوان مورد علاقه اش می ره با اخمی عمیق نگاهش رو برای لحظه ای به پیمان می دوزه و زمزمه می کنه:
– من کار اشتباهی نکردم.
پیمان با خنده بین حرفش می ره:
– خواهش می کنم نادیا خانوم. تدل به نظرتون کار اشتباهی نیست؟
– نه.
– چرا فکر می کنین کار درستیه؟
– چراکه من این جوری فکر میکنم.
– یعنی همیشگی هر جوری که خودتون فکر می کنید به نظرتون درسته؟
– خوب نه.
– پس چی؟
نادیا م*س*تاصل زمزمه می کنه:
– نمیدونم. انقدر سوال پیچم نکنین. خوب من عادت کردم.
– ولی انسان باید سعی کنه عادت های بدش رو ترک کنه.
– نمی شه.
– سخته؟
– خیلی.
– ولی تو که از پسش برمیای. هم هوش خوبی داری، هم اراده و پشتکار. پس فقط باید بخوای.
– خسته می شم. بعد از اون تحقیق قبلی تا یه هفته همه وجودم خسته بود. بی خوابی. استرس. کلی اطلاعاتی که یهو وارد ذهنم کرده بودم.
با خنده ادمه می ده:
– به خدا مغزم هنگ کرده بود. هی پیغام error می داد.
– هر کاری اولش سخته. بعد عادت می شه. اگه بخوای روزگاری یه وکیل موفق باشی باید سعی کنی ذهن پر و مطلعی داشته باشی. همیشگی باید به روزگار باشی و در حال مطالعه. انقدر با کتابای قانونت زندگی کنی که ماده ها رو حفظ باشی. حتی شماره هاشون رو.
– فقط می خوام یه مدرک بگیرم. انگیزه بیشتری ندارم. تا وقتی هم برای کاری انگیزه نداشته باشم قلبیلی برای تلاش زیادی کردن نمی بینم.
– دلت نمی خواد از دوستت بابک یا سارا جلو بزنی؟
– نه. که چی بشه؟
– قلبت نمی خواد شاگرد اول دانشگاه باشی؟
– نه. چه اهمیتی داره اول باشی یا آخر.
پیمان هم چنان با سوالاش سعی می کنه نادیا رو تحریک بکنه تا بلکه چیزی براش انگیزه بشه ولی نادیا در مقابل تمام سوالاش تنها به بیان کردن نه و راحت گذشتن از کنارشون بسنده می کنه. پیمان کمی عصبی از این بحث بی نتیجه و ناامید از این که نتونسته نادیا رو وادار به تغییر موضعش بکنه، با ایست ماشین کنار رستوران حرفش رو نیمه کاره رها می کنه و از ماشین پیاده می شه و هر دو به سمت در رستوران حرکت می کنن.
نادیا با ذوق می گه:
– بریم روی اون مبلا بشینیم. این جوری می تونیم لم بدیم و یه شام راحت بخوریم.
– باشه. شما تا یه جا بشینی منم سفارش می دم و میام. فقط غیر از مرغ و ذرت چیزی می خواین؟
نادیا با سرخوشی سرش رو به سمت پایین تکون می ده و ادامه می ده:
– یه سالاد فصل یه پیاز سوخاری یه قارچ سوخاری با… اممم… نوشابه کوکا… دسرم می خوام.
پیمان با خنده نگاهی به نادیا می کنه و با سر موافقت می کنه و به سمت قسمت سفارش میره که نادیا سریع پشت سرش می دوئه:
– شما چی می خواین بخورین؟
با خنده می گه:
– چطور؟
نادیا سرش رو پایین می گیره و زمزمه می کنه:
– قلبتون پیتزا نمی خواد؟ مخلوط؟
پیمان هر چی سعی می کنه واقعا نمی تونه جلوی خنده اشو بگیره. این دختر واقعا هنوز خیلی بچه است. به همون سادگی، با همون احساس کف دست نخورده کودکانه. سرش رو کشیده می کنه و نگاهش رو به چشمای نادیا می دوزه:
– اینم فکر خوبیه. یه پیتزا مخلوط می گیرم با یه مرغ چهار تیکه با یه همبرگر یا هات داگ. ها؟
– چیز برگر.
نادیا به حالت دو از کنارش رد می شه و به سمت میز می ره و پیمان از پشت سر نگاهش می کنه و می خنده.
پیمان نگاهش رو بار دیگه به نادیا می دوزه که مشغول خوردن ذرت و سالاده و تقریبا غذاهاش دست نخورده مونده. با لحنی جدی و هم چراکه پدری که می خواد به دختر کوچولوش غذا بده، ذرت رو از دست نادیا می گیره و ظرف سالاد رو هم از جلوش برمی داره و مرغ رو می گذاره.
نادیا با اخم دستش رو به سمت سالاد و ذرت دراز می کنه که پیمان ظرف رو پس می کشه و خطاب به نادیا می گه:
نادیا خانوم اول غذا بعد سالاد و ذرت. این همه غذا گرفتم باید اول اینا رو بخوری. شام می خوای بخوری نه عصرونه. غذات تموم شد اجازه داری اینا رو بخوری.
– اه خوب همه رو با هم می خورم.
– نه. همین که بیان کردم. غذاتو بخور. وگرنه من غذام زودتر تموم شه سالاد و ذرت رو می خورم و اصلا نمی رسه بهت.
نادیا با قهر ظرف غذا رو جلوش می کشه و شروع به خوردن می کنه و هم مدت زمزمه می کنه:
– حالا اگه با اون دختره هم اومده بودی از جلوش برمی داشتی اینارو؟
پیمان لحظه ای گیج و متعجب کف دست از خوردن می کشه و چشم می دوزه به نادیا و زمزمه می کنه:
– کی منظورته؟
– نمی دونم کیه. یه بار بیشتر نمتوجه شدمش. تو دفترتون. بی خیال. مهم نیست. به من چه.
اما تو ذهنش به خودش می گه:
” تو که راست میگی، به تو چه. اصلا هم برات مهم نیست. از این سوالم اصلا قصد نداشتی بفهمی اون دختره رو هم می بره رستوران و بیرون یا نه. “
پیمان بدون منظور و با لبخندی آروم زمزمه می کنه:
– کمند بسیار با تو فرق داره. تو هنوز تو یه عالم دیگه ای.
بعد تو ذهنش جمله اش رو ادامه می ده:
” تو یه کوچولوی شیطونی که دلت همه چی می خواد و درست مثل بچه ها باید دیده گذاشت تا غذاتو بخوری و … تو یه جهان شور و زیستن ای. با تو غذا خوردن یه مزه دیگه می ده. ولی من و کمند وقتی با هم می شینیم سر غذا فقط برای رفع تکلیف و سیر شدنه. ما هیجانی برای نوع غذا ، حتی مزه اش نداریم. تو آدم رو به ه*و*س می اندازی. انقدر که شاید باورت نشه دلم می میل داشت الان برم یه هات داگ هم سفارش بدم. “
اما نادیا با حرف پیمان به‌یک‌باره خنده از لباش می ره و منظور پیمان رو کاملا چپه تو ذهنش تصور می کنه و با غصه با خودش زمزمه می کنه:
” هه پس اسمش کمند خانومه. آره دیگه خوب چرا تعارف می کنی بگو تو زیادی لوس و بچه ای. بگو ما می ریم رستوران آ اس پ می شینیم پشت صنقلبی و با چاقو چنگال استیک می خوریم و پیانو گوش می دیم و گاهی یه لبخند می زنیم. اه اه. ولم کن بابا. به درک. حاضرم بمیرم یا اصلا بهم بگی بچه دو ساله ام اما مجبور نشم یه همچین جایی برم غذا بخورم. کوفتم می شه آقا جون. “
بعد بلند و با لحنی تلخ رو به پیمان ادامه می ده:
– متنفرم برم بشینم تو یه رستوران مسخره و با چاقو چنگال غذا بخورم. تازه حق انتخابم هم فقط یه غذا باشه. غذا خوردن برای من یه تفریح لذت بخشه. هیچ جوره حاضر نیستم به خودم حرومش کنم.
– نادیا؟؟؟؟ نادیا خانوم؟؟؟
پیمان نگاهش رو به لب های ورچیده نادیا می دوزه و دوباره نامش رو تکرار می کنه و می گه:
– من اصلا منظورم این نبود که اون جوری شام خوردن رو ترجیح می دم. اتفاقا من کلی هم دارم لذت می برم از این شامی که داریم می خوریم.
نادیا پاسخی نمی ده و پیمان که از غم نادیا چیزی روش سنگینی می کنه انگار، دستش رو به سمت صورت نادیا دراز می کنه و آروم چونه اش رو می گیره و سرش رو بالا میاره و نگاهش رو به چشمای سبز وحشی می دوزه و با لبخند زمزمه می کنه:
– می دونی نادیا من و کمند هیچ وقت طعم لذیذ غذاها رو حس نمی کنیم همیشگی یه جورایی انگار رفع تکلیف بکنیم. ولی الان واقعا دارم از خوردن این غذاها با تو لذت می برم. دارم مزه شون رو احساس می کنم. من مسرورم از این که با هم اینجاییم و با غذا خوردن و شیطونی هات داری همه اون حس های دلنشین و لذت بخش خودت رو به منم منتقل می کنی. باور کن نادیا. خوب ببینم حالا با یه هات داگ چطوری؟ یه دونه برم بگیرم؟
انگار حرفای پیمان به‌یک‌بارهی همه ی اون حس های بد و هر چیزی که ربطی به کمند و آزردهی داشته باشه رو از وجودش می بره و با خنده رو به پیمان سرش رو به علامت موافقت تکون می ده.
پیمان با خنده از پشت میز قد بلند می شه و دقیقه ای بعد با سینی محتوی ساندویچ برمی گرده و رو به نادیا می گه:
– زود باش ببینم. تو که هنوز هیچ کدوم از غذاهاتو تموم نکردی. بدو ببینم. کلی پول دادم بالاشون . باید تا ته غذات رو بخوری ها. تازه اگه نخوری از دسر هم خبری نیست.
نادیا آخرین قاشق بستنیش رو می خوره و بعد با خنده کف دست روی قلبش می گذاره و رو به پیمان که با آرامش مشغول خوردن قهوه اشه می کنه:
– وای دارم می ترکم انقدر خوردم. همشم تقصیر شماست.
پیمان با آهستهش نگاهی به چهره کودکانه نادیا می کنه و می گه:
براس اونم یه مسیر حل دارم. می ریم ته دنیا. یه کم قدم می زنیم تا هضم شه اینایی که خوردیم. چطوره؟
– عالیه. حرف نداره. فقط به مولین اینا یه زنگ بزنم چون الانا می رسن یه وقت مضطرب می شن.
– باشه مشکلی نیست.
چند دیقه بعد به سمت ماشین نادیا حرکت می کنن که پیمان دستش رو مقابل نادیا دراز می کنه و می گه:
– کلید لطفا.
نادیا از خدا میل داشته کلید رو به کف دست پیمان می ده و خودش در کمک راننده رو باز می کنه و بالا می پره و پیمان هم سوار می شه و آروم به سمت شمال و پشت کوچه پس کوچه های فرشته می ره.
نادیا آروم دیدهاش رو می بنده و با لذت عطر پیمان رو می بلعه و با حس وجود پیمان ثانیه ای بعد به خوابی نیمه عمیق می ره. از ملایمش پیمان هین رانندگی که درست به عکس خودشه که همیشگی عاشق سرعته لذت می بره. پیمان در ملایمش کامل و به نرمی رانندگی می کنه.
ثانیه ای بعد نادیا به رویای بودن با پیمان و یک شب در کنارش لحظه ای دیده هم گذاشتن و پیمان م*س*ت عطر وجود نادیا و این ملایمش کاملا متضاد با روحیه و وجود نادیا که تنها خوابی آروم باعثش شده، می شه. نگاهش رو بی اراده به سمت صورت نادیا می گردونه و با تبسم ثانیه ای به صورتش خیره می شه و دستش رو آروم به سمت ضبط می بره و بلافاصله بعد از روشن کردنش صداش رو کم می کنه چراکه با روحیه نادیا قطعا گوش دادن به موسیقی اون هم در آهستهش و آروم اصلا جور در نمیاد و حدسش هم با تبسم روی لبش به یقین تبدیل می شه. صوتی ابی توی ماشین می پیچه و هر دو به خلسه ای عجیب فرو می رن. هر کدوم تو رویای چند دقیقه بودن و حس کردن دیگری با تمام وجود.
پیمان ماشین رو پارک می کنه و سرش رو به سمت نادیا برمی گردونه که دیدهاش هنوز بسته است و به خواب آرومی حرکت کرده. خستگی از چهره اش می باره. قلبش نمیاد بیدارش کنه. بعد از اون همه درس گوش دادن و تکون نخوردن برای این دختر که اگه دو دقیقه یه جا بشینه کلافه می شه، بیش از این هم نباید انتظار داشت. صنقلبیش رو کمی به عقب می ده و به حالت لم داده، نیمه برمی گرده سمت نادیا و چشم می دوزه به صورتش و با همه وجود از این همه نزدیکی و صدای نفس های آروم نادیا لذت می بره. احساس می کنه نادیا کمی سردشه. آروم کتش رو از روی صنقلبی پشت برمی داره و روی نادیا می کشه. کف دستش رو می بره به سمت گردن نادیا تا کت رو فیکس کنه که برای ثانیه ای کف دستش با پوست گردن دختر برخورد می کنه و گرمایی ناگهانی تو وجودش می پیچه. دستش خارج از کنترل و انگار منبع گرما جذبش کنه به سمت گونه دختر می ره که با تلاش تمام نیمه راه جلوش رو می گیره و آروم می گیرتش توی دست دیگه اش و به حالت مشت با کف دست دیگه نگهش می داره و گیج نگاه خسته و کلافه اش رو مجدداً به صورت نادیا می دوزه.
نادیا گرمای به‌یک‌بارهی و بوی گس عاشق شدنی پیمان تو بینی اش می پیچه و تبسمی گرم رو روی لبش می نشونه. کمی هوشیار می شه ولی حتی تکون هم نمی خوره که مبادا این خواب شیرین رو از کف دست بده. گویی رویای شیرینی می بینه که حتی با یه تکون فرو می ریزه. دستش رو جمع تر می کنه و پاهاش رو آروم به سمت شکمش جمع می کنه و از زیر کت رو بالاتر می کشه و تقریبا روی بینیش قرار می ده. ناخودآگاه نفس عمیقی می کشه تا این گسی نزدیک و خوشایند رو بیشتر داشته باشه و تکونی می خوره.
پیمان با تکون نادیا لحظه ای دست و پاش رو گم می کنه ولی با مشاهده کردن چشمای بسته نادیا با آهستهش سرش رو از روی صورت نادیا برمی گردونه و به شیشه ی جلو خیره می شه و دستاش رو به حالت کف دست به سینه جلوش می گیره و ثانیه ای بعد کلافه آروم در ماشین رو باز می کنه و پیاده می شه و به سمت پرتگاه که با فاصله تنها ۱۰ قدم از ماشینه، می ره و هم مدت یه نگاهش هم به سمت ماشینه که مبادا کسی نزدیک ماشین بشه. به کنار پرتگاه می رسه و آروم سرش رو برمی گردونه به پشت اون همه نور و قوطی های کوچیک زیر پا و چشم می دوزه به ماشین. انگار نیرویی قوی نگاهش رو به این سمت بر گردونده. اون همه زیبایی و عظمت همیشگی دره شهر خاکستری برخلاف همواره حتی ذره ای تاب مقاومت در مقابل این نور و گرمای تازه پیدا کرده رو نداره.
نادیا نگاهاشو آروم باز می کنه و نگاهش رو به سمت راننده می گردونه و صنقلبی خالی پیمان برای لحظه ای غم رو به چشماش میاره اما درست همون لحظه نگاهش به کت انداخته شده روش می خوره و لبخند روی لبش می شینه و زمزمه می کنه:
” می گم داشت حالم خراب می شد نگو کت تو روم بود. وای چی می شد دیگه کتت رو پست نمی دادم؟ روتو کم کن بی جنبه. متوجه شده سردته کتش رو انداخته روت دیگه قلبیل نمی شه بخوای دنبال آستر بگردی. اوف تو هم کشتی منو. خوب لااقل بذار تنم کنم یه کم گرمای تنش توی تنم بشینه. خجالت بکش. ای بابا من که هر چی می گم تو می گی یا رومو کم کنم یا خجالت بکشم. چه گیری کردیم ها. می گم من وجدان نخوام کیو باید ببینم؟ “
بعد آروم با تبسم کت رو تنش می کنه و هم چراکه شیء گرانبها با دو کف دست بغلش می کنه.
” اوی داری چیکار می کنی؟ چرا کت پسره رو داری می چلونی. چروک شد بابا. ای بابا خودش روم انداخته می تمایل داشت فکر اینجاهاشم بکنه قلبم می خواد سفت بغل بگیرمش. برامم مهم نیست چروک بشه یا نه. “
نفس عمیق دیگه ای می کشه و در رو باز می کنه.
پیمان شاید پنج دقیقه یا ده دقیقه خیره به ماشین دیده می دوزه تا در باز می شه و اندام نادیا از دور تو متوجه شدش قرار می گیره. ناخودآگاه لبخندی شیرین لبش رو پر می کنه. نادیا در حالی که کت رو به خودش پیچیده به سمتش میاد و پیمان با متوجه شدن کت نگاه پر حسرتش رو به نادیا می دوزه و با خودش زمزمه می کنه:
” چی می شد می تونستم کتم رو همین الان که پر از توست ازت بگیرم. داری باهام چی کار می کنی دختر؟ شدم مثل پسر بچه های عاشق و م*س*تاصل. ببین به چه روزگاری انداختیم… “
نادیا با خنده ای سرخوش چشم می دوزه به پیمان و چند قدم مونده به پیمان با آوای کشیده می گه:
– ببینم نکنه این دره خاکستری رو از این پشتتون جمع کردن که نگاهتون این طور محو ماشین شده؟ می گم دره و شهر اون طرفه ها.
پیمان خندان و بی خیال این که ممکنه کف دستش برای نادیا رو شده باشه رو به نادیا زمزمه می کنه:
– از کجا معلوم؟ شایدم واقعا ته جهان این وری شده و یه دره نورانی این سمت درست شده.
نادیا تو قلبش از خوشی این که شاید منظور پیمان از این دره نورانی و ته دنیا خودش باشه، می لرزه و نگاه گرمش رو برای لحظه ای به پیمان می دوزه و بعد آروم از کنار پیمان رد می شه و لبه ی پرتگاه می شینه و چشم می دوزه به دورترین نقطه نورانی شهر. به اون همه ساختمون های سر به آسمون کشیده که تنها مثل قوطی های کوچیکی از این بالا مشاهده کرده می شن، نگاه می دوزه و کم کم نگاهش تو شهر نورانی گم می شه و از ذهنش جدا می شه. بعد آروم روی زمین می شینه و پاهاش رو آویزون می کنه و برای ثانیه ای نگاهش رو به سمت پیمان می گردونه.
نادیا انگار با نگاه می خواد پیمانم به جای گرفتن دعوت کنه. پیمان آروم جلو میاد و با فاصله کمی از نادیا و بدون خیره شدن به شلوار اتو کشیده سرمه ایش و بدون این که بخواد حتی یه ثانیه فکر کنه اگر کمند بود الان دو تا زیر انداز کوچیک می آورد تا زیرشون بذارن و کثیف نشن، روی زمین می شینه. اول با حالتی ناراحت و سیخ. اما وقتی نگاه خندان و گرم نادیا رو روی خودش ثابت می بینه کم کم اون رو هم فراموش می کنه و بی خیال و راحت روی زمین می شینه تا به نادیا نزدیک تر بشه. طعم این خاکی بودن رو آروم آروم مزه می کنه و نگاهش رو برای هزارمین بار و با تلاش از صورت نادیا به سمت منظره مقابل می گردونه و ناخودآگاه جهت نگاه نادیا رو دنبال می کنه اما به جایی نمی رسه. برمی گرده تا صورتش رو نگاه کنه و بعد آروم آروم نگاهش رو بگردونه به سمت دره تا نگاه نادیا رو دقیق رد یابی کنه که قطره اشکی گرم رو روی گونه نادیا می بینه. قطره اشکی سمج که آروم آروم به سمت پایین حرکت می کنه ولی نادیا انگار حتی احساسش هم نمی کنه. ناخودآگاه غم بزرگی از غم دختر تو قلبش می شینه و نگاهش رو می دوزه به نادیا. قلبش می خواد بفهمه این اشک چیه؟ اونم از گونه دختر همیشگی خوشحال و سرخوش و آزاد، ولی نادیا انگار تو یه جهانی دیگه است.
کم کم قطره اشک ها با سرعت بیشتر از هم سبقت می گیرن و فرو می ریزن. کف دست پیمان چندین بار تکون می خوره تا به سمت صورت دختر بره و اشک روی گونه اش رو پاک کنه… ولی با تلاش جلوش رو می گیره و در نهایت مغلوب قلب و قلب نا آرومش می شه و فاصله اش با نادیا کم و کمتر می شه و درست با فاصله یه کف دست با پای نادیا قرار می گیره و کف دستش آروم به سمت شونه نادیا می ره و از پشت در بَر می گیرتش.
نادیا که گرمای پناه دهنده مطمئنی رو حس می کنه با تموم وجود خودش رو به سمت کف دست پیمان می کشه و چسبیده به پای پیمان ، سرش رو آروم روی شونه ی پیمان قرار می ده و نگاهش رو باز می دوزه به دره و منظره مقابلش و اشک هاش همچنان می بارن.
پیمان آروم آروم بازوی نادیا رو نوازش می کنه و بعد از چند دقیقه زمزمه می کنه:
– نادیا خانوم؟ خوبی؟
نادیا تنها سرش رو تکون می ده.
– نمی خوای باهام حرف بزنی؟
– گریه خرسندیه. امشامگاه بهم به‌شدت خوش گذشت.
پیمان کف دستش رو آروم از دور شونه نادیا برمی داره و تبسم زنان نگاهش رو به چشماش می دوزه و زمزمه می کنه:
– پس دیگه نباید گریه کنی که. باید بخندی.
نادیا احساس می کنه گفتن یه حقیقت رو به پیمان بدهکاره. سرش رو کج می کنه و نگاهش با نگاه پیمان گره می خوره. تلاشی برای پس زدن نگاهش نمی کنه. تنها زمزمه می کنه:
– این اامان باری بود که یه دوست دعوتم می کرد به شام. رفاقت که من مهمونش بودم. دُنگی در کار نبود. خوشحالیم بابت حس این دعوت بود. اونم از یه دوست خوب. می تونم دوست خودم بدونمتون؟
پیمان با تبسم سرش رو تکون می ده و زمزمه می کنه:
– چرا که نه. مگه همه ی دوستا چطوری هستن که ما نیستیم؟ مسرور هم می شم. پس حالا که دوستمی اشکاتو پاک کن خانوم کوچولو که قلبم می گیره.
نادیا یک‌باره اخمش تو هم می ره و با لحنی رنجیده خطاب به پیمان می گه:
– من کوچولو نیستم.
– به نظر من که شما فقط می تونی یه خانوم کوچولوی خندون و شاد و پر انرژی باشی. حالا ببینم می خوای بریم یه کم بدوییم تا این غذاها هضم بشه؟ زیرا این جوری بخوای بشینی تا فردا هم چیزی هضم نمی شه ها.
نادیا با خنده و ناگهانی از روی زمین خیز برمی داره و همه ی غم و غصه ای که تو قلبش سنگینی کرده بود مثل باد می ره و با تبسم کف دستش رو به سمت پیمان دراز می کنه.
پیمان برای یه لحظه چشم می دوزه به دست نادیا و بعد تصمیم می گیره به چیزی جز لذت بردن از کنار نادیا بودن فکر نکنه، کف دست نادیا رو آروم می گیره و از روی زمین بلند می شه و با خنده ازش تشکر می کنه و با خودش کلنجار می ره تا دست نادیا رو ول کنه. ثانیه ای بعد به احساسش پیروز می شه و کف دستش رو شل می کنه تا از کف دست گرم نادیا بیرون بیاره که نادیا همچراکه شیء گرانبهایی کف دست پیمان رو می چسبه.
نادیا با خودش زمزمه می کنه:
” نه پیمان. امشامگاه نه. امشامگاه می خوام از همه ی حس های زیبای که از با تو و کنار تو بودن می تونم به دست بیارم، لذت ببرم. می خوام همه شون رو مزه کنم. می خوام دستامو محکم بگیری تا این همه تنهایی هام رو پر کنی. حتی برای چند دقیقه. امشب می خوام فقط تو باشی و تو و تو… امشب همه قانونای جهان رو زیر پا می ذاریم با هم. “
نادیا جمله آخر رو توی ذهنش بار دیگر و این بار قد بلند تکرار می کنه:
– می شه امشامگاه همه ی قانونای جهان رو زیر پا بذاریم؟
پیمان ثانیه ای گیج نگاهش رو به نادیا می دوزه و از حرکت می ایسته. چیزی توی نگاه نادیا حرارتش رو بالا می بره. گرمای بدنش به بالاترین حد ممکن می رسه و مغزش سریع شروع به کار کردن و در نهایت فرمان دادن می کنه. فرمانی قوی که با تمام تمایلش برای زیر پا گذاشتنش، تسلیمش می شه و به‌سرعت کف دست نادیا رو از دستش جدا می کنه و با حالی عجیب زمزمه می کنه:
– نه نادیا… نه.
نادیا لجوجانه دست پیمان رو مجدداً و این بار محکم تر می گیره و نگاهش رو به دیدهای پیمان می دوزه و کلامی که از دهنش خارج می شه تنها یک چرا است.
– چرا؟؟؟
– قاون ها برای این وضع شدن که بهشون احترام بگذاریم، این وظیفه ماست. پس چرا نداره. باید بهشون عمل کنیم.
– ولی بعضی قانون ها کف دست و پا گیرن، بعضی از قانون ها عمرشون به‌شدت وقته سر اومده، باید شکستشون. اگه با تغییرات جلو نریم می شیم همین جهان سومی ای که الان هستیم. پس باید این قانون های دست و پا گیر و زیر پا گذاشت.
چیزی توی ذهن پیمان بدترین فکرها رو در مورد میل داشته ی نادیا و قوانینی که اصرار به زیر پا گذاشتنشون داره، می کنه. حسی که ناخودآگاه اخم عمیق و جدیت همیشگی پیمان رو روی صورتش برمی گردونه و مجدداً سخت می شه. در جواب نادیا تنها لحظه ای نگاهش می کنه و بعد کف دستش رو مجدداً از دست نادیا بیرون می کشه و زمزمه می کنه:
– این چیزایی که تو می گی فقط قانون نیستن. برای من جزئی از اعتقاداتم هستن. نمی تونم زیر پا بگذارمشون. می فهمی؟
نادیا با خشمگینت دوباره دستش رو به سمت پیمان دراز می کنه که پیمان تند کف دستش رو توی جیب شلوارش می کنه و دوباره و این بار با تحکم بیشتری زمزمه می کنه:
– تو می فهمی حرفمو. مگه نه؟
– نه… نه… نه… نمی فهمم و نمی خوامم بفهمم. بعد با قدم های عصبی و دلخور از پیمان دور می شه. این قهر کودکانه اش تنها ثانیه ای به درازا می کشه و بعد در حالی که محکم کت پیمان رو به خودش فشار می ده با خودش زمزمه می کنه:
” نه پیمان. نمی ذارم خوشی امشامگاهم رو ازم بگیری. امشامگاه باید مال من باشی. باشه گرمای کف دستاتو نمی خوام. گرمای آغوش امنت رو نمی خوام. شونه هات رو برای آروم گراهی شدن نمی خوام ولی می خوام دنیای من رو امشب تجربه کنی. بهت قول می دم لذت ببری. کاری می کنم که هیچ وقت امشامگاه رو فراموش نکنی. نگاهت با من و قلبمه اما خودت نمی خوای باشی، اون عقل و مغز و منطقت پسم می زنه. مطمئنم می تونم یه روزگاری همه ی اینا رو مال خودم کنم. من نادیام. همون نادیایی که کار براش نشد نداره. من کوه رو کوه می گذارم. کاری می کنم امشامگاه خودت کف دستمو بار دیگر بگیری و اون گرما رو بهم هدیه کنی. بعد تبسمی عمیق روی صورتش می شینه و به‌یک‌باره می ایسته و به پشت برمی گرده و نگاه خندانش رو به صورت گحرکت کرده و فکر مشغول پیمان می دوزه که آروم آروم داره قدم می زنه:
– ببینم یه خواهشی ازتون بکنم حرفم رو زمین نمی اندازین؟
– بستگی داره.
– اِ… این جوری که نمی شه. باید قول بدین قبول کنین.
پیمان م*س*تاصل به نادیا چشم می دوزه و زمزمه می کنه:
– بیان کردم که نمی شه نادیا. شامگاهمون رو با این حرفا خراب نکن.
نادیا با تبسم می گه:
– اگه قول بدم میل داشته ام به اعتقاداتتون اصلا کار نداشته باشه چی؟
– مطمئنی؟
– حرف من حرف ِ.
سرش رو کمی کج می کنه و با لبخند نگاهش رو دوباره به پیمان می دوزه:
– پس قبول؟؟؟
پیمان با لبخند می گه:
– قبول شیطون خانوم.
بعد با خودش زمزمه می کنه:
” مگه من می تونم با اون نگاهت که دنیامو آتیش می زنه قبول نکنم؟ تو جون بخواه. “
حرف نادیا افکارش رو پاره می کنه:
– از رو لبه جدول باید جاده بیاین. اون جوب. من از لبه این ور جوب جاده میام و شما از لبه اون طرفش. هر کی زودتر به ته رسید برنده است. اگه من بردم…
ثانیه ای توی ذهنش فکر می کنه:
” می دونم من می برم. حالا وقتشه چیزی که آرزومه ازش بخوام. یه هفته بودن باهاش. یه هفته هر طرف رو که خیره شدم ببینمش و آواشو بشنوم. با صداش به خواب برم و وقتی نگاه باز می کنم ببینمش. باهاش کنار ساحل قدم بزنم. کف دستامون تو کف دست هم بگیریم و پاهامون رو توی شن ها فرو کنیم و آب پاهامون رو قلقلک بده. “
تبسم روی لبش میاد و ادامه می ده:
– باید یه مسافرت بریم شمال.
نگاه پیمان به‌یک‌باره آن چنان رنگ پریده می شه که نادیا هُل می کنه و بعد تازه می فهمه چه حرف احمقانه ای زده و قبل از این که پیمان همه چیز رو خراب کنه با خنده کف دستش رو بالا میاره به حالت تسلیم نگه می داره و می گه:
– آقا تسلیم تسلیم منظورم کف دسته جمعی بود. با آریانا و مانی و اممم… دوست شما. کمند خانوم.
پیمان نفسش رو آروم بیرون می ده و بعد با متوجه شدن چهره ی تو هم رفته نادیا بعد از بیان اجباری اسم کمند خنده اش می گیره و زمزمه می کنه:
– اتفاقا کمند هم همین جا با من مسابقه البته دو داده بود چند وقت پیش ها و از بد روزگار من باختم و بازم از قضا اونم شرطش سفر شمال بود.
نادیا ناگهان تلخ می شه و با اخم نگاهش رو به پیمان می دوزه و تو دلش زمزمه می کنه:
” عوضی انگار اعتقاداتش فقط برای منه. با کمند خانوم تنهایی برن شمال نه ایرادی داره نه اخم تخم. “
بعد کشیده و طلبکارانه رو به پیمان می گه:
– ببینم اون وقت با کمند خانوم برین شمال برای اعتقاداتتون اتفاقی نمی افته؟
نگاه پیمان لحظه ای متعجب روی نادیا خیره می مونه و نادیا تازه می فهمه که چی اظهار کرده و منطقش شروع می کنه به بازخواستش:
” نادیا باز فکر نکرده دهنت رو باز کردی تو؟ حقته الان بگه به تو چه. خجالتم خوب چیزیه. الان پسره چه فکری می کنه راجع بهت؟ ها؟ خوب چیکار کنم. انقدر ادا اطفار مفت میاد مثل دخترا که آدم شاکی می شه. اه. یکی نیست بگه اصلا به فرض من یه غلطی هم تمایل داشتم بکنم تو که پسری ترس و خطری هم برات نداره چیه ادا این بچه مثبت ها رو در میاری؟! “
کلام پیمان افکار نادیا رو از هم می پاشه:
– منم که نحرکت کردم باهاش که شما این طور عصبانی شدی خانوم گل.
خانوم گل… خانوم گل… مدام این کلمه توی ذهن نادیا تکرار می شه و قلبش از خوشی می لرزه. تا به حال کسی خانوم گل اونم با این لحن صوتش نکرده. قلبش می خواست می تونست ازش بخواد تا یه بار دیگه، فقط یه بار دیگه با این اسم آواش کنه.
دیدهای نادیا می خنده و نگاهش گرم می شه و پیمان از این همه خنده و گرما قلبش می لرزه. دیگه از به کار بردن لفظ خانوم گل آزرده و پشیمون نیست. ارزش مشاهده کردن این حس زیبا رو داشت. چشم می دوزه بهش و می گه:
– خوب حالا اگه من بردم چی؟
– هر شرطی بذارین قبوله. البته به شرطی که شرط منم قبول باشه. در ضمن من فقط به حرف بسنده نمی کنم و باید عمل کنین ها. از الان اضافه کرده باشم. من مثل کمند خانوم، ساکت نمی شینم ها. انقدر غر می زنم تا مجبور شین باختتون رو بدین.
پیمان با خنده ادامه می ده:
– قبول اما شرط من اینه که اگه من بردم این ترم کل واحدها رو بی تدل باید پاس کنی. چطوره؟
نادیا جیغ جیغ می کنه:
– نه… نه… اصلا قبول نیست. این که نشد شرط. من مخالفم… نه…
– آی آی… قرار نشد زیر قولت بزنی نادیا خانوم. من شرط شما رو قبول کردم شما هم شرط منو قبول می کنید.
نادیا به قهقهه می خنده:
– اصلا مهم نیست. چراکه از الان من بردم. اوه من استاد از رو جدول دوییدنم. خوب بیاین وایسین شروع کنیم.
نادیا شروع به شمردن می کنه و هنوز سه رو نگفته شروع به مسیر رفتن روی لبه جدول می کنه. کمی که از پیمان فاصله می گیره و خیالش راحت می شه که برنده می شه برمی گرده به پشت و شروع می کنه به تماشای پیمان.
پیمان با بدبختی و خیس عرق از خجالت جاده راهی شدن با اون بلوز و شلوار مردونه اونم به اون شکل از روی جدول آروم پاش رو می گذاره پایین و دستاش رو بالا می بره و رو به نادیا می گه:
– من باختم رو قبول می کنم. بیا پاییین از رو زمین بریم.
نادیا با تحکم رو به پیمان می گه:
– برگردین بالا. شما به من قول دادین. باید تا ته مسیر رو از رو جدول بیاین.
– نادیا خواهش می کنم. زشته. من با این لباس و قد و قواره زشته. مردم چی می گن؟
– به مردم چه؟ زود باشین. به هیچ کس و هیچ چیز فکر نکنید. نمی دونید چه لذتی داره. خواهش می کنم یه امشامگاه مثل من باشین.
بعد عقب گرد می کنه و کنار پیمان روی جدول می ایسته و پیمان دوباره روی جدول می ره و ابتدا با همون حس بد و کم کم با خنده ها و جیغ و هیجان های از ته دل نادیا همه چیز رو فراموش می کنه. انگار فقط خودش و نادیا تو اون کره ی خاکی باشن. با لذت قدم هاش رو شتاب‌زده تر می کنه و از ته قلب پا به پای نادیا می خنده و گاهی دستاش رو باز می کنه تا تعاقلب از کف دست حرکت کرده اش رو به کف دست بیاره.
نادیا غرق خوشی نگاهش به عقب برمی گرده و ناگهانی فریاد می زنه:
– پیمان دستاتو باز کن. کف دستات. افتادی.
پیمان ولی با شنیدن اسمش از زبون نادیا و اون هم برای اامان بار و بدون هیچ فعل جمعی، اونقدر غرق خوشی می شه که مسیر راهی شدن رو به کل فراموش می کنه و نگاه گرمش رو به صورت نادیا می دوزه.
مدت متوقف می شه. نادیا زیر نگاه پیمان ذوب می شه. فاصله بینشون تنها یه جوی ۳۰ سانتیه.
پیمان خودش رو جمع و جور می کنه و جاده می افته به سمت نادیا. اما نادیا هم چنان خیره به پیمان نگاه می کنه. پیمان نزدیک و نزدیک تر می شه و تقریبا کنار نادیا اون طرف جوی قرار می گیره . بوی گس عطر پیمان توی بینی اش می پیچه و ضربان دلش تند تر و سریع تر می شه. نفس عمیقی می کشه تا همه وجودش رو پر از پیمان کنه. ناگهان تعاقلبش رو از کف دست می ده و کف دستاش رو باز می کنه ولی پاش سست تر از اونه که بخواد این تعاقلب رو حفظ کنه. تو آخرین لحظه دستای گرم پیمان دست باز شده اش رو می گیره و هم وقت تعادل هر دو شون رو درست می کنه. نادیا محکم کف دست پیمان رو می گیره و تا پایان مسیر دو نگاه در هم گره می خوره و گرماشون رو با کف دست هاشون به هم هدیه میکنن.
کف دست نرم نادیا تو کف دستش، بهش ساکتش می ده. کم کم فشار دستش رو بیشتر و بیشتر می کنه. گویی وجود یخ زده اش تنها با همین منبع، گرما می گیره.
بالاخره به پایان مسیر می رسند و هر دو هم مدت از روی جدول پایین میرن و هم چنان کف دست در دست و تو خاموشی لذت بخش مسیر رو ادامه می دن. صدای باد تنها صداییه که گاه گاهی این سکوت پر از ساکتش رو می شکنه و ثانیه ای بعد دوباره همه جا تو خاموشی و تاریکی فرو می ره.
پیمان آروم زمزمه می کنه:
– هنوزم سردته؟ چرا کف دستات انقدر یخه؟
نادیا تنها نگاهش می کنه و بعد زمزمه می کنه:
– کتتون رو هم دادین به من خودتون سردتونه حتما… ببخشید.
پیمان با خنده و نرم ادامه می ده:
– دختر خوب من ازت می پرسم چرا دستات انقدر سرده تو در مورد کتم حرف می زنی؟ من سردم نیست. ولی مثل این که فایده چندانی هم نداشته کتم، چون هنوزم سردی.
نادیا با تبسمی آروم زمزمه می کنه:
– من همیشه کف دستام سرده. کم خونی دارم. اما تنم گرمه گرمه. دلواپس نباشین.
پیمان آروم کف دست نادیا رو با کف دست خودش می بره توی جیب شلوارش و نادیا گر می گیره از این همه نزدیکی. از این همه حواس پیمان و محبتش. کمی خودش رو به پیمان نزدیک تر می کنه و کف دست پیمان رو محکم تر می گیره که صوتی پیمان از فکر درش میاره.
– حرکت کردی دکتر؟
– ها؟؟؟ برای چی؟؟؟
– حواست کجاست بچه جون! برای کم خونیت دیگه.
– آها… نه. ارثیه. مولینمم داره.
– خوب باید درمانش کنی. این اصلا خوب نیست پشت گوش بندازیش. باید بری دکتر بهت دارو بده تا به مرور حل بشه مشکلت.
ناگهان نگاه نادیا ناراحت می شه و می گه:
– از تنهایی دکتر حرکت کردن خوشم نمیاد. یه حس بدی بهم کف دست می ده. برای همین بی خیال دکتر حرکت کردنم همیشه.
پیمان بی خبر از همه جا و با لحنی پر تحکم که از دلواپسیش سرچشمه می گیره حرف نادیا رو قطع می کنه و نگاهش رو به سمتش می گردونه:
– مجبور نیستی تنهایی بری. با مولینت برو. دستات خیلی سرده. کم خونیت باید بسیار زیاد باشه. شوخی نیست.
نادیا با اخمی عمیق و لجوجانه بُراق می شه تو صورت پیمان و می گه:
– ولی مولین من خیلی گحرکت کرداره. وقت با من جایی حرکت کردن رو نداره. دائم مشغوله کارو دفترشونه. من اگه بخوام برم دکتر خودم باید تنهایی برم. منم بمیرمم تنهایی نمی رم. دیگه تمومش کن.
ناخودآگاه هر دو کف دستش به حالت مشت در میاد و قدم هاش سریع تر می شه.
پیمان آروم دست مشت شده نادیا رو توی جیبش باز می کنه و با خنده زمزمه می کنه:
– ببینم نکنه می خوای همه ی حرصت رو سر جیب من خالی کنی و جیبم رو پاره کنی که این طور مشت کردی دستاتو. این جیب شلواره. به زور کف دست جفتمون توش جا شده حالا مشت می کنی کف دستت رو؟ خیله خوب اخماتو باز کن. اصلا حالا که تنهایی دوست نداری بری دکتر به کمند می گم یه روز تو این هفته برات یه وقت بگیره با اون بری دکتر.
نادیا از حرف پیمان هم زیرا آتشفشان فوران می کنه و با حرص کف دستش رو از جیب پیمان بیرون میاره و نگاه خشمگینش رو برای ثانیه ای به چشمای پیمان می دوزه و بعد قدم هاش رو سریع می کنه و به سمت ماشین می ره و در همون حال قد بلند خطاب به پیمان می گه:
– به‌شدت دیره دیگه. زود بیاین. من خسته ام می خوام برم خونه.
هم مدت تو ذهنش تمام مسیر تا ماشین رو زیر لب غر می زنه:
” عوضی بازم کمند… کمند کمند… اه. از هر چهار کلمه حرفی که می زنه سه تاش کمنده. نکرد بگه خودم باهات میام بری دکتر. وایساده می گه، می گم کمند برات وقت بگیره با اون بری. می خوام صد سال سیاه با اون جایی نرم. ها؟ چته افسار پاره کردی؟ حرف بدی نزد. کلی هم بهت لطف کرد. اصلا با تو چه صنمی داره که بخواد بیاد باهات دکتر؟ زنشی؟ خواهرشی؟ مادرشی؟ خودتو جمع کن. والا اینم از آقاییش بود که مشاهده کرد تنها دوست نداری بری یکی باهات بیاد. بخوره تو سرش این آقایی. دیدی آخرش گند زد به همه ی خوشی امشامگاهم؟ “
– نادیا؟؟؟ نادیا؟؟؟
پیمان دو قدم قد بلند برمی داره و خودش رو به کنار نادیا می رسونه و دستش رو از پشت می گیره و با حرکتی به‌سرعت به سمت خودش برمی گردونتش و نگاه جدی و خشمگینش رو به نادیا می دوزه و دهن باز می کنه:
– این رفتارای بچه گانه چیه از خودت در میاری؟ چی بهت بیان کردم که این طور از کوره در راهی شدی؟
” هه حالا تحویل بگیر نادیا خانوم. جرات داری دهن باز کن بگو چته. بگو دیگه. حالا گندی که بالا آوردی رو درست کن. “
نادیا با خجالت سرش رو پایین می اندازه و نگاهش رو از صورت مصمم پیمان می گیره و زیر لب زمزمه می کنه:
– ببخشید. منظوری نداشتم.
پیمان با جدیت سر نادیا رو مجدداً بلند می کنه و چشم می دوزه به دیدهاش و تکرار می کنه:
– چرا پس این حرکت کردار بچه گانه رو کردی؟من معذرت خواهی نمی خوام ازت. قلبیل می خوام… حرف بدی زدم؟
نادیا با نگاهی دلگیر و شکست خورده زمزمه می کنه:
– نه. بهم لطف کردین که میل داشتین کمکم کنین ولی انتظار نداشتم بخواین کمند … کمند…
پیمان با حرف نادیا و بغض توی صوتش تا ته خط رو می فهمه ولی برای جلوگیری از دامن زدن به این حس نادیا با لحنی جدی ادامه می ده:
– چرا انتظار نداشتی؟ تو بیان کردی تنها دوست نداری بری دکتر گفتم با کمند بری. تنها کسی که می شناسم و دختره و می تونه باهات بیاد کمنده.
بعد بدون این که به نادیا مهلتی برای حرفی بده در ماشین رو باز می کنه و ادامه می ده:
– سوار شو بریم که خوب استراحت کنی تا فردا بشینی سر تحقیق و تا چهار شنبه یه تحقیق کامل و عالی تحویلم بدی.
نادیا سوار می شه و پیمان آروم به سمت خونه نادیا می ره. ترجیح می ده چشماشو ببنده تا به این شکل غصه ی تو نگاهش رو از نگاه تیز بین پیمان مخفی کنه. نگاه پیمان انقدر تیز بود که می تونست همه چیز رو از تو نگاهاش بخونه و حالا دیگه نادیا نمی تمایل داشت که پیمان چیزی رو ازش بخونه. نمی میل داشت جلوش خورد بشه زیرا جلوی پیمان باید محکم می از حرکت ایستاد و تا ته خط سر قد بلند می رفت.
” پیمان مطمئن باش من نه شکست می خورم نه می ذارم از نگاهم وابستگیم رو بفهمی. نمی ذارم بفهمی با نفسات دارم نفس می کشم. چون می دونم باورت نمی شه تو چند ماه کسی بتونه این طور عاشق بشه. نمی ذارم به دلدادگیم بخندی و بگی بچه ام. عاشقیت اون قدر برام مقدسه که نذارم حتی خودت بهش بخندی. “
نفس قد بلندش رو از سینه بیرون می ده.
پیمان نیم نگاهی به چهره ی نادیا با چشمای بسته می اندازه و زمزمه می کنه:
– به‌شدت بهش فکر نکن.
نادیا جوابی نمی ده. ولی پیمان توی قلبش از درد دیوونه می شه و با خودش زمزمه می کنه:
” منو ببخش نادیا. منو ببخش که اون جوری که تو می خوای نیستم. منو ببخش که رفاقت رو در حقت تموم نمی کنم. ببخش که نمی تونم بیشتر از این باهات مسیر بیام. بسیار زوده نادیا. محبت، عقل و منطق رو نمی شناسه اما برای این که یه روزگار پشیمونی سراغت نیاد و دلدادگی رو کم رنگ کنه و از هم بپاشه باید قبل عاشق شدن عاقل باشی. باید نگاهاتو ببندی و با عقلت بری جلو. تا یه جایی باید عقلت بهت حکم کنه و دلدادگیت رو بسنجه. بعد از اون می تونی بدون عقلت بری جلو ولی حالا بسیار زوده عزیزم. هر دومون فرصت می خوایم. تو فرصتی برای بزرگ شدن و من فرصتی برای شناخت تو. نادیا دوستت دارم اما نمی دونم این عشقه یا بچگی ها و شور و شوق و شیطنتات که جذبم کرده. نمی دونم همواره می تونم این اخلاقاتو تحمل کنم یا برام خسته کننده می شه. نمی دونم باید از روی زمین صاف راه حرکت کرد یا از روی جدول. نمی دونم می تونیم این تعادل رو داشته باشیم که به موقع اش از رو زمین صاف مسیر بریم و لذت ببریم و به موقع اش هم از روی جدول کنار خیابون. تو این چیزا رو نمی بینی ولی من به اقتضای سن و سالم و یه عمر با عقل زیستن کردن این چیزا رو به‌شدت شفاف می بینم. درکم کن نادیا. بذار یه کم بگذره. خیلی زوده برای هر وابستگی ای. نمی خوام بهت ضربه بزنم… “
پیمان ناگهان یاد شرطشون می افته و با صوتیی خندان و کمی بلند که نگاهای بسته ی نادیا رو باز کنه و از این حال و هوا درش بیاره می گه:
– خوب خوب نادیا خانوم پاشو ببینم. الان چه وقته خوابه. بیا تکلیف این شرطمون رو معلوم کنیم. کی برد کی باخت؟
نادیا با خنده و به‌یک‌بارهی نگاهاش رو باز می کنه و بار دیگر همون نادیای سرخوش می شه و بلند می گه:
– خوب معلومه من بردم؟
– آی آی آی. تقلب؟؟؟ نداشتیم ها. می دونی که من مچت رو می گیرم. هر دومون با هم رسیدیم آخر خط. یادته که؟
توی ذهنش زمزمه می کنه:
” مگه می شه یادم نباشه؟ تا عمر دارم یادم می مونه. ثانیه به ثانیه اش. “
بعد با آوای قد بلند و با حرص رو به پیمان می گه:
– خوب آره ولی این جوری که نمی شه. قبول کن من فقط برای این که به شما کمک کنم برگشتم عقب وگرنه من برنده می شدم.
– خوب حالا که در هر حال هر دو با هم رسیدیم. دو راه بیشتر نیست یا اصلا بی خیال هر دو تا شرط می شیم یا این که هر دو مون برنده می شیم و درنتیجه شرط هر دومون باید عملی بشه.
و با لبخند ادامه می ده:
– حق انتخابم میدم به تو که خیلی حرص نخوری خانوم خانوما. خوب حالا چی؟
نادیا که می دونه با جیغ جیغ و جنجال به نتیجه ای نمی رسه و جز این دو مسیر جاده سومی نیست به فکر فرو می ره. از طرفی قلبش هوای سفر رو داره و از طرفی ناله ی امتحان دادن بدون تقلب اونم وقتی ترم داره تموم می شه و آخر آذره و یعنی تقریبا هیچ فرصتی برای درس خوندن نداری. به‌شدت با خودش کلنجار می ره. هر چی به این قلب دیوونه می گه کوتاه بیا، کوتاه بیا نیست. ساز خودش رو می زنه و گوششم بدهکار احدی نیست.
پیمان نگاه موشکاف و خندانش رو به نادیا می دوزه و می تونه حدس بزنه که سر بد دومسیری ای مونده. امیدواره که مسیر دوم رو انتخاب کنه و بالاخره پیمان بتونه نادیا رو از این مسیر غلطش بکشه بیرون و از طرف دیگه فرصتی برای بیشتر بودن در کنار نادیا داشته باشه و کنار دریا و ساکتشش رو بکف دست بیاره.
درست مدتی که تصمیم می گیره بی خیال قلبش و همه چیز بشه و کلا قید هر دو تا شرط رو بزنه نگاهش روی صورت پیمان بالا می ره و قلبش تو یه لحظه و تنها با یه نگاه گرم پیمان، رو همه ی تصمیم های نادیا خط می کشه و بدونه توجه به نادیا دهن باز می کنه و قبول می کنه اون امتحانا رو بی تقلب بده و پیمان شمال ببرتش.
پیمان می خنده و سرعتش رو بیشتر می کنه تا خوشحالیش رو پنهان کنه و نادیا با حرص سرش رو به سمت پنجره برمی گردونه و هر چی فحش بلده به این قلب دیوونه اش می ده که تو همچین هچلی انداختتش.
پیمان مقابل خونه ی نادیا ماشین رو پارک می کنه و رو به نادیا می گه:
– متاسفم اگه امروزگار به‌شدت اذیتت کردم، اگه بهت بد گذشت، اگه حرفی زدم یا کاری کردم که دلخور شدی. ولی بدون دوستای خوب دوستایی اند که از هم به این آسونی ها قلبگیر نمیشن و زود بدی های همدیگه رو فراموش می کنن و فقط خوبی های همدیگه رو تو ذهنشون ثبت می کنن.
نادیا با تمام تلاش تبسمی محو می زنه و می گه:
– ممنون بسیار خوش گذشت. شامگاه خوبی بود.
پیمان کلید نادیا رو مقابلش می گیره و در رو می بنده. نادیا تازه به یاد میاره که پیمان ماشینش توی دفتر مانی مونده و این موقع شب باید بدونه ماشین بره خونه. با لحنی که سعی می کنه طوفان درونش رو نشون نده رو به پیمان می گه: بیاین سوار شین می برمتون ماشینتون رو بردارین.
پیمان با تبسم می گه:
– نه ممنون. یه کم پیاده روی می خوام بکنم. خیلی دور نیست خونه ام از اینجا. شما برین تو. هوا هم کمی سرده سرما می خورین.
نادیا جایی برای اصرار بیشتر نمی بینه و خداحافظی کوتاهی می کنه و داخل می ره و در رو می بنده.
پیمان قدم زنون با جهانیی پر از فکر و خیال شروع به رفتن می کنه و ناگهان با خودش زمزمه می کنه:
– اه دیدی؟؟؟ کتت رو هم نگحرکت کردی ازش آخر. چه قلبی خوش کرده بودم به این کت. هی روزگارگار. نفس عمیقی می کشه و با لبخند و فکری پر از نادیا دور و دورتر می شه.
سلامی به پدر که روی کاناپه در حال نگاه کردن اخباره که باز زیرا مهمونی بوده نتونسته با دقت قرقره کنه و حالا باید این وظیفه رو حتما به انجام برسونه، می کنه و پاسخی در حد تکون دادن سر و هیس گفتن که یعنی دارم اخبار گوش می دم حواسم رو پرت نکن می شنوه و از پله ها بالا و به سمت اتاقش می ره. بین راه در اتاق مولین رو آروم باز می کنه و سرک می کشه و طبق معمول مامان مثلا خوابه و توی تخت چشماش رو بسته. پاورچین میاد از اتاق بیرون بره که مولین زمزمه می کنه:
– من بیدارم.
تبسمی شیرین روی صورت مامان می پاشه و ناخودآگاه با یادآوری اخلاق مولین که انگار همواره بیداره و هر ساعتی از شامگاهانه روزگار هم وارد اتاقش بشی این جمله من بیدارم رو بهت می گه، تبسمش به خنده ای کم صوت بقلب می شه و زمزمه می کنه:
– باشه مولین من برگشتم. خوب بخوابین.
– خوش گذشت؟
– جاتون خالی بود. به شما چی؟ مهمونی خوب بود؟
– نمی گم جات خالی بود چراکه تو جمع یه عده آدم مسن که حرفشون یا کاره یا اخبار و سیاست و یا آشپزی بهت قطعا خوش نمی گذشت. اما به ما خوش گذشت هر چند این بابات اینا کشتن ما رو انقدر اظهار کردن داریم اخبار می بینیم آروم تر حرف بزنید.
نادیا با خنده به سمت در اتاق می ره و می گه:
– الان هم داره دوره می کنه همه اخبارا رو. شامگاه به خیر.
بعد از اون بدون سر زدن به اتاق آریانا می ره توی اتاقش. چراکه مطمئن امشب دیگه برنمی گرده خونه و فردا از دماوند یه سر می ره شرکتش. همیشه پنج شنبه جمعه اگه برنامه ای نداشت با دوستاش می رفتن دماوند و تو زم*س*تونا شمشک. چقدر بچه که بود قلبش می خواست یه بار باهاشون بره. ولی همواره می بیان کرد ما مردونه می ریم نمی شه تو بیای و هنوزم براش این یه معما بود که واقعا مردونه می حرکت کردن یا اونو نمی تمایل داشت ببره. ناخودآگاه به فکرش می خنده و در اتاق رو می بنده و به سمت آینه اتاقش می ره و خودش رو توی آینده نگاه می کنه. با متوجه شدن کت پیمان تو تنش خنده دوباره رو لبش می شینه و هر لحظه عمیق تر می شه و زمزمه می کنه:
” آقا پیمان مگه به خواب ببینی دیگه این کتت رو بهت پس بدم. این سهم منه. “
آروم کف دستش رو روی کت می کشه و بعد کت رو از تنش در میاره و جلوی صورتش می گیره و صورتش رو توی کت فرو می بره و نفسی عمیق می کشه. بوی ادوکلن تو تموم وجودش می پیچه و غرق خوشی می شه.
” باید کشف کنم این چه ادکلنیه. ولی چه جوری؟؟؟ اممم… خوب کت رو با خودم می برم یه عطر فروشی به مغازه دار می گم از این عطر می خوام. خوبه والا خجالتم بد چیزی نیست ها. با چه رویی می خوای یه کت مردونه رو ببری بگی از این ادکلن بدین بهم. یه کم سنگین باش. این اداها فقط مال دختر بچه های دبیرستانیه. تازه شک دارم تو این دوره زمونه اونا هم این کارای بچه گونه رو انجام بدن. یه کم بزرگ شو نادیا. بزرگی فقط به قد و قواره نیست. به فهم و عقل و شعور و … اوههههه… خیله خوب بابا. کوتاه بیا کشتی منو. چشم یه مسیر دیگه پیدا می کنم. حالا با اجازت شمشاهده کردا خوابم میاد و امشب می خوام بخوابم و به پیمان فکر کنم تا از فردا بشینم بکوب تحقیق کنم. “
بعد روپوش و روسریش رو در میاره و با همون گرمکن می ره توی تخت و کت پیمان رو هم کنارش به لبه تخت می زنه و زیر لب جای مولین یه کم خودش رو خفت می ده که:
” باز تو با لباس بیرون رفتی تو تخت. این عادت رو کی می خوای از سرت بیرون کنی. “
و باز خودش در جواب، همون بهانه های همیشگی رو سر هم می کنه که:
” مامان جان روپوش روش تنم بوده با شلوارم که جایی جای گرفتم که… اصلا هم بوی دود نمی ده. خیالات برت داشته شما. “
بعد لبخندی می زنه و کم کم خواب آروم و شیرینی به دیدهاش میاد و بیهوش می شه.
بعد از چهار روزگار تلاش بی وقفه نتیجه تحقیقش رو مقابل بابک می گذاره و می گه:
– بیا. دیگه خوب یا بد همین از دستم برمی اومد که می بینی.
بابک تبسم می زنه و در حالی که با دقت برگه های نادیا رو زیر و رو می کنه می گه:
– واقعا عالیه نادیا. کارت از منم کامل تره. بیا ببین.
هم مدت برگه های خودش رو مقابل نادیا می گذاره و نادیا با دقت روی برگه ها خم می شه و گاهی بعضی جاها انگشت می گذاره و از بابک می خواد که مطلبی کم یا زیاد کنه.
– بابک این قسمت رو به نظرم حذف کنی بهتره. می ره تو یه بحث دیگه. به‌شدت با بحث ما مرتبط نیست. علاوه بر اون مجبور می شی که توضیحی اضافه کنی برای درک این قسمت و خوب از موضوع اصلی باید خارج بشی… به جاش می تونی…
توی برگه های خودش سر خم می کنه و بعد از چند ثانیه بالا پایین کردن برگه ها، برگه ای رو در میاره و رو به بابک ادامه می ده:
– آها بیا این قسمت رو بگذاری بهتره. هم یه توضیح مختصر دادی هم این که از بحث خارج نشدی. موافقی؟
بابک با تبسم نگاهی به چهره خسته نادیا می کنه و می گه:
– واقعا کارت حرف نداره دختر. یعنی جای یه واو رو هم خالی نذاشتی. خوب تا تو یه نسکافه بخوری من اینا رو جمع و جور می کنم یه مقدار و بعد بریم پیش راستین.
سرش رو روی دو کف دستش می گذاره و زمزمه می کنه:
– وای بابک انقدر خوابم میاد که حد نداره. این چهار شامگاه، رو هم ،به زور ۲۴ ساعت خوابیدم. تا تو اینا رو مرتب کنی من یه کم بخوابم.
بعد با خستگی دیدهاش رو روی هم می گذاره. ثانیه ای بعد کوله اش رو از روی زمین برمی داره و روی میز کتابخونه می گذاره و سرش رو می گذاره روی اون و بار دیگر نگاهاش رو می بنده.
شاید به زور نیم ساعت می خوابه ولی وقتی با آوای آروم بابک دیدهاش رو باز می کنه احساس می کنه یه خواب سیر کرده. با گیجی ثانیه ای نگاهش رو به دور و بر می دوزه و بعد کم کم خواب از سرش می پره و نگاهش رو به بابک می دوزه و با آوایی خش دار از خواب می گه:
– تموم شد؟
– آره. احتمال زیاد یه تغییراتی باید روش بدیم و یه کم و زیاد کردنایی هم داره اما بهتره با خود استاد این تغییرات آخر رو انجام بدیم که دیگه دوباره کاری نشه.حالا پاشو بریم دفترش که برای ساعت ۱۱.۵ که کلاسش تموم می شه باهاش قرار داریم.
– با اخم کوله اش رو از روی میز بر می داره:
– ای بابا. پس ناهار چی می شه؟ بعد از ظهر هم ساعت ۳ کلاس داریم تا ۵… این چه موقع قرار گذاشتنه؟ چرا یه بار بهش نمی گین وقت ناهار برای ناهار خوردنه نه درس خوندن؟ اه.
– خاله غر غرو بسه هر چی غر زدی. اگه زودتر پاشی جاده بیفتی زودتر کارمون تموم می شه و می رسی یه ساندویچی چیزی هم بخوری قبل کلاس.
– اصلا می دونی چیه؟ تو خودت برو. چهار روزگاره از زندگی افتادم دیگه امروز نای بی ناهار موندن رو ندارم. تازه اون که اصلا با من کار نداره. تو گفتی من کمکت کنم که کردم. برو خودت پیشش. لازمم نیست اصلا بگی من کمکت کردم.
– واقعا نمی خوای بیای؟ به‌شدت طول نمی کشه. اگه همین الان راه بیفتی می ریم و سریع تموم می شه کاراش و می رسی یه ساندویچی چیزی بخوری قبل کلاس.
کف دستش رو توی هوا تکونی می ده و با بی حوصلگی زمزمه می کنه:
– کوتاه بیا تو رو قرآن. اصلا حال یک کلمه دیگه از درس گوش دادن رو ندارم. می خوام برم فقط غذا بخورم. می رم یه رستوران می شینم یه چلو کباب بخورم. به هیچی هم جز غذام نمی خوام فکر کنم.
– ها؟؟؟ تنهایی؟ کوتاه بیا نادیا. تنهایی کی می ره رستوران؟
با تبسمی محو جواب می ده:
– من. عادت دارم. چیز عجیبی نیست. وقتی ه*و*س می کنی چلوکباب بخوری و هیشکی هم نیست که باهاش بری عادت می کنی خودت بری و از خجالت شکمت در بیای و لذت ببری از غذات.
– آخه نادیا خانم کی تو انقلاب می ره چلو کبابی؟
– کوتاه بیا بابک. غذا ، غذاست. همشونم یه آشغال به خوردت می دن. فقط یکی بالای شهره یکی وسط شهره یکی پایین شهره. منم بادمجون بمم هیچیم نمی شه. پس خیالت راحت.
بعد می خنده و ادامه می ده:
– البته اگه غمگینه… بای.
– پس من می گم تو هم یه بخشش رو انجام دادی اما الان حرکت کردی ناهار بخوری و برای همین با من نیومدی.
– برای من فرقی نمی کنه. هر چی می خوای بگو. فعلا.
– سلام استاد.
وارد دفتر پیمان می شه و نگاه پیمان در هین سلام کردن با بابک به پشت سرش و در انتظار می مونه. ولی در کمال ناباوری می بینه که در بسته شده و خبری از نادیا نیست.
– سلام. چه خبرا؟ تحقیق چطور پیش راهی شد؟
– عالی. واقعا خانوم راد خیلی کمک کردن و الحق کارشون از نظر من که هیچ ایرادی نداره.
– خودشون کجا هستن؟ پس چرا نیومدن؟
– راستش ساعت سه کلاس داریم و ایشون هم یه کم خسته بودن. اینه که اظهار کردن می رن یه ناهاری بخورن و کمی استراحت کنن. قرار شد اگر مشکلی بود من اضافه یا کم کنم و دیگه تمومش کنیم. بعد برگه ها رو روی میز کنفرانس اتاق پهن می کنه و با اشاره پیمان روی صنقلبی می شینه و شروع به بررسی می کنند.
پیمان ناگهان با نگاهی جدی و پر اخم نگاهش رو به صفحات پایانی می دوزه و ادامه می ده:
– اسباب سقوط خیار با کی بوده؟
بابک نگاهی به مطلب می اندازه ولی چیزی به نظرش ایراد دار نمی رسه. شاید خیلی کامل نباشه ولی واقعا در حد دادن یه اطلاعات کافی برای خواننده به نظرش ایرادی نمیاد. پس با خیالی راحت رو به پیمان ادامه می ده:
– با خانومه راد بوده اما به نظر من کامله و مشکلی نمی بینم. چطور؟
با عصبانیت نگاهش رو روی برگه ها بالا و پایین می کنه و بعد ادامه می ده:
– به این می گین کامل؟ ماملا معلومه از سر باز شده.
بابک مجدداً نگاهش رو بین برگه ها می چرخونه و ادامه می ده:
– ولی در حدی که خواننده رو به انتهای موضوع برسونه واقعا کامله. ما اصل تحقیقمون روی خود خیار غبن بوده نه اسباب سقوطش. فکر نمی کنم نیازی باشه.
– باهاشو ن تماس بگیرین بگین همین الان بیان.
بابک نگاه ملتمسش رو به چشمای جدی و عصبی پیمان می دوزه و تو ذهنش زمزمه می کنه:
” نه. واقعا این بد اخلاقی حقش نیست. این دختر پدرش در اومده. تا همین جا هم به‌شدت بیشتر از اونچه باید کار کرده. حقش جز تشکر نیست. نباید ناراحت بشه. “
پیمان با عصبانیت سرش رو مجدداً بالا می گیره و ادامه می ده:
– نمتوجه شدین؟ اظهار کردم بگین همین الان بیان.
– ببینید استاد هر مشکلی هست بگید من خودم حل می کنم. بهم یه نیم ساعت زمان بدین این قسمت رو کامل تر می کنم خودم. خانوم راد واقعا خسته بودن. دیگه زیادیه بازم بخواین رو تحقیق کار کنند.
پیمان مجدداً با جدیت می گه:
– وقتی کاری رو تقبل می کنن باید درست و کامل انجام بدن.
وظیفه ی خودشونه که ایرادات رو رفع و مبحثشون رو کامل کنن. باهاشون تماس بگیرید و بیش از این وقت رو تلف نکنید زیرا کم کاری نیست. وقت می بره.
بابک ناچار گوشیش رو در میاره و شماره نادیا رو می گیره.
با بوق دوم نادیا گوشی رو خندان برمی داره:
– شلام بابکی. ببینم نکنه کارت تموم شده به این سرعت زنگ زدی با هم بریم ناهار؟ ببین بدو اگه بیای هنوز نراهی شدم تو رستوران. یه کم این کتاب فروشی ها چرخ می زنم تا برسی. بای.
بابک سریع و قبل از این که نادیا تلفن رو قطع کنه می گه:
– نادیا… نادیا ببین یه مشکلی پیش اومده.
– ها؟؟؟ چیه؟
– ببین قسمت پایانی تحقیق به نظر استاد یه مقدار ناقصه و چون قسمت تحقیقی تو بوده استاد می گن خودت باید بیای یه مقدار دست کاریش کنی. سر…
نادیا با حرص حرف بابک رو قطع می کنه:
– عمرا. بمیرمم نمیام. ولم کن تو رو خدا. بهش بگو بهانه بیخود نیاره. بسیار هم کامله. تازه اصلا موضوع ما اون بحث نبوده که. در همین حد اطلاعات که گذاشتم زیادی هم هست.
بابک کمی از پیمان فاصله می گیره و زمزمه وار و با صدایی آروم ادامه می ده:
– نادیا جان من پاشو بیا. گیر داده هیچ جوره هم کوتاه بیا نیست. بیا خودم کمکت می کنم تند جمع و جورش می کنیم و می ریم ناهار. دنبال شر نگرد.
– اه ولم کن تو رو قرآن. الکی داره بهانه می گیره. بهش بگو دلخوره خودش بشینه کم و کسری هاشو درست کنه. تا همین جا هم از سرش زیاده. من نمیام.
با خشمگینتی کنترل شده حرفش رو قطع می کنه:
– خانوم راد یاد بگیرین یا کاری رو انجام ندین یا وقتی انجام می دین درست و کامل انجام بدین نه که سنبل کنید. در ضمن این وظیفه شماست که این تحقیق رو کامل تحویل بدین. اگر قرار بود به قول شما خودم کم و کسری هاش رو درست کنم از اول خودم تحقیق می کردم و به شما نمی گفتم.
نادیا لال شده و با بهت تنها به صوتی خشمگین پیمان گوش می ده. هیچ نرمشی تو این صدا نمی بینه. هنوز تو شوکه که چطور تلفن دست پیمانه و آیا تمام حرف های نادیا رو گوش داده؟؟؟
– متوجه شدید خانوم راد؟ همین الان میاین اینجا بدونه اتلاف وقت. خدانگهدار.
با اخم سلام می کنه و وارد اتاق می شه و بی تعارف روی اامان صنقلبی لم می ده و کوله اش رو هم روی زمین می اندازه و روی کاغذها خم می شه:
– کجاش ایراد داره؟
با جدیت نگاهش رو از روی برگه ها قد بلند می کنه و به نادیا می دوزه:
– سلام خانوم راد.
با حرص زیر لب جواب سلامش رو می ده و ادامه می ده:
– سؤال کردم کجاش ایراد داره؟
– یکی از شرطای سقوط رو عنوان کرمشاهده کرد تصرف مغبون در مال…
بعد از بین برگه ها، برگه ای رو در میاره:
– اینجا…
– خوب؟؟؟ ایرادش چیه؟
– فرض کنید من هیچی در مورد این مطلب نمی دونم از این جمله شما چی باید کف دستگیرم بشه؟ اصلا چیزی دستگیرم می شه؟
– خوب دستگیر شدن نداره. خیلی واضحه یعنی که یکی از چیزهایی که باعث می شه دیگه شمای مغبون – کسی که ضرر فاحش کرده از انجام معامله ای – نتونی به قلبیل این ضرر فاحشی که متحمل شدی، مغامله رو به هم بزنی، تصحرکت کردون در اون مال مورد معامله قرار گحرکت کرده است.
– خوب دقیقا منظورم همینه. چه جور تصرفی؟ اصلا چه معنی ای از تصرف کردن دارین؟ چه زمانی تصرف صورت بگیره؟
– ای بابا. من چه میدونم. خوب خودش بره بگرده پیدا کنه.
– خانوم راد یه کم جدی بگیرید کار رو. شما دارین یه تحقیق روی این مطلب انجام می دین. تحقیقی که باید تمام سوالات احتمالی و معمول ذهن خواننده تون رو پاسخ بده. اگه قرار باشه هر سوالی براش پیش اومد خودش بره تحقیق کنه که تحقیق شما رو بندازیم دور از همین الان که سنگین تره.
با حرص و ناراحت از انتقاد پیمان از روی صنقلبی قد بلند می شه و به سمت در می ره و هم زمان در جواب پیمان با آوایی بلند تر از حد معمول می گه:
– پس همین الان بندازینش دور و خودتون یه تحقیق کامل بنویسین. با اجازه.
با خشمگینت روی صنقلبی نیم خیز می شه. خبری از پیمان عاشق نیست. نادیا فقط یه دانشجو است توی اون لحظه. دانشجویی که تحقیق ناقصی تحویلش داده و باید تحقیقش رو کامل کنه. عادت به این سرکشی های بی جا اون هم توی درس و کار نداره. نگاهش رو به چشمای نادیا می دوزه و با صدایی کشیده می گه:
– خانوم راد برگردید و به جای جنجال بی جا بشینید و نواقص تحقیقتون رو کامل کنید. عادت کنید وقتی از کارتون ایراد گحرکت کرده می شه به جای غمگین شدن و این راهی شدارهای بچه گانه سعی کنید کارتون رو تکمیل کنید. اگر بخواید چیز یاد بگیرین و فردا یه حقوق دان درست و با سواد بشین باید اامان چیزی که یاد می گیرید انتقاد پذیر بودن باشه و دومین چیز تلاش برای حداکثر تلاش و در نهایت ارائه یه کار بدون نقص باشه. قطعا ایرادی که من گرفتم خودتون هم به ذهنتون رسیده اما با یه جواب سر بالای خوب به من چه خودش بره هر سوالی داشت پیدا کنه از زیر کار در رفتید. واقعا انتظار چنین کم کاری ای رو از شمایی که سر اون کنفرانس سوالاتی کاملا زیر ذره بین رفته سؤال کردید نداشتم. حالا هم بهتره بشینید و به جای اتلاف وقت تحقیق رو کامل کنید.
نادیا ناخودآگاه تسلیم کلام پیمان می شه و عقب گرد کرده و روی صنقلبی می شینه:
– باید چیکار کنم؟
پیمان تو قالب استادیش فرو می ره و شروع می کنه به توضیح مطلب:
– تصرف مغبون در مال یا پس از آشکار شدن غبن است و یا پیش از آن. در فرض اول، چنان چه بیانگر رضایت وى از معامله باشد موجب سقوط خیار می شود یعنی اگر این تصرف کردن خریدار مثلا گندم رو خریده و بعد شروع می کنه به تبدیل گندم به آرد برای پختن نان، که اگه بشه از این کار خریدار فرض کرد که راضی بوده به این اختلاف فاحش قیمت در نتیجه حق و اختیار فسخ معامله براش از بین می ره و دیگه نمی تونه معامله رو بر هم بزنه هم چنین بنابر نظر اکثریت فقها تصرف قبل از آشکار شدن غبن اگر موجب خروج مال از ملک مغبون گردد مانند آن که آن را بفروشد یا مانع بازگرداندن آن شود مانند آن که برده خریدارى شده را آزاد کند موجب سقوط خیار است. اما سایر تصرفات قبل از آشکار شدن غبن موجب سقوط خیار نمی شه. این کل مطلب بود و البته در حد مختصر برای این که سوال ذهن خواننده ات رو پاسخ داده باشه. حالا باید بشینی این مطلب رو از منابعی که در اخیار داری کامل کنی و بسطش بدی و به این قسمت اضافه کنی.
نادیا بی هیچ حرفی نگاهش رو ثانیه ای به برگه هاش می دوزه و بعد به بابک و بعد ناامیدانه رو به پیمان می گه: این کاری که می گین خودش یعنی چهار ساعت کمه کم.
پیمان کمی نرم می شه و می گه:
– اگه با حواس جمع و به‌سرعت شروع کنید من هم بهتون کمک می کنم تا تند تر تموم شه.
– من لپ تابم تو ماشینه.
لپ تابش رو از روی میز بر می داره و مقابل نادیا قرار می ده و زمزمه می کنه:
– می تونید با لپ تاب من کار کنید. حالا تند شروع کنید تا من و آقای نیکنام هم بقیه برگه ها رو یه چک بکنیم و بعد بیایم کمک شما. فقط با حواس جمع و با دقت کار کنید.
نادیا با حرص روی کاغذهای جلوش خم می شه و بیشتر از اون که بخواد حواسش رو جمع کارش بکنه ثانیه ای زیر چشمی به پیمان نگاه می کنه و بعد سرش رو پایین می اندازه و چند تا فحش نثارش می کنه و مجدداً یه نگاه دیگه و بار دیگر چند تا فحش و غرغر دیگه. با حرص یه کف دستش رو زیر چراکهه اش می گذاره و کف دست دیگه اش رو روی موس لپ تاپ و روی صفحه بالا پایین می کنه.
ناگهان خنده شیطانی ای روی لبش می شینه و فراموش می کنه که پیمان چطور برج زهرماری بوده و باید الان چی کار کنه. دستش به سمت پوشه ی عکس های پیمان می ره و حس کنجکاویش برای مشاهده کردن عکسهای داخل لپ تاپ پیمان هر لحظه بیشتر و بیشتر می شه. این بار نگاه دلواپسش رو به بالا می بره و تند به پیمان و بابک نگاه می کنه. هر دو سرگرم کارن. خیالش کمی راحت تر می شه و روی پوشه کلیک می کنه و ثانیه ای بعد وارد گالری عکس های پیمان می شه. تمام حواسش به عکس ها می ره. توی اغلب عکس ها پیمان با دوستاش و یا پدر و مادرشه. نگاهش رو به عکسی می دوزه که پیمان در کنار پدر و مادرش از حرکت ایستاده و یه کف دستش رو پشت کمر مادرش گرفته و تبسم روی لب های هر سه شون می درخشه. به‌یک‌باره غم بزرگی توی چشماش می شینه و تو همون لحظه ذهنش شروع به چرخ زدن تو عکسای خودش می کنه. هر چی بیشتر دنبال عکسی مثل این عکس می گرده کمتر چیزی پیدا می کنه. قطره اشک سمج آروم آروم از چشمش پایین میاد و با حسرت روی عکس کف دست می کشه. یادش میاد که همیشگی هر عکسی که تو عروسی یا مهمونی هم می تمایل داشتن بندازن مولین و باباش انقدر گرم بحث های کاری همیشگیشون بودن که یا بی خیالش می شدن و یا شیش نفر دیگه هم تو عکساشون سر در می آوردن.
سرش رو با حرص تکون تکون می ده تا این افکار مزاحم رو از ذهنش بیرون کنه. دستش رو آروم به سمت صورتش میبره تا قطره اشک رو پاک کنه و هممدت نگاهش رو بالا می گیره تا مطمئن بشه هنوز پیمان و بابک سرشون گرم کارشونه. دو تا چشم عصبی رو مقابل صورتش می بینه با یه نگاه پر سرزنش. با ترس کف دستش رو روی موس می گذاره تا قبل از خراب تر شدن همه چیز صفحه رو ببنده ولی نگاه گر گرفته ی پیمان که خبر از متوجه شدن جریان رو می ده دستاش رو سست می کنه و نگاهش رو با شرمندگی پایین می اندازه.
پیمان بدون این که به خودش زحمت زدن حرفی رو بده با سکوتش نادیا رو عصبی تر و شرمنده تر می کنه. نادیا سرش رو پایین می اندازه و کف دستش آروم به سمت موس می ره و زیر لب زمزمه می کنه:
” به درک. تقصیر خودته. می تمایل داشتی مجبورم نکنی به کار کردن. اصلا خوب کردم. “
بعد با حرص به جای بستن پوشه مشغول دیدن بقیه عکس ها می شه. کم کم به حال عادی برمی گرده و با لذت به تماشا کردنش ادامه می ده که به‌یک‌باره با متوجه شدن عکسی از پیمان و کمند در کنار هم به مرز جنون می رسه. کمند یه لباس شامگاه ماکسی مشکی رنگ پوشیده. سرشونه های سفیدش با حریر نازکی پوشیده شده که قسمتی از اون هم از روی شونه اش افتاده و تبسم شیرینی روی لبش جای گرفته. پیمان هم کت و شلواری طوسی با کرواتی صورتی رنگ و پیراهنی به همون رنگ. در حالی که کف دستاش دور شونه نیمه ل*خ*ت کمند قفل شده و تبسمی عاشق شدنی لبش رو پوشونده.
با ناراحتی و حرص عکس رو رد می کنه و این بار عکسی باز می شه که پیمان کف دستش رو محکم تر دور شونه کمند گراهی شده و کنار کمند پدر پیمان و طرف دیگه اش مادر پیمان توقف کرده. قلبش می لرزه. یک‌باره همه ی کاخ آرزوهاش رو در حال فرو ریختن می بینه. دیگه میلی برای ادامه دادن نمی بینه. صفحه رو می بنده و فلشش رو باز می کنه و سرش رو به کارش گرم می کنه.
مدام تصاویر جلوی نگاهش میان و تقریبا تمام تمرکزش رو به هم می زنند. با دلخوری کف دستاش رو محکم دو طرف سرش می گیره و با خودش زمزمه می کنه:
” نه نادیا. بسه. خواهش می کنم بهش فکر نکن. اصلا مگه آدم قحطه. بابک رو ببین. هم مهربونه هم سنش به تو بسیار نزدیک تره هم هر چیزه دیگه ای که فکر کنی داره. پیمان رو فراموش کن. ندیدی کمند رو؟ اون به درد پیمان می خوره. تویی که طاقت یه اخم پیمان رو هم نداری، تویی که از یه حرفش این جور بهت برمی خوره می خوای چطوری یه عمر باهاش حیات کنی؟ هان؟ می خوای جزو اون دسته ای بشی که چشم بسته و با قلبشون می رن ازدواج می کنن و به سال نکشیده هم کف دست از پا دراز تر برمی گردن و انگ مطلقه رو هم باید با خودشون بکشن؟ بی خیال شو نادیا. کمه کم پونزده سال ازت بزرگتره. به چه دردیت می خوره احمق. ببین بی خیال همه چی شو و یه، یه ساعت حواست رو بده به کارت و این تحقیق کوفتی رو تموم کن و پاشو کف دست بابک رو بگیر و برو یه ناهار حسابی بخور و بعدم دور پیمان رو خط بکش. خلاص. انقدرم ادای این عاشقای قلب شکسته رو در نیار که اصلا بهت نمیاد. “
مجدداً مشغول کارش می شه. ولی تصویر پیمان و کمند هر لحظه جلوی چشمش پر رنگ تر می شه. خنده هاشون دیوونه اش می کنه. نگاهی به صفحه مقابلش می کنه و می بینه تقریبا بی فایده است کار کردنش. اعصابش به هم ریخته و فکرش مشغول تر از اونیه که بخواد تمرکزی روی کارش بکنه. در نهایت دستش به سمت پوشه بازی ها می ره و بازی ورق رو بازش می کنه و سخت ترین مرحله اش رو می گذاره و بازی رو شروع می کنه. کم کم تمام حواسش مشغول بازی می شه و همه چیز رو فراموش می کنه.
تقریبا اواخر بازی بوی گس پیمان رو نزدیک خودش حس می کنه ولی تمام حواسش رو می ده به بازیش و با خودش زمزمه می کنه:
” بسه احمق جون. انقدر فکر و خیال مفت نکن. باز بوی عطر این اومد تو کف دست و پاتو گم کردی. انقدر که بهش فکر می کنی. بی خیال. “
با حرص بازیش رو ادامه می ده و با دیدن واژه game over با حرص روی دکمه خروج بازی می زنه و نفسش رو بیرون می ده و هم مدت دیدهش به صنقلبی کناریش می خوره و پیمان که با نگاه ترسناکش قرار گرفته کنارش و سرش توی لپ تاپ نادیاست. نگاهش به همون تلخی و ترسناکی اولین مشاهده کردارشون و همون زمانی که از نادیا تدل گرفته بود، می موند. نادیا تقریبا لال شده بود و نگاهش رو روی لپ تاپ زوم کرده بود.
پیمان با لحنی عصبی و پر تمسخر رو به نادیا نگاهش رو به دیدهاش می دوزه و می گه:
– خوب تا کجا پیش رفتید خانوم راد؟ ساعت ده دقیقه به سه است. من و آقای نیکنام کارمون تموم شد. مال شما هم قاعدتا باید تموم شده باشه. بدین ببینم.
بعد بدون اینکه منتظر عکس العملی از نادیا بمونه لپ تاپ رو از زیر دستش می کشه و جلوی خودش قرار می ده و نگاهش رو به صفحه word کف دست نخورده و صفحات باز می دوزه. بعد از چند ثانیه سرش رو بالا می گیره و رو به بابک می کنه:
– آقای نیکنام بهتره شما زودتر برین تا به کلاستون برسین. خانوم راد هنوز کارشون تموم نشده این طور که می بینم.
بابک دهن باز می کنه حرفی بزنه که نگاه خشمگین و طوفانی پیمان وادار به خاموشیش می کنه و سرش رو پایین می گیره و آروم از دفتر بیرون می ره. توی آخرین لحظه صوتی پیمان سکوت رو می شکنه:
– در رو نبنمشاهده کرد.
بابک از در بیرون می ره و پیمان با عصبیت لپ تاپ رو جلوی نادیا برمی گردونه و نگاهش رو به نگاهاش می دوزه:
– خوب؟؟؟ من منتظرم. فکر می کنم یه توضیح بهم بدهکار باشین. این طور فکر نمی کنید؟
نادیا سرش رو پایین می اندازه و سنگر خاموشیش رو حفظ می کنه.
پیمان عصبی بهش چشم می دوزه: