ای بابا، جداً که این یارو پادشاه عوضیها بود.
جلوی جنگجویی که در پنج قدمی لهن از حرکت ایستاده بود، توقف کرد و شروع به حرف زدن با او کرد و حینی که حرف میزد، زنجیر زن را کشید و او را در کنار خودش روی زانوهایش به زمین زد و دستش در موهای او چنگ انداخت و او را همانجا نگه داشت. اصلاً مجبور نبود این کار را بکند، آن زن هیچجایی نمیرفت. بدون اجازه او هیچ جایی نمیحرکت کرد.
نگاهم به زن دوخته شد و هرچه بیشتر به او نگاه میکردم، دلم بیشتر و بیشتر درد میگراهی شد و فشرده میشد.
آن دختری که روزگاری بود، حالا دیگر از بین حرکت کرده بود. همه چیزش راهی شده بود. صورتش کاملاً بیحالت بود، دیدهانش به دور دست نگاه میکردند. چنان عمیق در افکار خودش غرق شده بود که احتمالاً حتی نمیخبر داشت کجا بود.
به سرعت به لهن نگاه کردم و مشاهده کردم که او و دو جنگجویش درحالیکه حالت خشکی روی صورتهایشان داششتابزده، با هم صحبت و به زوج نگاه میکردند.
اما حتی یک کلمه هم با آنها صحبت نکردند. لهن فقط پشتش را به دورتک کرد و به بیان کردگویش ادامه داد.
بدون اینکه فکر کنم به سمت پسر آوازخوان برگشتم، روی زانوهایم قد بلند شدم و کف دستم را به سمت سازش گحرکت کردم و همانطور که لبخند میزدم انگشتانم را به سمتش تکان دادم. نواختنش ریتمش را از دست داد و آوازی که میخواند رفته حرکت کرده قطع شد. به مادرش نگاه کرد، زن سرش را برای او تکان داد و پسر موسیقیاش را قطع کرد و ساز گیتار مانندش را به سمت من گراهی شد.
یکی از دو معشوق قبلی من دیوانه گیتار بود، چهارتا گیتار داشت. دوتا گیتار آکوستیک و دوتا الکتریک. و او به من یاد داده بود چطور گیتار بنوازم. بعد هم وقتی بسیار سریع آن را یاد گحرکت کردم و به سرعت از او بهشدت در این کار بهتر شدم، سگ اخلاق شد. (این یکی از قلبایلی بود که فکر میکردم به خاطرش با من قطع رابطه کرده بود اما وقتی با همان گیتار توی صورتش کوبیده بودم، قسم خورده بود که به این خاطر نبوده ولی من مطمئن بودم که قلبیلش همین بود.) وقتی ترکم کرد، برای خودم یک گیتار خریدم و همواره، هر هفته دو یا سه بار و گاهی اوقات هم هر روزگار مدتی را صرف گیتار زدن میکردم.
چه ملکه بودم چه نبودم، هیچ چیزی نمیتوانستم به همسر دورتک بدهم، به جز آن چیزی که آن پسر به من داده بود.
روی باسنم جای گرفتم و با تارهای گیتار بازی کردم تا لِمش کف دستم وارد شد و آنگاه شروع به نواختن آهنگ اسرائیل کولیکاویوو کردم و آهنگ آن سوی رنگین کمان در دنیایی خارقالعاده را خواندم. ولی این آهنگ با نتهای گیتار بود نه یک یوکهلیلی .*
نمیشد اضافه کرد صوتی آواز خواندن من از آن پسر بچه بهتر بود اما نیازی هم نبود بهتر باشد. حتی اگر نمیتوانستی معنای کلمات را بفهمی ولی خود آواز را هیچ چیزی به جز جذاب نمیشد توصیف کرد. نگاهم را به همسر دورتک دوختم حینی که او نگاهش را به زمین دوخته و من و امیدوار بودم که او به نوعی صدای دو نوایی امیدوارکننده آواز و سازم را که با هم ترکیب شده بودند، بشنود به کارم ادامه دادم. امیدوار بودم موسیقیام با تمام رنگها و ارتعاشات رنگینکمانیاش به جهانی تاریکی که در آن زندگی میکرد، رنگ و رو ببخشد.
* نوعی ساز زهی با چهار زه به گیتار شامگاهاهت دارد و نواختن آن در هاوایی رواج دارد. م
سپس او ملایم سرش را کشیده کرد، نگاهش دیدههای من را یافت. داشتم هر کاری که یک ملکه خوب از کف دستش برمیوارد شد را انجام دادم، یعنی همان کاری که یک ملکه برای امید دادن به مردمش میتوانست انجام دهد، حتی اگر کار زیادی نبود و این فقط برای یکی از مردمش انجام میشد.
وقتی آوایم کار خودش را کرد، متوجه شدم. نگاههای زن ملایم بسته شدند، صورتش حالت ملایمی به خود گراهی شد و من به هر چیزی که در آن جهان تقدس داشت دعا کردم که در آن لحظه او به روی رنگین کمانی در جهانیی خارقالعاده باشد.
هنگامی که نواختن را پایان دادم، نگاههایش را باز کرد ومن به او لبخند زدم. دورتک زنجیرش را کشید و گردنش را پیچاند و این باعث شد که آن حالت ملایم روی صورتش به سرعت از بین برود و درد جایش را بگیرد.
لحظهای که این کار را کرد، آوای بم و مردانهای شنیدم که دورتک را خطاب قرار داد و شدیداً هم خشمگین بود.
و این صوتی لهن نبود.
به سمت چپم چشم دوختم و بوهتان را مشاهده کردم. همینطور متوجه شدم که عدهای را به دور خودم جمع کرده بودم. بعلاوه چشمهای تیره لهن را دیدم که با حالتی به من نگاه میکردند که قبلاً هیچگاه ندیده بودم اما از آن نگاههایی بود باعث شد قلبم فرو بریزد اما در دلم احساس سبکی کنم.
دییندرا با صدای ساکتی گفت: «به ملکهت بیاحترامی کردی.» و من که به خاطر اتفاقات پیش رویمان گیج شده بودم، برگشتم و در نگاهانش نگاه کردم. تازه آن موقع بود که متوجه شدم داشت ترجمه میکرد.
نگاهش را دنبال کردم و بوهتان را متوجه شدم که به سرعت به سمت دورتک راهی شد و حرفهایی در بینشان رد و بقلب شد.
دییندرا ترجمه کرد.
دورتک گفته بود: «من هیچ اهمیتی به آواز خوندن زنها نمیدم.»
«تو به هیچیِ زنها اهمیت نمیدی.» این را بوتان اضافه کرده بود و چانهاش را به سمت همسر دورتک تکان داده بود.
جنگجوی دیگری اضافه کرده بود: «مراقب باش بوهتان.»
دورتک هشدار داد: «بله مراقب باش بوهتان. همسر من هیچ ربطی به تو نداره.»
بوهتان جواب داد: «حق با توئه، همسر تو هیچ ربطی به من نداره. اما من دارم در مورد همسرت حرف نمیزنم، دارم در مورد سگت حرف میزنم. تو همسرت رو حیوان خونگی خودت کردی. خوشت میآد با حیوانها بخوابی دورتک؟» لبهایم را به هم فشردم چون این حرفها همان حرفهای رجزخوانی پیش از دعوای توی جهانی خودم بود بنابراین حدس میزدم که در بین این قبیله هم باید از آن رجزخوانیهای جدی باشد.
بوهتان ادامه داد: «نمیخواد جواب بدی، خودم جوابش رو میدونم. دیگه به هیچ کسی پوشیده نیست که تو از هر فرصتی استفاده میکنی که با ارضا کردن خودت به هر روشی که حیوانت از انجامش بر میآد به همه نشون بدی چه جور جنگجویی هستی.»
دورتک زنجیر زن را دوباره کشید و فریاد زد: «عروس من هیچ ربطی به تو نداره!»
بوهتان در جواب فریاد زد: «اما اون که عروس تو نیست!» به زن اشاره کرد و به شکل خطرناکی به سمت دورتک خم شد. «اون هیچ چیزی نیست به جز حیوانی که به زانو در آوردیش. با راهی شدارت لشکر رو شرمنده کردی، توی مسابقات با صورتش اون کار رو کردی، وقتی مسلح بودی دکس ما رو به مبارزه طلبیدی، جلوی پادشاهمون به ملکه ما توهین کردی.»
دییندرا نفسش را با جوابی که دورتک داد حبس کرد و من نه فقط با حبس کردن نفس او که با جوّی که بر فضا حاکم شد درک کردم که اتفاق خیلی خیلی بدی داشت میافتاد.
نگاهی به او کافی بود تا به من نشان بدهد که رنگش پرید و من بلافاصله با مضطربی جویا شدم: «چیه؟»
هنگامی که با صدای آهسته جواب میداد، نگاهش را از اتفاقی که داشت میافتاد برنداشت. «دورتک اظهار کرد من هیچ احترامی برای ملکه یا پادشاهی که زنش خیلی زود بعد تصاحب شدنش سواری میکنه قائل نیستم. اون زرده فقط دو هفتهست که با پادشاه میخوابه و اون رو دور انگشتش میچرخونه. پادشاه ما کسیه که به زانو در اومده.» نگاه دییندرا به سمت لهن برگشت و حرفش را تمام کرد: «این یعنی به مبارزه طلبیدن.»
وای گندش بزنند.
نگاه من هم به سمت لهن برگشت. درحالیکه کف دستهایش را روی سینهاش چلیپا کرده بود و حالتی روی صورتش داشت که انگار همه اینها به نظرش یک ذره جالب بودند. اما فقط ذرهای نه بیشتر.
دییندرا حرفی که جنگجوی ایستاده در کنار لهن به دورتک گفته بود را ترجمه کرد: «دکس رو به مبارزه میطلبی؟»
دورتک با خشم اظهار کرد: «چه دکسی؟» سپس تفی به سمت لهن انداخت. «من هیچ دکسی نمیبینم.»
سرانجام لهن حرف زد و حرفش را با ملایمت خیلی زیادی هم بیان کرد.
«بهت نصیحت میکنم که کف دست از کشیده کرد مشتها و مردانگیت برای عروست برداری دورتک، اینطوری میتونی درمان بشی. میخوام پیش از اینکه جلوی من زانو میزنی و من سرت رو از تنت جدا میکنم، کاملاً درمان شده باشی.»
دورتک فریاد زد: «من مقام دکس رو طلب میکنم. اولین کاری که میکنم هم اینه که ترتیب اون زرده رو میدم و اونقدر این کار رو میکنم که همه بدنش رو به هر شکل و از هر طرفی تصاحب کرده باشم.»
نفسم را حبس کردم اما لهن نیشش را باز کرد و من با تعجب به واکنش او خیره شدم.
سپس دییندرا نفسش را حبس کرد اما بهسرعت حرفهای لهن را ترجمه کرد. «سرم رو بزن و خدایان به گریه میان زیرا ان وقت یعنی آسمون به زمین رسیده. نزدیک ماده ببر من بشو، اون پنجههاش رو توی شکمت فرو میکنه و قبل از این که آخرین نفست رو بکشی دل و روده خودت رو میبینی که بیرون میریزن.» دییندرا به من خیره شد. «این سنگینترین توهینیه که به یه جنگجو میشه کرد عزیز من، این که بهش بگی یه زن میتونه شکستش بده.»
این میتوانست توهین سنگینی برای هر کسی باشد. با این حال جواب خیلی محشری بود.
هنگامی که دورتک با خشم چیزی گفت، دییندرا شروع به ترجمه کرد: «اون زرده مردانگی تو رو مال خودش کرده!»
با این حرفش لحن جواب داد: «حرفی که زدی درسته و من به این خاطر شادم، میدونه باهاش چی کار کنه و به نظر میرسه از کاری که بلده خوشش میاد. دیشامگاه که باهاش خوابیدم ملکه من نفس نفس زد و گفت که حس من رو توی وجودش دوست داره، اون هم درست پیش از اینکه تخمم رو توی رحمش بکارم. تخمی که ممکنه یه جنگجو بشه، تخمی که همین حالا هم از تو بسیار جنگجوتره.»
نجوا کردم: «دمش گرم!» این هم جواب خیلی خوبی بود، شاید یک کمی جنبه شخصی داشت ولی باز هم جواب خوبی بود.
ناریندا زمزمه کرد: «نمیدونم این چیزی که بیان کردی یعنی چی اما بهت میگم که بازم میتونی همون رو بگی.»
دورتک فریاد زد و دییندرا ترجمه کرد: «فردا سرت رو میزنم!»
که لهن هم جواب داد: «نه، میخوام پیش از اینکه تن بی سرت رو روی تل هیزم میندازم کاملاً خوب شده باشی. دو هفته وقت داری دورتک. بعد شمشیرهامون با هم تصادم میکنن.»
دورتک پیش از اینکه نگاه خشمگینش را به بوهتان بدوزد که هنوز هم نزدیکش ایستاده بود، یک ثانیهای با خشم به لهن چشم دوخت.
دییندرا حرفش را ترجمه کرد: «پیش از اینکه مقام دکس رو بگیرم، تو-» یک انگشتش را به سمت بوهتان قد بلند کرد و ادامه داد: «مراقب خودت باش و ذهنت رو از عروس من دور کن.»
بوهتان جواب داد: «تو باهاش مثل یه عروس حرکت کردار کن و من هم کاری که اظهار کردی رو انجام میدم. ادامه بده و باهاش مثل یه سگ حرکت کردار کن، اون وقت من مجبور میشم بکشمش تا از این بدبختی که دچارش شده نجاتش بدم.»
مدتی که صورت دورتک سرخ شد نفسم را با حرفی که بوهتان زده بود، حبس کردم. (حرفهایی که امیدوار بودم جدی نگفته باشد.) صورتش چنان سرخ شده بود که در ذهنش گذراندم سرش هر لحظه میترکد. سپس لهن وارد بحثشان شد.
«بوهتان، کافیه، منظورت رو رسوندی.»
پادشاه حرف زده بود بنابراین بوهتان یک قدم عقب رفت اما نگاهش هنوز هم در نگاهان دورتک قفل شده بود.
سپس دییندرا حرف بوهتان را ترجمه کرد. «بعد از اینکه دکس دُمت رو از سر بیجانت جدا کرد، من اولین کسی هستم که برش میداره و به عنوان هدیه ازدواج به عروست میده.»
بعد برگشت و به جاده افتاد، پیش از اینکه به سرعت دور شود، نگاهش لحظهای به من افتاد و سرش را به تعظیمی خم کرد.
درحالیکه سعی میکردم تنفسم را کنترل کنم، با صدای آهستهی از ناریندا سؤال کردم: «دُم چیه؟» اما در عوض نگاهم با شوهرم درآمیخت.
آوای ناریندا را متوجه شدم که جواب داد: «موهاشون. بعد از یه به مبارزه طلبیدن، پیروزگار سر رو از بدن مغلوب جدا میکنه و اون رو به زینش میبنده و کل دکسشی رو دور میزنه، وقتی که جشن پیروزگاریش به پایان برسه، حالا هر چقدر هم که طولانی باشه، سر رو با بریدن موهاش از زینش جدا میکنه. بعد از این، عاقبت سرش به رحم هر کسی که اون رو برمیداره بستگی داره میتونه در کنار بدن بیسرش روی تل هیزم سوزانده بشه یا هر اتفاق دیگهای براش بیفته. برای همه مهمه که تل هیزمی برای سوزانده شدن داشته باشن چون اینطوری خاکسترهاشون میتونه به آسمانها بره و بدنشون به روحشون بپیونده. توی کورواک، مارو و همه اهالی سرزمینهای جنوبی همین اعتقاد رو دارن و هر بدنی که سوزانده نشه مثل روحی نامرعی، ناگوش دادنی و بیقدرت در قلمرو سرگردان میشه. نسوزاندن سرش آخرین شکستیه که میشه به یه جنگجو وارد کرد، اونها تا ابد بدون سر به عنوان یادآوریای برای حماقتی که کردن در دنیا سرگردان میشن.»
داشتم گوش میدادم اما به شکل عجیبی هم با شوهرم ارتباط برقرار کرده بودم. حینی که دییندرا صحبت میکرد، نگاهش به دیدههای من دوخته شده بود، سپس چانهاش را یک بار و آرام بالا داد. متوجه شدم منظورش این بود که حالم خوب بود یا نه. بنابراین سر تکان دادم. وقتی این کار را کردم او برگشت و راهی شد.
و تازه همان موقع بود که یادم وارد شد من هنوز هم ساز آن پسر را نگه داشته بودم، بدنم از جا پرید و بعد به سمت او برگشتم و تبسم زدم، سازش را به سمتش گراهی شدم و اظهار کردم: «شاهشا.» مادر و پسر به وضوح به خاطر اتفاقهایی که افتاده بود، میلرزیدند. هنگامی که من از دییندرا میل داشتم به او بگوید که باز هم با سازش به مشاهده کردنم بیاید و میتوانیم با هم ساز بزنیم پسر بچه به خودش آمد و سازش را پس گحرکت کرد. صورت مادرش از خرسندی شکفت ولی حال پسر طوری بود که انگار میخواست لخت و با موهایی آتش گحرکت کرده در دکسشی بدود. بنابراین مصمم شدم وقتی میآمد، من میتوانستم ساز بزنم و او میتوانست برود و هر طور که دلبسته شد با دوستانش بازی کند.
آنها راهی شدند و ناریندا سؤال کرد: «این… اوم… درگیریها اغلب بین جنگجوها در میگیره؟»
«نه ناریندای شیرین، اونها مردن، این چیزها توی خونشونه ولی این اتفاقات معمولاً نمیافتن. هرچند دورتک مورد علاقه هیچ کسی نیست و من میتونم ببینم که جنگجوها به خاطر راهی شدارش دارن بیصبر میشن. یا که اون کارهایی میکنه یا چیزهایی میگه که باعث میشه اونها جوابش رو بدن. بوهتان مرد خوبیه، پدر خوبیه، سیریم میگه اون جنگجوی بسیار خوبی هم هست. اون و ناهکا نزدیک به دو هفته بعد از تصاحب ناهکا از چادرشون بیرون نرفتن. تا این حد عاشق ناهکا شده بود. قبیله بعد از مراسم انتخاب کوچ کرد و اونها رو پشت سر جا گذاشت. اون شوهر خوبیه و از همسرش مراقبت میکنه و بهش اهمیت میده.» دییندرا تبسم با محبتی به ناریندا زد، تبسمی که حرفهای زیادی در مورد جنگجویی که او را تصاحب کرده بود برای گفتن داشت. «مردهایی هستن که مهم نیست چه خونی توی رگهاشون جریان داره یا چه جور آموزشهایی متوجه شدن، با وجود همه اینها مردهای خوبی هستن.»
ناریندا در جواب لبخند زد و توی تبسمش هیچ کوچکی یا حالت عجیبی نبود.
گال جلو وارد شد و چند بشقاب میوه شکری شده روی خزی که بر رویش جای گرفته بودیم، گذاشت. به او تبسم زدم واو هم به من لبخند زد و عقب عقب دور شد.
حرکت کردنش را تماشا کردم و به این اندیشیدم که تیترو کمی سرد بود زیرا بزرگتر بود، به نظر میرسید که وظایفش را خیلی جدی میگحرکت کرد و من متوجه شده بودم که بخشی از وظیفهاش این بود که حواسش به من باشد. اما جیکاندا، بیتس و پکا جوانتر بودند، دوستانهتر و پرحرفتر بودند. همینطور که روزگارها میگذشسریع حتی پکا هم از لاک کمروییاش خارج میشد و خوشبرخوردتر میشد. مکالمات ما با هم به سختی انجام میشد اما با تیترو، حس میکردم همه با هم یک گروه را تشکیل میدادیم.
اما گال فاصله میگرفت و همه چیز را تحت نظر میگراهی شد و بعد از حرفهایی که دییندرا دیروزگار به من گفته بود، از این که به او شک داشته باشم متنفر بودم اما مانده بودم که چرا باید راهی شدارش اینطور میبود.
لعنتی، قصد داشتم از این به بعد حواسم به دخترها باشد، مخصوصاً به گال.
سپس آوایی متوجه شدم. آوایی مثل رعد و برقی در دوردست بود. آوایی آشنا بود اما در عین حال حس عجیبی هم داشت. لحظهای که افق پر از اسب شد تازه درک کردم چه بود. صدای کوبش سم اسبهای بیشماری به روی زمین بود. در شش روز گذشته این آوا را گوش داده بودم اما این فرق داشت و تفاوتش به خاطر این بود که اسبهایی که داشتند به سمت ما میآمدند، با چند صد تا هم قابل شمارش نبودند.
هنگامی که بیشتر و بیشتر وارد متوجه شدم شدند به آنها خیره شدم.
وای لعنتی! آنها باید هزاران هزار اسب میبودند!
از جا پریدم، اامان فکرم این بود که فرار کنم و پیش لهن بروم که دییندرا با آهستهش اضافه کرد: «اوه ببین، لشکر رسید.»
سرم به سرعت به سمت او برگشت و جویا شدم: «لشکر؟»
کف دستش را به سمت چند تکه میوه قندی شده دراز کرد و یک تکه را توی دهانش گذاشت، حینی که داشت آن را میجوید به من خیره شد. آن را قورت داد و گفت: «لشکر.»
«اما.» پلک زدم. «من فکر میکردم ما هممسیر لشکر هستیم.»
«هستیم عزیزم، همجاده بعضی از اونها هستیم. با جنگجوهایی که توی مراسم شکار همسر شرکت کردن و بقیه هم کسانی هستن که پسرهاشون توی مراسم انتخاب شرکت کردن، مربیهای که باید برای آموزش جنگجوهای جمتوجه شد منصوب بشن، بقیه هم کسانی هستن که با همسرهاشون یا همسرهاشون به تنهایی توی مراسمها شرکت کردن. اما بقیه لشکر یا در حال گشت زدن و یا در حال جنگیدن هستن.»
به حرکت اسبها و ارابهها به سمت خودمان چشم دوختم، تعدادشان بسیار زیاد بود اما حالا میشد عقبه حرکتشان را مشاهده کرد.
نجواکنان جویا شدم: «بقیه؟»
«سرسی، دوست جذابی من، با چند صدتا جنگجو نمیشه یه مملکت بزرگ رو در امنیت نگه داشت. آخرین آماری که شنیدم این بود که کل لشکر یک کمی بیشتر از هفتاد و پنج هزار نفره، ممکنه الان بیشتر هم باشن.»
دهانم باز ماند و فقط به او خیره شدم.
شوهرم فرمانده یک ارتش هفتاد و پنج هزار نفری بود؟
وای خدای من!
با سر به دستهای که داششتابزده به سمت ما میرسیدند، اشاره کرد و گفت: «این حتی همه اونها نیست. حتی نصفش هم نیست. اینها فقط جنگجوهایی هستن که با دکس میتازن. زمانی که اون برای مراسمها ساکن میشه، اونها به جاش مراقب همه چیز هستن. همیشگی وقتی دکس کارهای رسمیش رو تموم میکنه اونها بهش میپیوندن. در آینده قراره یه جوخه بزرگ گشتزنی یا شاید هم یه غارت بزرگ در مسیر باشه که دکس قراره فرماندهش باشه. چرا اندیشیدی که اون همیشه حتی شامگاهها همجاده جنگجوهاشه؟ یه دکس کارهای زیادی برای انجام دادن داره.»
به لهن خیره شدم که حالا پنج جنگجوی دیگر در رکابش بودند و او کف دستهایش را به کمر زده و نگاهش را به افق دوخته بود و نزدیک شدن جنگجوهایش را تماشا میکرد. افرادش داشتند با او حرف میزدند و من به او نگاه کردم که هم داشت تماشا میکرد و هم هممدت به حرفهای آنها گوش میکرد. یک بار هم به چیزی که یکی از آنها بیان کرده بود سر تکان داد. سپس دستانش را روی سینهاش چلیپا کرد و توجهش را از افق برداشت و به مردی که داشت با او حرف میزد برگرداند.
اصلاً چیزی نمیخبر داشتم. هیچ چیزی نمیاطلاع داشتم. در واقع یک کف دسته وحشی و بدوی صد نفری به نظرم برای چنین لشکری کافی بود در واقع به نظرم زیادی هم بود. ابداً نمیدانستم که او به چنین لژیونی فرمانروایی میکند.
ناریندا صوت زد: «سرسی؟» سرم را تکان دادم و نگاهم را از شوهرم برداشتم و به دوستم دوختم. سؤال کرد: «حالت خوبه؟»
با حواسپرتی اضافه کردم: «بله، بله.» سپس به اسبهایی که داشسریع نزدیک میشدند نگه کردم و گفتم: «خوبم.»
دییندرا با ملایمت گفت: «میبینم که حالا این موضوع برات قابل فهمه.» نگاه گیجم به سمت او به پرواز در وارد شد و در دیدهان او که گیج نبودند و نگاهی پر درک در خود داشتند، قرار گرفت. «همیشگی بهت میگفتم عزیزم من، تو یه ملکه هستی. حالا میبینم که داری متوجه میشی که واقعاً یه ملکهای. ملکه تعداد بیشماری مرد، همسرها و بچههاشون. و ملکه مردم سرزمینی که…» مکثی کرد و بعد ادامه داد: «همگی از تو محافظت میکنن.»
زمزمه کردم: «بله دییندرا، قابل درکه.»
به سمت من خم شد. «تو زیستن یه بچه رو نجات دادی و مردم شاهد این بودن، آواز زیبایی برای زنی که روحش در وجودش مرده خوندی و لحظهای به ذهنش ملایمش و سکون دادی و مردم شاهد این بودن. باعث شدی شوهرت بخنده، چیزی که قبلاً هیچکسی به جز برادرهاش نگوش داده بود، همینطور آوای لذتش از چادرتون بیرون اومده و مردم اون رو هم گوش دادن. بهت میگم سرسی، زمزمههایی بین مردم هست، زمزمههایی که دارن سر به فلک میکشن اون هم با سرعتی که مبهوتت میکنه. خودت نمیدونی ولی با کارهات یه وفاداری بهشدت قدرتمند توی قلبهای مردمی ساختی که حتی هیچ وقت تا به حال ندیدیشون و تازه همهش دو هفتهست که داکشانای ما هستی. پادشاهت با فمسیرم کردن ثروت، امنیت و زیرکی وفاداری به کف دست آورد، تو سرسی زیبای من، از طریق به کف دست آوردن قلبهای مردم وفاداری ایشون و مردم رو به دست آوردی. این هم باعث قدرت و هم ضعفت میشه. افرادی هستن که به دنبال ضعف دیگران هستن. محتاط باش، مراقب باش و همینطور در امنیت بمون.»
آب دهانم را قورت دادم و سر جنباندم. نگاهم به دییندرا افتاد که او هم با نگاههایی درشت شده و صورتی رنگ پریده داشت تماشا میکرد.
سپس به سمت کف دسته در حال نزدیک شدن برگشتم و نزدیک شدن بخشی از ارتش عظیم شوهرم را تماشا کردم.
***
پیش از اینکه لبهایش روی دیدههایم بنشیند زمزمه کرد: «لیناس جاده.»
در دردسر افتاده بودم.
پادشاهم همین حالا با من محبتبازی کرده بود. بله، با من محبتبازی کرده بود. ملایم، شیرین، پر محبت و ملایم. هیچ کلمه دیگری برای توصیفش وجود نداشت به جز قشنگ. و من دوستش داشتم، بهشدت زیاد هم دوستش داشتم. بهشدت زیاد، آنقدر که فکر نمیکردم هیچ وقت فراموشش کنم. نه نوازشش را، نه مزهاش را نه لمسش را، نه حتی یک ثانیهاش را. هیچ چیزش را فراموش نمیکردم.
و حالا روی من خوابیده بود، وزنش را روی ساعد یک کف دستش در کنارم نگه داشته و کف دست دیگرش روی گلویم بود، انگشت شصتش با ملایمت آروارهام را نوازش میکرد و زمزمهکنان با من حرف میزد.
وای مرد، او بهشدت خوب بود.
حینی که سعی میکردم حس و حال موجود را از بین ببرم، زیر لب گفتم: «آره، فکر میکنم میتونی این رو بگی، اما واقعاً چشمهای من کمی به قهوهای میزنن.»
چانهاش پایین آمد، نگاهش در چشمانم قفل شد و نگاه توی نگاههایش باعث شد قند در قلبم آب شود.
باشه، پیام رسید. لهن نمیخواست حس و حالمان از بین برود.
با صوتی آرامی بیان کرد«چشمها، راه.» سپس انگشتانش روی گونهام کشیده شدند، در بین موهای یک سمت سرم راهی شدند و پیش از اینکه کف دستهای از آنها را روی گردنم بگذارد کف دستش را پایین کشید. با صوتی آرامی گفت: «لیپا راه.» انگشت شستش سر نوازش کردن چانهام برگشت.
نجوا کردم: «توی جهانی من بهش نمیگیم طلا، میگیم بور.» دیدههانش در نگاههایم نگاه کردند و نگاه گرم، شیرین و پر رضایتی در عمق چشمانش خونه کرده بود و باعث شد دلم یک ضربه را جا بیندازد.
سپس سرش پایینتر رسید و لبهایش روی پوست گونهام کشیده شدند و روی موهایم اضافه کرد: «لیکا راه.»
در این مورد با او بحث نمیکردم. این حقیقت داشت، آنقدر که نور خورشید به من تابیده بود، پوستم طلایی رنگ شده بود.
سرش برگشت و انگشت شستش روی لبهایم نشست، انگشتهایش جمع شدند و او به شکل میتوانست چانهام را نگه دارد. «لاپای ناهنا لیسا مسیرنا، کاه لنساهنا؟»
میاطلاع داشتم داشت چه میجویا شد. دهانت هم از طلاست ماده ببر من؟
قلبم ضربه دیگری را جا انداخت.
لعنتی.
زمزمه کردم: «لهن.» بعد هنگامی که سرش پایین وارد شد و لبهایش روی دهانم جای گرفتند، لبهایم را بستم.
بهشدتخب، ممکن بود هیچ زنی را قبلاً نبوسیده باشد اما جداً این کار را به شدت خوب انجام میداد.
با صوتی آرامی جویا شد: «هوم، کاه جادهنا فونا؟» دهانش روی لبهایم حرکت کردند.
وای آره، بهشدت خوب این کار را میکرد.
فقط در نگاهانش که تنها چیزی بود که میتوانستم ببینم، خیره شدم و تمام تلاشم را کردم تا دهانم را بسته نگه دارم.
چیزی که میمیل داشتم این بود که او را ببوسم.
و بدجور هم این را میتمایل داشتم.
او هم در نگاهانم خیره شد.
زمزمه کرد: «لاپای تی؟» یعنی هست؟
سرم را تکان دادم و هممسیر با تبسم زدن لبهایش، از نزدیک تبسم زدن نگاهانش را هم متوجه شدم.
سپس بدون اینکه نگاهش را از دیدهانم بردارد، زبانش روی لبهایم حرکت کرد.
لرزهای به تنم افتاد و کف دستها و پاهایم که به دورش بودند، منقبض شدند.
اون آره. لعنتی، این مرد در این کار خوب نبود، بلکه عالی بود.
روی دهانم زمزمه کرد: «بله هست سرسی.» زبانش بار دیگر روی لبهایم کشیده شد و نجوا کرد. «عسل جادهنا.»
خیلیخب، من چند تعریف خیلی خوب در کل حیاتام گوش داده بودم. اول لهن به من اضافه کرده بود که قشنگیی نادری داشتم قشنگیی که قبلاً هیچگاه نمتوجه شده بود. دیگری البته آن چیزی بود که در مورد درخشیدن روحم در چشمانم زده بود و اینکه زیباترین چیزی بوده که تا به حال متوجه شده بود.
اما این که به من اظهار کرده بود دهانم عسل طلاییست، خودش را با فشار در وسط فهرستم جا داده بود.
نجوا کرد: «ساهناهسو نینکاه.»
معنای این را هم میاطلاع داشتم. بگذار داخل بشم.
قلبم فرو ریخت، دلم هم خودش را در بین ریههایم به در و دیوار کوبید.
لعنتی!
سرم را مجدداً تکان دادم و لمس دیگری از زبانش گیرم وارد شد.
وای خدا.
زیر لب اضافه کرد: «ساهناهسو ناهنا دکس نینکاه، کاه داکشانا.»
بگذار پادشاهت داخل بشه ملکه من.
وای خدا!
باید این را تمامش میکردم. همینجا.
یکی از دستهایم را روی کمرش کشیدم و بالا آوردم، از زیر دستش رد کردم و تا گردنش و از آنجا تا روی گونهاش بالا آوردم و چانهاش را در دست گرفتم و انگشت شستم را بین لبهایمان گراهی شدم.
با صوتی آرامی گفتم: «نه لهن، کاه لیسا لاپای کاهنا. »*
*«نه لهن، دهانم مال خودمه.»
چشمانش دوباره تبسم زدند، لبخندی زیرک و بنابراین ترسناک.
نجواکنان جواب داد: «نه عزیزم، دهانت مال منه.» سپس انگشتش روی گونه و لبهایم کشیده شد، انگشتم را گراهی شد و هنگامی که کف دسترسی پیدا کرد، سرش را خم کرد و مجدداً دهانش را روی دهانم فشرد.
نفسم را حبس کردم اما او سرش را قد بلند کرد و با صدای آرامی اظهار کرد: «باشه سرسی من، آناه نا واتای. آنکا، تا جونای توکا. »*
هیچ کدام از حرفهایش را متوجه نشدم ولی هنگامی که در کنارم دراز کشید و من را بیشتر به خودش چسباند، پاهایش را در پاهایم قفل و نجوا کرد: «تراهیو.» بیش از حد احساس آسودگی و از سوی دیگر به شکل نابودکنندهای احساس ناامیدی کردم.
میمیل داشتم تجادهیو کنم، به تمسیریو نیاز داشتم.
ولی تنها چیزی که میتوانستم احساس کنم خیال لبهایش به روی دهانم و شامگاهح زبانش به روی لبهایم بود.
بنابراین مدتی برایم طول کشید.
سرانجام پیچیده شده در آغوش پادشاه جنگجویم تجادهیو کردم.
*«باشه سرسی من، امشامگاه تو بردی. فردا بار دیگر بازی میکنیم.»
پایان فصل
فصل نوزدهم
حُکم
شش روزگار بعد…
آوای کسی را شنیدم: «پویاه کاه راهنا داکشانا!» برگشتم و کینیم را متوجه شدم، همان پسری که چندین روزگار پیش در فضای باز برایم آواز خوانده بود. هممسیر چندین بچه دیگر بود که داشسریع با هم به چیزی که به یک توپ شامگاهاهت داشت، لنگ و لگد میانداخشتابزده. از توپ فوتبال امریکایی بزرگتر بود اما به آن شباهت داشت البته بدون دو سر تیزش.
جواب دادم: «پویاه کینیم!» برایش دست تکان دادم، او هم کف دست تکان داد و دوستهایش با تعجب به من خیره شده بودند، چشمانشان با تعجب خیلی بیشتری به خاطر اینکه ملکه اسم دوستشان را میدانست و برایش کف دست تکان میداد، درشت شد و به سمت او برگشت. مشخص بود که او به دوستانش نگفته بود که به جز آن دیدار اولیهمان دوبار دیگر هم به چادر من رسیده بود. (در جایی که من با گیتار او موسیقی مینواختم و او با گوست بازی میکرد.) یا شاید هم حرفش را باور نکرده بودند.
این باعث شد تا وقتی که به سمت دریایی از چادرها برگردم، لبخند بزنم. سپس تبسمم محو شد و در افکار پریشانم سرگردان شدم.
داشتم قدم میزدم، فکر میکردم و از همه مهمتر دیده میشدم. با بازگشت لشکر، هزاران جنگجوی بیشتر به همراه همسرها، فرزندها، بردها و افراد دیگری اضافه شده بودند. همانطور که گستردگی دکسشی بیشتر شده بود، سر و صوت و قیل و قالش هم بالا راهی شده بود.
خبر خوب در مورد بازگشت ارتش لهن این بود که سر شوهرم شلوغ بود.
و خبر بد هم در مورد بازگشت ارتش این بود که سر شوهرم شلوغ بود.
بنابراین، در شش روزگار گذشته، او من را با کف دستهایش بیدار میکرد و بدون اینکه وقتش را با تحریک کردنم هدر بدهد بهشدت سریع، سخت و ماهرانه کارش را انجام میداد. همیشگی پیش از تمام شدن کارش کاری میکرد من هم به اوج برسم. این کارش شیرین، انرژی بخش، هیجانانگیز و به شدت عالی بود ولی هیچ وقت خیلی طول نمیکشید. سپس دهانم را از من میتمایل داشت، من رد میکردم و او نیشش را برایم با حالت زیرکانهای باز میکرد، تبسم ترسناکی بود که به من میاضافه کرد او داشت برای خودش زمان میخرید. سپس من را از تخت بیرون میکشید تا بتوانم او را حمام سریعی بدهم، موهایش را گیس کنم یا هر طور که تمایل داشت ببندم. سپس من را با یک کف دستش به سمت خودش میکشید، با کف دست دیگرش چانهام را میگراهی شد و صورتم را نگه میداشت، اینطوری نمیتوانستم فرار کنم، آن گاه دهانش لبهایم را لمس میکرد و بعد دیگر راهی شده بود.
و بعد از حرکت کردنش، تمام روزگار او را نمیمتوجه شدم و حتی با اینکه سعی کرده بودم شامگاه بیدار بمانم (هرچند هیچ وقت این حقیقت را به خودم اعتراف نمیکردم.) هم هیچ وقت زمانی که روی تخت در کنارم دراز میکشید، بیدار نبودم.
خبر خوب در این مورد، این بود که حالا مقاومت کردن در شیرینی، دلربایت و چیزهای دیگر لهن راحتتر شده بود.
خبر بد هم این بود که قلبم برایش تنگ شده بود. پذیراهی شدنش مزخرف بود ولی خب حقیقت داشت.
دلم برای شوهر ترسناکِ وحشیِ پادشاه لشکر غارتگرانم از جهانیی دیگر تنگ شده بود.
این چقدر عجیب بود؟
خبر بد دیگر این بود که این ماجرا باعث میشد مدت زیادی برای خودم داشته باشم.
دییندرا یک شوهر، دختر و چادری داشت که باید به آنها رسیدگی میکرد و من تنها دوستش نبودم هرچند هر روز با او وقت میگذراندم، همانطور که روزگارها میگذشتند، هر روز صبح دیدههایم را باز میکردم و چادرم را میمشاهده کردم، به نظر میرسید که با این جهان تطبیق پیدا کرده بودم و دیگر به صورت دائمی در اینجا بیدار میشدم. این یعنی من جداً راهی برای تطبیق دادن خودم با این جهان پیدا کرده بودم و نمیتوانستم هر ثانیه دییندرا را در کنار خودم داشته باشم.
ناریندا هم همینطور، او هم یک جنگجوی وحشی فوقالعاده حواس جمع داشت که لژیونی برای فرماندهی نداشت. بنابراین وقت بهشدت زیادی را به او گره خورده بود. (امیدوار بودم که موبهمو این طور نباشد اما اگر آن جنگجو توی این کارها دلانگیز بود پس امیدوارم بودم موبهمو همینطور باشد.)
ناهکا هم با دو بچه، شوهرش و چادرش همین وضع را داشت.
و دخترهای من هم به نظر میرسید که همیشه با تکاندن خاک قالیها، آماده کردن بساط حمامهای ما، تمیز کردن سارونگهای من، برق انداختن شمعدانها، پختن نان باریک در یک اجاق سفالی، پختن گوشت بر روی آتش و چیزهایی مثل اینها سرشان شلوغ بود. سعی کرده بودم کمک کنم. (بیشتر از یک بار.) ولی تیترو وارد ماجرا شده بود. وقتی داشتم سارونگهای خشک شدهام را از روی بند برمیداشتم و با جیکاندا و بیتس میخندیدم ما را متوجه شده و رسماً عقلش را از کف دست داده بود. (البته به همان شکل مضطرب و قلبواپس همیشگی تیترویی.) وقتی مچم را حین آماده کردن بشقابهای صبحانه با پکا گراهی شد، در نهایت از انجام دادن این کارها کف دست کشیدم.
من یک ملکه بودم و باید کارهای یک ملکه را انجام میدادم. و مطمئناً کار ملکه شامل ور حرکت کردن با ظرف و ظروف نمیشد.
مسئله این بود که من ملکه قبیله وحشی و بدوی دیگری را نمیشناختم که به من بگوید ملکهها چه کارها میکردند و من باید چه کار میکردم. با اینکه دییندرا مشاور بهشدت خوبی بود ولی هیچ وقت یک ملکه نبود. شوهرم هم این اطراف نبود که من را راهنمایی کند، مطمئن نبودم که او هم در این کار خیلی خوب باشد و جادهنمایی او هم باید ترسناک میبود.
بنابراین تصمیم گرفتم بهترین کاری که به عنوان یک ملکه از کف دستم برمیوارد شد این بود که در بین مردم باشم، سر تکان بدهم، تبسم بزنم، صحبت کنم (تا آنجایی که میتوانستم.)، سعی کنم آنها را بشناسم و بگذارم من را ببینند. پس هر روزگار درحالیکه توسط هر کسی که از من محافظت میکرد، تعقیب میشدم در دکسشی قدم میزدم.
امروزگار بِین یا همان جنگجوی خندان بود، کسی که خیلی دوستانه برخورد میکرد، برعکس زاهنین، جنگجوی دیگری که مرتباً از من مراقبت میکرد. (همان جنگجویی که آن روزگار کوچ دو بار من را از روی اسبم برداشته بود.) بین هنگامی که مردم و چادرها را از نظر میگذراند، با من قدم میزد و صحبت میکرد. زاهنین دو قدم پشت سر من میوارد شد و هرگز به من نگاه نمیکرد. به هر حال به نظر میرسید که او تا ابد بیاعصاب بود. اولین باری که با من بود، سعی کردم با او سر صحبت را باز کنم اما تلاشم به شدت ناموفق شد و دیگر هیچگاه مجدداً تلاش نکردم.
همینطور صحبت کردن با بین خوش میگذشت. وقتی پای زبان انگلیسی میرسید او هیچ چیزی نمیاطلاع داشت بنابراین من باید تمام تلاشم را میکردم تا به زبان کورواکی منظورم را به او برسانم. این باعث میشد بخندد (خیلی زیاد هم بخندد، زبان کورواکی من به شدت بد بود.) اما با وجود خندههای خیلیش، معلم بهشدت صبوری بود. اشتباهاتم را تصحیح میکرد و وقتی که قدم میزدیم به چیزهای مختلف اشاره میکرد و میبیان کرد که به آن چه میاضافه کردند. (برای مثال، آتشدان، پاهکاه، مشعل، پاهکان و آتش خالی، پاهک). همینطور هنگامی که با مردمم صحبت میکردم پادرمیانی میکرد، اغلب منظور آنها را با ادا و شکلک به من میرساند، چیزی که حسابی من را به خنده میانداخت.
اما امروزگار، ذهنم درگیر بود و بین هم این را احساس کرده بود. بنابراین، در نزدیکی من قدم برمیداشت و گاهی با ملایمت با من صحبت میکرد. اجازه میداد غرق افکار خودم باشم.
بین که این کار را میکرد، باعث شد فکر کنم که شاید تازه عروس او هم در جایی داشت لبخند میزد.
بیشتر به خاطر این در فکر بودم که آن روزگار عجیب به نظر میرسید. نمیتوانستم روی علت خاصی برای عجیب بودنش دست بگذارم. بیدار شده بودم و این را در هوا احساس کرده بودم و این حس هنوز از بین نراهی شده بود.
اما از سوی دیگر به این فکر میکردم که لهن در مورد اینکه من چطور به مالکیت قبیله کورواک در وارد شده بودم چه اظهار کرده بود. مطمئناً میخبر داشت، بعلاوه سوال اصلی این بود که او چه چیزهایی میدانست. کنجکاوی کردن در مورد همسر جمشاهده کردش اصلاً غافلگیرکننده نبود و این من را آزار نمیداد. چیزی که در این مورد ذهنم را درگیر کرده بود داستانی بود که باید اظهار کرده میشد. فکر میکردم در آغلی پر از زن بیدار شده بودم.
چطور ممکن بود سوار یک کشتی دزد دریایی بوده باشم؟
در وضعیتی قرار داشتم که اصلاً با عقل جور در نمیآمد، این هیچ معنایی نداشت. من اینجا بودم، نزدیک به سه هفته بود که در اینجا بودم و به نظر میرسید قرار نبود به خونه بازگردم.
اما چطور به اینجا وارد شده بودم؟
و آن سرسی یا هر کس دیگری که توی کشتی بود، چه کسی بود؟
به پاسخهایی نیاز داشتم، اما نمیاطلاع داشتم چطور پیدایشان کنم و مطمئن نبودم که میخواستم آن پاسخها را بشنوم. دانش میتوانست خیلی بیشتر از واقعیت وحشتناک باشد.
دییندرا یک چنین چیزی گفته بود اما آن موقع من به خاطر اینکه احساس مزخرفی داشتم و به شکل غیرقابل کنترلی میلرزیدم و لهن هم به شدت برآشفته بود و بنابراین فکرهای دیگری ذهنم را درگیر کرده بودند، متوجه نشده بود. ولی وقتی دچار آفتاب سوختگی شدم، به من گفته بود که داروها طبیعی بودند نه جادویی.
اگر در این جهان میتوانستی حرف زدن حیوانات را بشنوی (و گوست با من حرف میزد و یک بچه بود و کلمات زیادی بلد نبود و نصف بیشتر مواقع حرفهایش را نمیدرک کردم چراکه به زبان کورواکی بودند. ولی با این حال میوها، خرخرها و غرشهایش را مثل زبان انسانسها میدرک کردم.) اگر اسبها میتوانسسریع آنقدر سفید باشند که نور آبی یخی از خود ساطع کنند، اگر زن معصومی میتوانست شب در سیاتل به تختش برود و به جهانیی دیگر فرستاده شود، پس جادو هم میتوانست وجود داشته باشد.
و شاید یک نفر در اینجا آن را آموزش میداد.
و شاید کسی میخبر داشت که چه اتفاق نفرین شدهای برای من افتاده بود.
و اگر کسی میخبر داشت که چه اتفاقی افتاده بود، پس شاید میتوانستم سر در بیاورم باید چه کار کنم.
بین با آوای آرامی آوایم زد: «داکشانا سرسی.» و من با تأخیر متوجه شدم که او در کنارم منقبض و قلبواپس شده بود.
به خودم آمدم، سرم را بلند و به جایی که نگاهش به آن دوخته شده بود، خیره شدم.
خواجه داشت به سمت ما میآمد و نگاهش به من بود.
بین زیر لب به من گفت: «تی لاپای لی زاکمی. »*
نگاهم را به بین برگرداندم و پیش از اینکه بتواند بار دیگر حالت چهرهاش را جمع و جور کند، ناخوشنودی را در صورتش دیدم.
وای مَرد.
*«این خواجهست.»
خواجه هنگامی که پیش روی من توقف کرد، با خم کردن سرش تعظیمی به من کرد و با صوتی آرامی گفت: «کاه داکشانا.»
هوم او من را «کاه داکشانا» خطاب کرده بود. دیگران اگر من را بسیار خوب میشناختند، اغلب من را «راهنا داکشانا» یا «مسیرنا داکشانا هاهلا» یا «داکشانا سرسی.» صدا میکردند.
هیچ کس من را فقط ملکهاش خطاب نمیکرد.
چقدر عجیب.
به او سلام دادم: «پویاه.» و سر او بلند شد، صورتش حالت خشکی به خود گرفته بود.
وای مرد.
اضافه کرد: «من خواجه هستم.» و من پلک زدم.
جویا شدم: «شما انگ… والریایی بلد هستین؟»
چانهاش را کمی بالا گحرکت کرد و جواب داد: «من به زبان وال حرف میزنم.»
انگلیسی حرف میزد. خیلی عجیب بود. چرا لهن از این یارو به عنوان مترجم استفاده نمیکرد؟
با لکنت گفتم: «خب، اوم… خیلی خوبه، اوه، منظورم اینه که عالیه. اینکه اوه… بالاخره شما رو ملاقات کردم دلبسته شدنیه. اوه، اسمتون چیه؟»
به من خیره شد. سپس جواب داد: «من خواجه هستم.»
«اوه… باشه، من… قبلاً در اون مورد شنیدم…» عجب! «اسمتون رو میپرسم.»
در جواب پرسید: «اسمم؟»
به او اظهار کردم: «بله، اسمی که در زمان تولد روی شما گذاشته شده.»
صورتش که خشک بود حالا در هم حرکت کرد.
به سردی گفت: «اسمم همراه با مردانگیم از من گحرکت کرده شد کاه داکشانا.»
بسیارخب، اظهار کردگوهای معذبکننده خیلی زیادی هست که ممکن است شخص در طول حیاتاش داشته باشد. ااما وقتی با کسی قطع رابطه میکنند. دومی وقتی گند میزنند و بعد باید به اشتباهشان اعتراف کنند، این هم یکی دیگر. ولی حرف زدن با رفیقی که بیضههایش بریده شده، آن هم در مورد بیضههای بریده شدهاش روی دست همه اینها زده بود.
در دیدهانش نگه کردم. سپس با ملایمت گفتم: «خب، اما شما هنوز هم همون مرد هستین، مهم نیست که چه عمل خشونتباری روی شما مرتکب شدن… دوست دارم نام شما رو بدونم.»
به اینجا که رسیدیم، بین چیزی اظهار کرد که شامگاهیه این بود: «ملکهتون از شما چی میل داشتن؟» ولی مطمئن نبودم.
خواجه جواب داد: «کاه تروهیا.» اسمم. (همین بود، در مورد سؤالی که بین سؤال کرده بود، حق با من بود.)
بین با بیصبری و با لحن خشکی کف دستور داد: «یووُ تی لوه زاه.» به ایشون بگو.
خواجه لحظه کوتاهی به شتابزدهی به بین نگاه کرد و بعد به سمت من برگشت. با سرش تعظیم دیگری کرد و پاسخ داد: «کاریم، ملکه من.»
با ملایمت اضافه کردم: «شاهشا.»
لحظهای به من نگاه دوخت و بعد بیان کرد: «باید من رو عفو کنید، کارهای زیادی برای انجام دادن داشتم، مراسم شکار، انتخاب، کوچ. اون قدر سرم شلوغ بود که زمانی برای معرفی خودم به ملکهم نداشتم. از شما عذر میخوام.»
«نیازی نیست، درک میکنم.» دستم را تابی به سمت دکسشی شلوغ دادم و همزمان به او تبسم زدم. «مسئولیتهای شما بهشدت زیاد هستن. هر کسی میتونه این رو ببینه.»
با سرش تعظیم پرتملق دیگری کرد و اظهار کرد: «شاهشا.» پیش از اینکه به حرفش ادامه بدهد، نگاهش به سمت بین حرکت کرد و بعد با چنان سرعتی به سمت من برگشت که تقریباً انگار تصورش کرده بودم. «باید از شما بپرسم که خوب با تاهنا دکس کنار میایید؟»
سرم را به یک سمت کج کردم: «میبخشید؟»
نگاهش به شکل هدفمندی به گونهام دوخته شد که حالا دیگر شک داشتم هیچ تفاوت رنگ پوست و کبودیای داشته باشد و بعد مجدداً در چشمانم چشم دوخت. «شما و تاهنا دکس، امیدوارم که همه چیز توی چادرتون خوب پیش بره.»
تلنگری در ستون فقراتم احساس کردم و گفتم: «همه چیز خوبه.» سپس چراکه میخواستم بین هم در اضافه کردگویمان شرکت داشته باشد، درحالیکه دعا میکردم درست آن را بگویم، به او اظهار کردم: «جاک لاپای یاهکا.» همه چیز خوبه.
بین سؤال کرد: «جاک لاپای یاهکا؟ زوت تِلا؟» و من سرم را کشیده و به او خیره شدم.
«کای لوت کاه دکس.» به سؤالش که سؤال کرده بود: همه چیز خوبه، با چی؟ جواب دادم و به خواجه نگاه کردم. «کاه لهن لاپای اوه… سرش شلوغه گاهِن ما، اوم، خوب با هم کنار میایم، اوه، تا لاپای یاهکا. فاهناسان .»*
خواجه آن تعظیم چاپلوسانهاش را بار دیگر تکرار کرد. «دوهنو، کاه داکشانا، بسیار دوهنو.» به وضوح از خیره شدن در چشمان بین اجتناب میکرد، شاید به خاطر ارتعاشات ناخوشنودی بود که از بین ساطع میشد و او جداً میخواست از آنها دوری کند و من این را وقتی متوجه شدم که با نیمه تعظیم دیگری گفت: «شما رو تنها میذارم که… به گشت و گذارتون برسید. گویاه کاه داکشانا.» بدون ایجاد هیچ ارتباط چشمی با بین، تعظیمی به او کرد و بیان کرد: «گویاه توناکان.»***
سپس برگشت و با عجله رفت.
میتوانستم بگویم که از سیر اظهار کردوگوهایمان خوشم نیامده بود و وقتی بین بازویم را لمس کرد و ما را دوباره به جلو جادهنمایی کرد، با ارتعاشات ناخوشنودی که از او ساطع میشد، میتوانستم بگویم که او هم خوشش نیامده بود.
*«من و پادشاهم… لهن من سرش شلوغه اما خوبیم، اوم، خوب با هم کنار میایم، اوه، خوب هستیم. سرخوشیم.»
***«بدرود توناکان.» ]توناکان: جنگجوی سوهتوناک یا قبیله کورواک[
سپس به زبان کورواکی حرف زد و از کلمات سادهای استفاده کرد تا بتوانم متوجه شوم. «از اون مرد خوشم نمیآد.»
اوه اوه.
سپس با هشداری به حرفش ادامه داد: «احتیاط کنین داکشانا سرسی.»
دقیقاً همین کار را میکردم.
نجوا کردم: «باشه.»
در همان لحظه صوتی جیغی قد بلند به هوا حرکت کرد، چنان وحشتناک بود که انگار خونم یخ بس.
یکی از دستهای بین بلافاصله در پیش رویم بالا آمد و دست دیگرش پشت گردنش و به سمت شمشیر کشیده و صیقلی توی غلافش راهی شد. کف دست دراز شدهاش به دور کمرم حرکت کرد و من را به خودش چسباند و حتی با اینکه همه داششتابزده به سمت چادری که سه اقامتگاه با ما فاصله داشت میدویدند، چند سانتیمتری ما را عقب کشید.
بین فریاد زنان از کسی که داشت در جهت مخالف ما میدوید سؤالی پرسید و جوابی گرفت. آن مرد چنان بهسرعت جواب داد که فقط دو چیز از آن متوجه شدم. «دورتک» و «زاک باهساه.» زنش.
گندش بزنند.
سپس جیغ دیگری به هوا کشیده شد.
وای گندش بزنن!
بدن بین با جوابی که مرد داد بیحرکت ماند و بعد سعی کرد من را عقب بکشد ولی من پاهایم را روی زمین محکم نگه داشتم، گردنم را به سمتش چرخاندم و به او نگاه کردم.
تمام تلاشم را کردم تا به زبان کورواکی فریاد بزنم. «باید بریم پیشش!»
رد کرد: «می، کاه جادهنا داکشانا.»
«بین! باید بریم پیش اون زن!» به کشیدن من ادامه داد بنابراین جیغ کشیدم: «ناهنا داکشانا تاهنو تی!» ملکهت بهت این کف دستور رو میده!
لحظهای به قد بلندای یک تپش قلب در نگاهانم نگه کرد، مشخص بود که داشت چیزی را از چشمانم میخواند. سپس زیر لب بیان کرد: «تویای کای.»
دییندرا به من گفته بود معنای «تویو» چه بود و معنای تحتالفظی نداشت اما همان لعنتی خودمان بود که یعنی بین حالا گفته بود: «لعنت به من.» که در هر وقت دیگری این حرفش خندهدار بود اما حالا نه.
سپس من را رها کرد اما کف دستم را گحرکت کرد، شمشیرش را غلافکرده نگه داشت و ما به سمت چادر دویدیم. فریادزنان کف دستورهایی به مردمی که در آن اطراف بودند، داد، آنها برگشسریع و من را مشاهده کردند، از هم فاصله گحرکت کردند و مسیر باز کردند و ما به جلوی چادر رسیدیم و من با کابوسی مواجه شدم.
دورتک همسرش را در پیش روی خودش روی زانوهایش نگه داشت، کف دستش در موهای او مشت شده، به سمتش خم شده و تیغه چاقویی را روی گلویش نگه داشته بود و خون از زخمی بزرگ و دهان باز کرده بر روی شانه خود دورتک بیرون میزد. صورتش از خشم سرخ و چین افتاده بود. کمی قبل ضربه به صورت زن زده شده بود و من در مورد یک سیلی کوچک به صورتش صحبت نمیکردم، که این خودش به اندازه کافی بد بود اما مشت خورده بود. صورت زن خیس از اشک بود و من میاطلاع داشتم که دورتک میمیل داشت گلویش را ببرد.
بنابراین بدون اینکه لحظهای فکر کنم چرخیدم، قبضه یکی از چاقوهای روی کمر بین را گرفتم و آن را از غلافش بیرون کشیدم، بار دیگر چرخیدم و مثل گلوله به مسیر افتادم تا مدتی که نوک چاقو را روی گلوی دورتک گذاشتم.
به زبان کورواکی فرمان دادم: «تمومش کن.»
نگاهش به سمت من بالا آمد و بعد تیغه چاقویش خراشی روی گوشت زن انداخت، خون تند بیرون چکید. خراش سطحی بود اما زن از وحشت چنان جیغی کشید که مو به تنم سیخ کرد.
نوک چاقویم را به گردنش فشردم: «تمومش کن!»
بین با ملایمت بیان کرد: «کاه راهنا داکشانا.» نزدیک بود.
بین را نامشاهده کرده گراهی شدم نگاهم را به آن هیولای تاریک و ظالم دوختم. به زبان کورواک بر سر دورتک فریاد کشیدم: «ملکهت کف دستور میده!»
تیغهاش عمیقتر برید و جیغ دیگری به هوا راهی شد، زن خودش را در کف دست او پیچ و تاب داد. (به طور مبهمی اندیشیدم با توجه به خنجر دورتک که داشت گلویش را میبرید، این هوشمندانهترین کاری نبود که میتوانست بکند.) و اشک از چانهاش پایین ریخت.
نوک چاقویم را عمیقتر فشار دادم و یک قطره خون از جایش بیرون زد. جیغ کشیدم: «ملکهت این دستور رو میده!»
بیحرکت ماند و با خشم به من خیره شد و من هم در چشمانش خیره شدم. حالا داشتیم با خشم به همدیگر نگاه میکردیم، شمتوجه شداً داشتم نفسنفس میزدم، چنان سینهام بالا و پایین میراهی شد که میتوانستم تک تک نفسهایم را احساس کنم.
بِین از پشت سرم به زبان کورواکی اظهار کرد: «ملکهت بهت کف دستور میده دورتک، خنجرت رو بنداز.» نگاه دورتک به سمت او برگشت.
آوای دیگری با فاصله کمی اظهار کرد: «ملکهت این دستور رو میده، خنجرت… رو… بنداز.» آوایی که خیلی آشنا بود اما آنقدر سرم گرم این بود که چاقو را در گلوی دورتک فرو نکنم یا در همان جا بیهوش نشوم که توانایی شناساییاش را نداشتم.
نگاه دورتک به دیدهان من برگشت و همانجا ماند.
بین فریاد زد: «خنجرت رو بنداز!»
نگاه دورتک از روی شانهام به عقب دوخته شد و بعد دوباره بالا آمد و در چشمانم چشم دوخت، این بار چیز دیگری در نگاهش بود. سپس لبهایش به پوزخندی از هم باز شدند و او خنجرش را انداخت و بعد همسرش را هل داد و با صورت در جلوی چادرشان به زمین کوبید.
میل داشتم به سمتش بروم اما نتوانستم حتی یک قدم بردارم. کف دست بین به دور کف دستم پیچیده شد و به جاده افتاد و من را هم با خودش کشید و برد. وقتی من را از بین جمعیت گذراند دیدهم به چند جنگجو افتاد که زاهنین یعی همان کسی که نتوانسته بودم صوتیش را بشناسم (بیشتر به خاطر این بود که او هیچوقت زیاد با من حرف نمیزد، بیشتر کلمات تک بخشی و همهشان هم با غرش ادا میشدند.) در بینشان بود.
غافلگیر شدم که از من حمایت کرده بود.
گذشته از این داشتم در دکسشی میدویدم تا به قدمهای قد بلند، بهسرعت و خشمگین بین برسم و مثل بید میلرزیدم.
هنگامی که به چادر من رسیدیم، او من را به داخل هل داد، خنجرش را از کف دستم قاپید، آن را غلاف کرد و انگشتش را به سمتم گرفت و با خشم به زبان کورواکی بیان کرد: «بیرون نرو.»
چهرهاش ترسناک شده بود اما حس دیگری هم در خود داشت.
دلواپسی.
ای وای، بدجور گند زده بودم.
هنگامی که داشت با قدمهای کشیده از چادر بیرون میرفت، فریادزنان چیزی به تیترو که بین لبههای ورودی چادر توقف کرده بود گفت. نگاههای تیترو درشت شد و سر تکان داد. بین به سرعت از چادر بیرون حرکت کرد. تیترو دخترها را صدا زد و همه آنها با هم وارد شدند. سپس به حرفهای تیترو گوش کردند. بعد همه سر تکان دادند و جلوی ورودی چادر توقف کردند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن