بدنم از جا پرید.
واقعاً که اعصابخردکن بود.
دستهایم را قد بلند کردم، روی سینهاش گذاشتم و محکم هلش دادم، همه زورم برای اینکه دو یا سه سانتیمتر جابهجایش کنم، کافی بود. با عصبانیت اضافه کردم: «برو گمشو لهن، باید حموم کنم.»
سرش بالا وارد شد و دیدههایش که در خاموشی میخندیدند، در دیدههایم خیره شدند. «بله، کاه داکشانا من هم همینطور.»
وای گندش بزنن.
ادامه داد: «کاه باساه حمام میکنه زاه لهن، کای حمام کاه باساه.»
اضافه کرده بود: «همسرم لهنش رو حمام میکنه و من همسرم رو.»
اَه لعنتی!
شروع کردم: «لهن-» نیشش را باز کرد و بعد سرش را چرخاند و فریاد کشید: «تیترو!»
لبه چادر بلافاصله باز شد و من سینهام را به او فشردم و بازوهایم را به دورش پیچیدم تا برهنگیام را پنهان کنم. (نه اینکه به این کار نیازی داشته باشم، نه. دخترها تا به حال چندین بار من را برهنه مشاهده کرده بودند. این فقط یک عادت بود.) سرم چرخید تا هر پنج دختر را ببینم که با سطلهای آبی که از سطحشان بخار بلند میشد، لباس، کف دستمال و صابون وارد شدند. آنها را روی محدوده جدید گذاششتابزده که دیشب متوجهاش نشده بودم. سنگی بود و علفهایی هم از بین سنگها بیرون زده بود و هیچ قالیچهای به رویش پهن نشده بود.
این طور که میمشاهده کردم، آن کثیف کاری که آن دفعه با حمام کردن لهن به پا کرده بودیم امکان نداشت مجدداً تکرار شود. حالا یک محدوده حمام داشتیم.
چرند بود.
سپس با عجله بدون اینکه به ما نگاه کنند رفتند.
شروع به حرف زدن کردم: «لهن-» اما کشیده شدم، زیرا او کشیده شده بود و داشت من را همراه خودش حمل میکرد. «لهن!»
فرمان داد: «ساکت.»
به شتابزدهی اظهار کردم: «لهن!» پاهایم را پایین گذاشت، آنها روی زمین سنگی قرار گراهی شدند و لباسخوابم بلافاصله روی مچ پاهایم افتاد. پیش از اینکه بتوانم تصمیم بگیرم که پیراهنم را بردارم یا فقط بیخیالش شوم، لنگ او هم به همین سرنوشت دچار شد. از بین آن به بیرون قدم گذشت، خم شد، دسته یک سطل را گحرکت کرد، آماده فرار کردن بودم اما من را از کمرم گراهی شد، به سمت خودش کشید و بدنم محکم به او خورد و کمتر از یک ثانیه بعد کل سطل آب گرم روی سرهایمان فرو ریخت.
سپس هنگامی که جویده جویده چیزهایی میاظهار کردم بازوی لهن به دورم محکمتر شد و انگشتان کف دست دیگرش روی پشت گردنم و از آنجا توی موهای خیسم کشیده شد. سطل با آوای کشیدهی روی زمین تلق و تلوق کرد.
هنگامی توانستم با پلک زدن آب روی دیدههایم را کنار بزنم، صورت او را متوجه شدم که به صورتم نزدیک بود و بدن گرم و خیسش را حس کردم که به بدنم کشیده شد.
بدون اینکه بگویم چه حس خوبی داشت، ساکت ماندم.
با ملایمت گفت: «کاه باساه حمام میکنه زاه لهن، من حمام میکنم لنساهنام رو.»
بعد هر دوی ما را از یک سمت خم کرد و صابون را برداشت.
اوه، خب، حالا هرچی. من به حمام نیاز داشتم و او هم بیشک به حمام نیاز داشت.
زیر لب گفتم: «حالا هرچی.» صابون را از کف دستش بیرون کشیدم و آن را روی پوست جذابی قهوهای رنگ عضلات بزرگ سینه معرکهاش فشردم و بسیار طول نکشید که واقعاً جذب کاری که داشتم میکردم شدم. (حدوداً یک ثانیه.)
حدود یک ثانیه بعد، هر دو بازویش به دور من قفل شدند و از خنده منفجر شد.
میدانست که من از کاری که داشت میکردم خوشم میرسید.
آره، قطعاً به شدت روی اعصاب بود.
هنگامی که از خندن کف دست کشید، سرم را قد بلند کرد و با صورتی که حالت چندشی به خود گراهی شده بود، به او خیره شدم تا دقیقاً نشانش بدهم که فکر میکردم چقدر اعصابخردکن بود.
چشمهای تیرهاش به صورتم که حالت چندشناکی به خود گراهی شده بود نگاه کرد، تبسمی به من زد و بازوهایش فشارم دادند.
باز هم. که چی مثلاً.
روی کاری که داشتم میکردم تمرکز کردم. بعد او روی کاری که باید میکرد، تمرکز کرد.
نیاز نبود به این نکته ظریف اشاره کنم که حمام کردن با لهن باعث میشد که این کار بیشتر خوش بگذرد.
آره، قطعاً به فنا حرکت کرده بودم.
***
ناریندا نفسنفسزنان گفت: «اوه سرسی دوست داشتنی من، بهشدت متأسفم. خدایا، اصلاً حتی نمیتونم تصورش رو بکنم که فیتاک من کف دست روم کشیده کنه.»
فیتاکش.
آره، بهبه فیتاک کارش را کرده بود و منظورم به تمام روشهای ممکن بود.
خیلی طول نکشیده بود.
به او قول دادم: «من خوبم.» دست دراز کردم و فشاری به کف دستش دادم، لبخند کوچک و عجیبش را تحویلم داد و کف دستم را در جواب فشرد.
سپس به دکسشی خیره شدم.
ناریندا و من در بیرون چادر من و لهن روی خزها و مخدهها لم داده بودیم و من حواسم به گوست بود که داشت در اطراف پرسه میزد. آنقدر که بامزه بود به همهچیز حمله میکرد و معمولاً رهگذرها را عصبی میکرد و من باید با آوای قد بلندی میبیان کردم: «کای تینگای.» که یعنی: «متأسفم.» و مردم همانطور که رد میشدند تبسمی به سمتم میزدند.
چادر ما کمی دورتر از چادرهای دیگران برپا شده بود، نزدیک به نهر و به روی یک برجستگی کوچک به روی زمین. بنابراین میتوانستیم تمام دکسشی را ببینیم که در زیر پایمان گسترده شده بود. (این نشان میداد که خواجه همیشه دکسشی را به یک شکل برپا نمیکرد.)
دم غروب بود و ناریندا کمی پیش آمده بود، با هم نهار خورده بودیم و حالا داشتیم جرعه جرعه آب میوه مینوشیدیم، صحبت میکردیم و فعالیتهای دکسشی را تماشا میکردیم. پارچه کتانی پهنی در بالای سرمان نصب شده بود تا سایهای فمسیرم کند که بتوانیم در زیرش لم بدهیم. از آن استقبال میشد اما ضروری نبود. تقریباً تمام بدنم به خاطر این سواری چند روزگاره در زیر آفتاب به رنگ عسلی مایل به طلایی در آمده بود. ولی حس خوبی داشت که کمی از این آفتاب دور باشی.
تازه داستان آن کبودی را برای ناریندا تعریف کرده بودم که به من اضافه کرد حالا خیلی بهتر به نظر میرسم.
اما کاملاً از بین نحرکت کرده بود.
و نمیتوانستم به خودم اجازه بدهم فراموشش کنم، مهم نبود که شوهرم چقدر میتوانست شیرین و سکسی باشد.
ممکن بود یک ببر و جنگجویی باشد که در همه چالشهای پیش رویش موفق میشد اما من هم یک ماده ببر بودم، با محبت بزرگ شده بودم، توسط پادشاه قلمرو کوچکی بزرگ شده و عاشق شده شده بودم و میدانستم سزاوار چه چیزهایی بودم و این آن چیزی نبود که لهن یک هفته گذشته کف دستم گذاشته بود. بنابراین او یک جنگ در پیش رو داشت، جنگی که من قصد داشتم پیروزش باشم.
ناریندا فریاد کشید: «وای ببین! دییندراست! پویاه دییندرا!» کف دستش را مثل دیوانهها تکان داد و من مسیر نگاهش را دنبال کردم.
نگاههایم ریز شدند.
دییندرا بیشرمانه نیشش را برای چشمهای ریز شدهام باز کرد، نزدیک رسید و هنگامی که روی خزها مینشست، مخدهای زیر دستش میگذاشت و لم میداد یک پویاه به ناریندا اظهار کرد. سپس با آب میوه از خودش پذیرایی کرد.
سرانجام دیدههایش که از شادی به رقص در وارد شده بودند، به سمت من برگشتند. «حالتون چطوره ملکه من؟»
حالا داشت سعی میکرد اعصابم را بهم بریزد و ملکه من صوتیم میکرد.
به او اطلاع دادم: «باهات حرف نمیزنم.» و او از خنده منفجر شد.
ناریندا سؤال کرد: «موضوع چیه؟»
دییندرا جواب داد: «وای هیچی.» و من به او چپچپ چشم دوختم. «مگه اینکه داری در مورد غرش از سر لذت دیشامگاه دکسمون حرف میزنی که از چادرش قد بلند شد و نصف دکسشی گوش دادن. من و سیریم بهشدت نزدیک نبودیم ولی ما رو هم از خواب بیدار کرد.»
نگاه چشمهای درشت شده ناریندا به سمت من پرواز کرد و تبسم لرزانی روی لبهایش نشست.
به چپچپ چشم دوختنم ادامه دادم اما شدتش را تا بیشترین حدی که میتوانستم بالا بردم.
دییندرا مثل خود همیشگیاش من را نادیده گراهی شد و به چرت و پرتهایش ادامه داد.
«حرفهای پر از عصبانیتی از سمت ملکهمون شنیده شد اما اطلاعات موثق دارم که به پادشاهمون بیان کردن که عاشق حس وجود ایشون هستن و فکر میکنم شاید دیشب برای ایشون هم خوب پیش راهی شده باشه.»
ناریندا هرهر خندهای کرد که به نظر میرسید قصد کنترل کردنش را داشت… ولی شکست خورد.
صورتم را به سمت دیگری برگرداندم.
آوای ناریندا به گوشم رسید: «ایشون رو بخشیدی سرسی؟»
به تندی گفتم: «نه.»
دییندرا با حالت آوازگونهای بیان کرد: «عقل ایشون نه، ولی بخشهای دیگهشون چرا.» و من نگاه بُرندهای به او انداختم.
به شتابزدهی اظهار کردم: «سعی داری برآشفتهم کنی؟»
جواب داد: «بله. وقتی عصبی هستی خیلی دوستداشتنی میشی.» به ناریندا نگاه کرد. «پادشاه ما به این حالتش میگن ماده ببرشون چنگالهاش رو بیرون کشیده. شوهرم میگه ایشون معمولاً آزادانه در مورد ملکه صحبت میکنن، دیگه کار از پز دادن گذشته. مشخصه که ایشون هم بسیار این رو دوست دارن… حتی بیشتر از من.»
بریده بریده بیان کردم: «میشه لطفاً خفه شی؟» و او سرش را عقب انداخت و زد زیر خنده.
سپس درحالیکه هنوز میلبخند زد روی من تمرکز کرد. «دکسشی طبق معمول پر از پچپچه و طبق معمول این اواخر همه این پچپچها در مورد دکس و داکشانای زرین اونهاست. دکس حمام کرده از چادرش خارج شدن و دیگه زاکتوها رو نمیبینن. آوای خنده ایشون از توی چادرش متوجه شده میشه، البته به همجاده صوتهای دیگه. تا وقتی که از سلامتی ملکهشون مطمئن نشدن کوچ کردن رو به تأخیر انداختن. ایشون در حالی در جلوی جنگجوهاشون اسب سواری میکردن که ملکهشون رو نزدیک خودشون نگه داشته بودن. ایشون به ملکه یه اسب-»
حرفش را با این جمله قطع کردم: «تو هم یه اسب داری.»
خندهاش خشک شد، چشمانش جدی شدند و من پیش از اینکه حتی حرف بزند میاطلاع داشتم که آن درایت کورواکیاش در مسیر بود. «دارم عزیزم. سیریم من دو سال بعد از اینکه تصاحب شدم یه اسب به من داد.» به ناریندا خیره شد و توضیح داد: «میبینی، جنگجوها میجنگن که این میتونه به معنی شکستشون هم باشه. لشکر برای اونها همه چیزه، تو نبرد رفاقتهایی با هم شکل میدن، از برادرهای هم رزمشون محافظت میکنن اما خودشون رو دور نگه میدارن. فرصتهای زیادی برای از کف دست دادن افرادی که از ته دلت دوستشون داری وجود داره. این روح رو پایین میکشه، ضعیفش میکنه اما اسب یه جنگجو داستان متفاوتی داره. جنگجو و اسب متصل به هم به دل جنگ میتازن. اسب یه جنگجو بخشی از وجودشه. در واقع اونها به عنوان عضوی از بدن خودشون بهش نگاه میکنن. از سیریم داستانهایی از جنگ شنیدم که در مورد زخمهایی بودن که اگر جنگجو برای دفاع از اسبش در برابر شمشیری تلاش نمیکرد ابداً اونها رو برنمیداشت.»
ناریندا نجوا کرد: «ای خدا.»
دییندرا اضافه کرد: «دقیقاً. عزیز من به خاطر همینه که یه تازه عروس روی اسب شوهرش بشینه مثل اینه که انگار روی خودش جای گرفته باشه. و این یه بخشی از تشریفاته که جنگجو در شبی که مهمترین اتفاق زندگیش افتاده تازه عروسش رو درحالیکه برای اولین بار تصاحب شده و تخم اون رو گراهی شده روی اسبش بنشونه. فکر میکنم حالا هر دو منظورم رو کامل درک کرده باشین، این برای هر جنگجویی بسیار مهمه. بنابراین احساس میکنن این یه پیشکش بسیار ارزشمنده که اجازه بدن همسرشون سوار موجودی بشه که از اونها محافظت میکنه، باعث میشه کشش بینشون بهشدت شدیدتر بشه.»
آره، هر مردی حتی در جهانی خود من هم فکر میکنه که این پیشکش بسیار ارزشمندیه.
ای بابا!
بینیام را برای ناریندا چین انداختم و او هم در جواب به من همین کار را کرد.
دییندرا حالت چهرههای ما را نامشاهده کرده گراهی شد و به صحبت کردن ادامه داد: «بنابراین مشخصه که اسبها در کل برای قبیله بسیار ارزشمند هستن و جایگاه بلندی دارن. این یه حدسه ولی خب فکر میکنم تعداد بسیار زیادی از جنگجوها به درگاه خدای اسب نیایش میکنن. بنابراین، داشتن یه اسب مزیت ویژهایه. شخص باشد سزاوار داشتن اسب خودش باشه. جنگجوهای جوان تا وقتی که برای اجرای اولین قتلشون انتخاب نشدن، اسبی از خودشون ندارن که این یعنی پیش از اینکه به اسبی نیاز داشته باشن، بیشتر از یه دهه آموزش دیدن و تمرین کردن. به خاطر همینه که میگن یه شوهر تا وقتی که مطمئن نشده همسرش لیاقت داشتن یه اسب رو داره بهش چنین هدیهای نمیبخشه. برای مثال وقتی این هدیه رو میده که اون زن اامان پسرشون رو برای اون به جهان میاره یا وقتی که اون قدری وقت بگذره که به یه همسر جنگجوی خوب تبدیل بشه و نیازهاش رو برآورده کنه. در نتیجه اینکه دکس به تازه عروسش چنین اسب جذابیی هدیه داده خودش شایعات زیادی به جاده میندازه. شایعه.» نگاهش به من افتاد. «که بیشتر حدس و گمان بود. البته تا وقتی که شب پیش فریادش و امروز صبح صوتی خندهش از چادرش متوجه شده شد.» صورتش حالت پر از شیطنتی به خود گرفت و به ناریندا نگاه کرد. «مشخصه که تازه عروس دکس ما بسیار خوب به نیازهای ایشون رسیدگی میکنه، ناریندا.»
به او خیره شدم، به خاطر اطاعاتی در مورد اینکه لهن خیلی زودتر از هر زن دیگری به من یک اسب داده بود شوکه و به خاطر شیطنتهای دییندرا خشمگین شده بودم.
ناریندا زیر لب گفت: «توی ایشون تناقض هست.» به نگاه کردم و مشاهده کردم چشمانش بدون اینکه به چیز خاصی نگاه کند، به دکسشی دوخته شده بود. «با چیزی که سرسی در مورد کبودی صورتش اظهار کرده، دوست ندارم از ایشون خوشم بیاد و هر باری که میبینمشون من رو وحشتزده میکنن. با این حال بیشتر چیزهایی که تو میگی نشون میده که نرمش بسیار زیادی در زیر ظاهر سرسختشون نهفتهست.»
«مطمئن نیستم ناریندای شیرین که این نرمش اینشونه که ملکه ما دوست دارن…» مکثی کرد و حرفش را با تأکید ادامه داد: «یا اون سختی به خصوص ایشون.»
فریاد زدم: «دییندرا!» ولی او زیر خنده زد و هرهر خجولانه دیگری از دهان ناریندا در رفت.
همان موقع، موضوع بحث ما از پشت چادر ما دور زد و وارد مشاهده کرد شد. نزدیک نبود ولی خیلی هم دور نبود، انرژی خام و قدرتمندش همه جا را در بر گرفت.
وقتی حرفی که داشت با دو جنگجوی همراهش میزد را قطع کرد، نفس عمیقی کشیدم. سپس به چشمهایم اجازه دادم روی شوهرم به حرکت در بیایند.
بسیارخب، باشه، با صوتی کشیده اعترافش نمیکردم اما باید به خودم اعتراف میکردم که من قطعاً از آن سختی خوشم میرسید.
دییندرا با صوتی ملایمی گفت: «اوه، این چیه؟» نگاهم را از لهن برداشتم و به سمت راستم خیره شدم و یک پسر جوان و قدکشیده را دیدم، شاید یازده یا دوازده سال داشت و مطمئناً از آن پسرهای جنگجو نبود. احتمالاً چون حالا سر تمریناتش نبود و در عوض درحالیکه یک وسیلهای داشت که بسیار شامگاهیه گیتار بود، در نزدیکی چادر من ایستاده بود، چنین فکری در موردش کرده بودم. وقتی نگاهم به او افتاد، آب دهانش را قورت داد و به زنی که در کنارش از حرکت ایستاده بود خیره شد. سپس شروع کرد به ساز زدن و با صوتی لرزانی آواز خواندن.
زن جلو آمد و با احتیاط شاخه گلی را کاملاً به دور از من و دخترها روی خز گذاشت، دیدهانش به سمت لهن چرخید و حینی که پسرش آواز میخواند عقبعقب از ما فاصله گراهی شد.
پسرک مضطرب بود و دائماً نتها را اشتباه مینواخت و باید بگویم که بهترین خواننده جهان نبود اما آنقدرها هم کارش بد نبود و مطمئناً بسیار شیرین بود. اما مادرش چنان او را مینگریست و به آوازی که از دهانش خارج میشد گوش میکرد که انگار او به مانند انوار خورشید درخشان بود و میتوانستم بگویم که مادرش فکر میکرد او هیچ اشتباهی در کارش نداشت و احتمالاً به خاطر همین بود که او پسرش را پیش ملکهاش آورده بود تا چیزی را به او تقدیم کند که فکر میکرد هدیه گرانقدری بود.
هنگامی که پسرک از ریتمش خارج شد، تبسم تشویق کنندهای به او زدم. ریتمش را پیدا کرد و ادامه داد و من سرم را دائماً برایش تکان میدادم تا ادامه دهد.
سپس حرکتی از گوشه چشمهایم متوجه شدم، به آن سمت چشم دوختم و دلواپس شدم. درک کردم که دییندرا و ناریندا هم آن را متوجه شده بودم چراکه دلواپسی آنها را هم احساس کردم.
دورتک داشت با قدمهای کشیده در بین چادرها راه میفت، باند کثیف و نامنظمی به دور بالاتنهاش بسته شده بود، خراشهای روی سینه و صورتش بخیه زده نشده بودند و به خاطر نوعی ضماد میدرخشیدند و به وضوح مشخص بود که خیلی خوب داشت درمان نمیشد. ولی خب به هر حال داشسریع درمان میشدند.
عروسش تمیز اما سرتاپا کبود، با کف دستی که به گردنش آویخته بود و لبی پاره شده بیتعاقلب و تلوتلوخوران در پشت سرش میوارد شد.
گردنبند شامگاه تصاحب شدنش را به گردن داشت، دورتک هم زنجیر شب تصاحب کردنش را به کمر داشت، زنجیرش را به گردنبند او بسته اما آن را به کف دست گحرکت کرده بود و او را پشت سر خودش میکشید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن