حتما لباساشو یادش راهی شده بود
منم شک داشتم درو بزنم و بهش بگم یا نه
حتما بازم فکر بد میکنه که منظوری دارم
اصلا به من چه…..
ساکو همونجا انداختم اما نتونستم برم
دختره توانایی اینو داره تا صبح تو حموم بمونه ولی از من چیزی نخواد
میگم و میرم
چند بار به در زدم که صوتی آب قطع شد
و بالاخره جواب داد
_چی میخوای؟
صداش گرفته بود…..بازم گریه زاری
به یاد همونم هست که با وجود بودن من تو خونه به اونجا پناه برده
_لباسات بیرونِ……جلوی در حموم
اون که وقتی من اینجام نمیاد سراغشون…..
یعنی دوباره باید برم؟؟
کنترلی رو کارام نداشتم کارایی که هر جور حرکت کردار میکردم تا اون شاید…..یه کم…..راحت باشه و آروم
_من…..بیرون میرم…..
گفتم ولی……پاهام نمیکشید…..فکر نکنم فعلا هم بیاد بیرون زیرا حالا حالاها قراره گریه کنه به حال خودش
بین رفتن و نحرکت کردن بودم که صدای گریه ی آرومش کشیده شد
همواره قابل پیش بینیه
همونجا به دیوار تکیه دادم و نشستم رو زمین
دیوونگی بود گوش دادن به گریه های ریزش اما کدوم کار من عاقلانه س که….
#تاوان
#پارت۲۸۰
مثلا همراه شدن باهاش….اونو به خودم وصل کردن….جلوی اون کثافت از حقش دفاع کردن…..نشستنم اینجا
یا حتی قلب ناآروم و فکر پریشونم که همش میرسه به اون دختر و نمیدونم از رو دلسوزیه یا……عذاب وجدان….
مهسا&
پلک که باز کردم کف دستمو گحرکت کردم جلوی نوری که میزد تو نگاهم…..
ای کاش همه ی دیروز و دیشامگاه یه خواب میبود….اون هرزه، تهمت زدن زنش ،اون بازداشتگاه کثیف، پناه بردن به میعاد از سر بی کسی و اعتماد اجباریم و اومدنم اینجا……
بعدشم که متوجه شدن تنها آدم خانوادم بعد از تقریبا ۵ سال،تحقیر کردنم جلوی یه غریبه، یعنی دو تا غریبه….هر چند دیشب عجیب شده بود و من نمیفهمیدم حسشو…..مخصوصا وقتی جلوی کلانتری فقط زل زده بود بهم…..احمقانه س ولی فکر میکردم الان میزنه زیر خنده و بهم میگه حقمه هر چی بکشم اما فقط سکوت کرده بود و به حرفام گوش میداد
یا وقتی اونجوری جلوی فربد حقمو طلب کرد
درسته تو بدذاتی با فربد برام فرقی نداره اما دست خودم نبود که ته دلم یه ذره قرص شد بهش….
آره…..همین قدر بی کَسَم من که دیشامگاه،آدمی مثل اون که همه ی زیستنمو ازم گراهی شد پناهم شده بود
اما الان میخوام برم از اینجا….. تنها
قد بلند شدم رختخواب و جمع کردم
جوجه رو هم که تا صبح تو بغلم بود و گذاشتم تو ساکم و بعد از پوشیدن مانتو و چادر آروم در اتاق خوابو باز کردم
#تاوان
#پارت۲۸۱
دیشب چند دقیقه بعد از اینکه از حموم دو سه ساعتم اومدم بیرون از در حیاط اومد داخل و بهم گفت برم اتاق خودشم اینجا موند
اون همه مراعات کردنش شامگاهیه قبل بود اما من فرق کردم و دیگه به رو حساب مردونگی نمیبینمشون…..
شایدم فکر میکردم فرق کردم
چون با دیدنش تو اون وضع که پشتی بزرگ و گذاشته بود زیر سرش و تو خودش جمع شده بود
میدرک کردم به یاد من حتی نیومده بود تا یه بالش از اتاق برداره و یه جوری شدم
درسته دوست ندارم اما چیکار کنم که قلب رحمی تو ذات منه….
حالا سوای اون دیشامگاه اگه نبود الان آواره بودم پس فکر کنم……یه پتو که میتونم روش بکشم هااان؟؟؟
همین کارم کردم
از اون خونه زدم بیرون
جاده راهی شدم
آدمای غریبه رو متوجه شدم
کاراشونو
حرف زدناشونو
بچه ها رو کنار مادراشون
وااای که چقدر قلبم برای امیرم تنگ شده خدااا
دوست داشتم خیال کنم زود میبینمش ولی
اگه از میعاد نترسه و نخواد سهممو بهم پس بده چی؟
قلبم داشت میترکید و همین طور بی هدف راه میراهی شدم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن