رمان تارگت پارت ۲۹۸

به من نگاه نمی کرد اما به‌شدت راحت می تونستم خشم توی چشم هاش و تشخیص بدم.

– اون روزم.. از مطب دکتر اومده بودن و قرار بود فرداش.. بیمارستان بستری بشه و بره برای عمل.. من.. من داشتم تو حیاط باهاش بازی می کردم.. چراکه می دونستم بعد از عملش حالا حالاها نمی تونه از جاش قد بلند شه..

وسط اشک و گریه ای که حتی نفس کشیدنش و هم سخت کرده بود.. خندید و اضافه کرد:

– انقدر بدو بدو کردیم که خیس عرق بودیم.. صدای خنده هامون توی گوشمه هنوز.. به خاطر آزمایش ها و آمپولایی که بهش می زدن.. بسیار گریه می کرد.. منم.. اون لحظه احساس غرور می کردم که.. تونستم بخندونمش.. هرچند که خنده هامون دووم نداشت و به‌شدت زود قطع شد.. اونم واسه همیشه.. وقتی یهو یکی محکم به در کوبید و جفتمون وحشت کردیم و جیغ کشیدیم.. مولینم و مامان بزرگم دوییدن اومدن تو حیاط.. مولینم حرکت کرد تا در و باز کنه.. مولین بزرگمم دست ما رو گراهی شد.. که ببره تو.. من باهاش رفتم ولی.. آیدین که بسیار وحشت کرده بود.. با گریه دویید رفت پیش مولینم و از چادرش آویزون شد.. ما هم بیخیالش شدیم و حرکت کردیم تو اما.. سریع راهی شدم پشت پنجره و مشاهده کردم اون مرد هیکلی و قد بلندی که بلافاصله بعد از باز شدن در.. مامانم و هل داد و اومد تو حیاط..

همونجوری که روی زمین ولو شده بود و انگار دیگه حتی به شکل نشسته هم نمی تونست تعاقلب خودش و حفظ کنه.. خودش و کشید سمتم و دیدهای خیس و متورمش و به دیدهام دوخت..

صوتش هم گرفته بود از شدت گریه و فشاری که به حنجره اش وارد کرده بود و تو همون حال بیان کرد:

– یه وقت فکر نکنی.. دارم دروغ می گم.. من اون روزگار و انقدر دقیق یادمه که حتی می تونم قیافه اون آدم.. قیافه بابات و.. با جزییات بکشم.. حتی یادمه که یه پیمسیرن مشکی.. با کت شلوار طوسی تنش بود و سوییچ ماشینشم.. حین حرف زدن تو انگشتش می چرخوند!

دیگه طاقت خیره شدن به نگاهاش و نداشتم که سرم و پایین انداختم و کف دستی رو صورت داغ شده ام کشیدم..

حتی اگه لباسای بابام.. توی اون روزگاری که درین ازش حرف می زنه رو یادم نباشه.. این عادتی که مدام با سوییچش بازی می کرد.. کاملاً یادمه..

انقدری که می تونه مهر تایید بزنه رو این حقیقتی که ته این اتفاق.. هرچی که هست.. توسط پدر من رقم خورده.. توسط آدمی که.. چه تنی چه ناتنی.. توی این شرایط.. پدر من محسوب می شه و من به عنوان تنها وارثش.. باید این جا باشم و این حرفا رو بشنوم!

– نمی گوش دادم چی می گن.. فقط می دونم اون مرده به‌شدت عصبانی بود.. داد می زد اما واسه منی که پشت شیشه واز حرکت ایستاده بودم حرفاش مفهوم نبود.. از اون طرفم مولینم داشت به پهنای صورتش اشک می ریخت و چیزی نمونده بود تا به پای مرده بیفته.. تا این که بحثشون بالا گراهی شد.. کار حتی به زد و خورد رسید.. اون آدم.. یه سیلی زد رو صورت مولینم و پرتش کرد رو زمین.. همین که خواست مجدداً بره سمتش و از رو زمین بلندش کنه.. متوجه شد.. مشاهده کرد آیدین.. داداش کوچولوی من که هنوز چادر مامانم و محکم گراهی شده بود و از شدت گریه کبود شده بود.. جلوی دست و پاش و می گیره.. یقه اش و گراهی شد.. عین پر کاه.. از رو زمین بلندش کرد و پرت کرد اونور.. بدون این که اصلاً براش مهم باشه که کجا داره می افته.. ولی من مشاهده کردم.. من.. دیدهای خیسم و یه لحظه هم از روی آیدین برنداشتم و.. متوجه شدم که چه جوری سرش خورد به آجرای دور باغچه و.. در عرض چند ثانیه.. کف حیاط پر از خون شد..

تو همون حالتی که با سر پایین گراهی شده.. داشتم به حرف های درین گوش می دادم.. نگاهام و محکم بستم و دو قطره اشک.. از بینشون رو کف کانکس ریخت..

حالا داشتم می متوجه شدم که چقدر.. این اتفاقا.. با اون نقطه های مبهمی که بعد از شنیدن ماجرا از زبون مهناز.. توی ذهنم ایجاد شد.. همخونی داره و بسیار راحت می تونم از توش.. به جواب سوالایی که همه درباره اش اظهار بی اطلاعی می کردن.. برسم!

– دیگه آوای گریه آیدین قطع شده بود.. حالا فقط صوتی ضجه ها و جیغ و داد مامان بزرگم و می شنیدم که حین کوبیدن به سر و صورتش و یه سره خدا رو صدا زدن.. دویید حرکت کرد تو حیاط..

صاف نشست و بینیش و بالا کشید.. همه چیز و با جزییات تعریف می کرد و من فقط به دختر بچه هفت ساله ای فکر می کردم.. که از پشت پنجره شاهد همچین صحنه ای بوده و انقدر دقیق به همه چیز چشم دوخته که بعد از این همه سال از ذهنش پاک نشده!

– با آوای جیغش.. بالاخره اون دو نفرم دیدهشون به آیدین افتاد.. مولینم حرکت کرد سمتش.. ولی اون آدم.. بابات.. از جاش تکون نخورد.. حتی نمیل داشت یه کمکی کنه واسه رسوندن بچه به بیمارستان.. بعد از این که یه کم خیره خیره به آیدین غرق خون زل زد.. رفت بیرون و بعد از اون.. دیگه هیچ وقت سر و کله اش تو حیاتمون پیدا نشد! داداش کوچولو و بیچاره منم.. که قرار بود فرداش عمل بشه و از اون مرض نجات پیدا کنه.. همون روز.. همون جا واسه همیشه دیدهای دلنشینش و بست.. همین قدر الکی.. همین قدر مسخره..

با دو تا کف دستاش محکم رو زمین مشت زد و جیغ کشید:

– همین قدر مزخــــــــــرف!

سرش و کشیده کرد و با خشم به منی که فرقی با یه جنازه نداشتم و فقط می تونستم دیدهام و حرکت بدم زل زد:

– من.. من اون روزگار ازت جویا شدم.. اون روز که همه چیز و.. برام تعریف کردی.. ازت جویا شدم که چرا پدر و مادرت.. از مادر من شکایت نکردن بابت اون جنایتی که در حقشون مرتکب شد! ولی تو ربطش دادی به مسائل بیخود.. بدون این که بخوای.. یه کم بیشتر پرس و جو کنی تا.. بفهمی اصل این قضیه چیه.. بیان کردی مادر من.. با این شرط آدرس اون دزد و بهشون داده که.. توی کلانتری اسمی ازش نبرن.. ولی حالا بفهم که همچین چیزی نبوده.. بابات تصمیم گرفت دیگه نیاد سراغ مامانم و ازش شکایت نکنه.. چراکه خوب می دونست که دیگه پای خودشم گیره.. می دونست که خون یه بچه مظلوم و بی گناه و ریخته و اگه پای قانون وسط بیاد.. خودشم باید مجازات بشه.. یعنی دقیقاً همون دلیل مسخره و احمقانه ای که به خاطرش مولین منم قصد کرد خاموشی کنه و از خیر قصاص اون بی شرف بی وجدان بگذره..

پوزخندی زد و گفت:

– انقدر کوته فکر بود که فکر می کرد خدا اینجوری مجازاتش کرد و تقاص کارش و پس داد.. که یه بچه از اونا گحرکت کرد و در ازاش.. بچه خودشم قربانی شد.. بعدشم که خودش و زد به دیوونگی تا دیگه نه کسی چیزی ازش بپرسه.. نه کسی بازتمایل داشتش کنه.. نه بخواد شب و روزگار.. بابت از دست دادن پسرش.. خودش و سرزنش کنه و با عذاب وجدانش درگیر بشه.. یعنی ساده ترین جاده ممکن و انتخاب کرد و.. با خیال راحت تو عالم دیوونگی.. به حیاتش ادامه داد!

سرش و به دو طرف تکون داد و بیان کرد:

– اما قرار نبود برای من هم.. همه چیز انقدر راحت تموم بشه! من که بچه بودم.. مادربزرگمم تو غم از دست دادن آیدین غرق شده بود و هیچ نظری نداشت.. داییمم وقتی متوجه شد مولینم جواب درست درمونی به سوالاش نمی ده.. دیگه بیخیال شد.. از خانواده پدریمم.. فقط کوروش مونده بود.. که اونم سرباز بود.. اونم آیدین و به‌شدت دلبسته شد و خدا خدا می کرد.. زودتر سربازیش تموم شه تا بیشتر باهاش وقت بگذرونه.. وقتی از سربازی برگشت و خبر به گوشش رسید.. شامگاه تا صبح تو حیاط گریه کرد.. صبح که بیدار شدم حرکت کرده بود و من دیگه ندیدمش.. تا.. تا همین دو سال پیش که یه روزگار.. جلوی در دانشگاه رو به روم سبز شد.. نتونستم باور کنم که این.. همون عموییه که چهارده سال پیش.. ما رو ول کرد و حرکت کرد. البته باور کردم.. اما انقدر قلبم پر بود از آدم هایی که به هر دلیلی ما رو تو سخت ترین شرایط حیاتمون تنها گذاشتن.. که نموندم به حرفاش گوش بدم و رفتم.. به‌شدت اصرار کرد.. به‌شدت تلاش کرد تا بتونه.. توجه من و جلب کنه و من.. یه بار دیگه.. عضوی از خانواده ام بدونمش.. اما نتونستم.

تبسم عصبی رو لبش جای گرفت و خیره تو صورتم لب زد:

– فقط وقتی روم و ازش برنگردوندم و حاضر شدم تو چشماش نگاه کنم.. که حرف از انتقام زد. انتقام از آدمی که مثل آب خوردن.. برادرم و پر پر کرد و هیچ وقت مجازات نشد. آدمی که خیلی راحت به زیستنش ادامه داد.. بدون این که بفهمه با یه حرکت از سر عصبانیت.. چی به روزگار یه خانواده آورد و چه جوری تک تکشون و بدبخت کرد..