با دست محکم رو سینه اش کوبید و ادامه داد:
– بیشتر از همه.. من و بدبخت کرد.. که در آن واحد.. هم برادرم و از دست دادم.. هم مادرم و.. هم مادربزرگم و.. هم عموم و.. که یهو به خودم اومدم و دیدم تنهام.. هیچ کس نیست که حتی.. حتی بتونم به اندازه چند کلمه باهاش درد دل کنم. خیلی درد داره ها.. بسیار درد داره.. می فهمی چی می گـــــم؟
نفس عمیقی کشیدم و حین بیرون فرستادن بازدم مقطع شده ام.. سرم و به تایید تکون دادم.. خودش می دونست که تو این شرایط شاید من.. تنها کسی ام که از ته قلب می تونم درکش کنم.
زیرا.. منم مثل خودش.. سال های سال.. تنها زندگی کردم و هیچ کس و نداشتم تا دردام و باهاش شریک بشم.. بلکه یه کم این بار روی شونه ام.. سبک بشه!
تنها فرق من و درین.. یعنی در واقع.. تنها برتری من نسبت به درین.. وضع مالیمون بود که نمی ذاشت دغدغه ای از این بابت داشته باشیم.. اما درین.. در آن واحد داشت با هزار و یک مشکل که اصلی ترینشون هم.. مشکل مالی بود.. دست و پنجه نرم می کرد و این.. همه چیز و چند درجه.. سخت تر و دردناک تر می کرد!
– تازه اون موقع بود که.. با کوروش جای گرفتیم و با هم حرف زدیم.. از اتفاقی که افتاد و هیچ کس نفهمید چرا.. ولی جفتمون یه حدس مشترک داشتیم.. این که.. این که مولینم.. به خاطر پول عمل آیدین.. راضی شده با اون آدم رابطه داشته باشه و بعد.. مثل هر رابطه مخفیانه ای.. یه دردسرایی پیش اومده که.. کار به اون جر و بحث کشیده.. گفت.. اضافه کرد من نمی تونم فراموش کنم.. اظهار کرد تو این چند سال خودم و به هر دری زدم.. چند بار میل داشتم یه حیات جدید واسه خودم بسازم و هرچی از گذشته مونده بریزم دور.. اصلاً یادم بره کی بودم و از کجا اومدم.. بیان کرد حتی فامیلیم هم عوض کردم ولی نشد.. فقط داشتم خودم و گول می زدم.. با این چیزا خاطره ها پاک نمی شن.. گفت بابات از من قول گرفته بود که هوای بچه هاش و داشته باشم.. یکیشون و اصلاً نمتوجه شدم چه جوری از دست حرکت کرد.. تو رو هم به خاطر خامی و جوونیم.. به خاطر احساس گناهی که داشتم از دست دادم و حالا اومدم که جبران کنم. اما کمکتم می خوام..
…بعد از اون شدیم همکف دست و شریک.. ولی قرار شد هیچ کس نفهمه که کوروش برگشته.. اظهار کرد بذار من همین آدم با فامیلی تغییر کرده بمونم.. اگرم تو این مسیر.. اتفاقی برام افتاد.. فقط برای خودم بیفته.. بیان کرد اگه پلیس من و بگیره.. نمی خوام بفهمه که من.. کس و کار دارم.. نمی خوام پیدات کنن و بیان سراغ تو.. پنهونی با هم در ارتباط باشیم.. حتی شماره هم و ذخیره نکنیم و بلافاصله بعد از تماس پاکش کنیم.. اضافه کرد نمی خوام یه بار دیگه شرمنده برادرم بشم با به خطر انداختن تو.. تو هم به هیچ کس نگو که من و دیدی و باهام در ارتباطی! منم قبول کردم چون پیدا کردن اون آدم برام از همه چیز مهم تر بود.. حتی به آفرین هم چیزی ناضافه کردم.. قرار نبود با عموم یه حیات جدید واسه خودمون بسازیم و منت کسی رو نکشیم.. قرار بود تو یه جنایت.. یا در واقع تو یه قصاص.. هم دست هم بشیم و این.. چیزی نبود که بخوام برای بقیه تعریفش کنم. منی که این همه سال تنها حیات کرده بودم و خیری از داییم ندیده بودم.. عمو می تمایل داشتم چی کار.. همین که به دیده شریک می مشاهده کردمش کافی بود! بعد از اون شروع کردیم به گشتن.. کوروش اسمش و می دونست.. اون شامگاهی که از سربازی برگشت.. از زیر زبون مولینم حرف کشیده بود.. به عالم و آدم قسمش داده و مجبورش کرده حرف بزنه.. گفت اسمش مهدی محمدیه.. پرسیده از کجا می شناختیش.. مولینمم بیان کرده بچه اش.. تو بیمارستانی که کار می کرده به جهان اومده.. همین! دیگه هیچی بهش نبیان کرده! بعد از اونم که دیگه کاری نداشت.. من اسم بیمارستان و بهش گفتم و اون خیلی راحت با یه پرس و جو.. با پول دادن به چند تا از پرسنل بیمارستان.. اسم و رسم طرف و درآورد.
یه کم عقب رفت و جوری جای گرفت که بتونه به دیوار تکیه بده و بعد مجدداً روش و برگردوند سمت منی که همه وجودم چشم و گوش شده بود تا این اتفاقاتی که اگه سال های سال هم بهش فکر می کنم.. نمی تونستم پیش بیش کنم و بشنوم..
– با هم راهی شدیم متوجه شدیمش.. بابات و.. تو یه رستوران با چند نفر دیگه نشسته بود و غذا می خورد.. پیر شده بود.. اما تو نگاه اول شناختمش.. مگه می شد نشناسم.. اون اوایل هر شامگاه تو خوابم می متوجه شدمش.. بعد شد یه شامگاه در میون.. بعد شد هفته ای یه بار.. ماهی یه بار.. سالی یه بار.. اما بازم می مشاهده کردمش.. جوری نبود که واسه همیشگی فراموشش کنم. کوروش که می دونست من اون آدم و دیدم و قیافه اش و می شناسم.. وقتی متوجه شد خودشه.. بیان کرد تو دیگه برو.. حالا که مطمئن شدیم خودشه برام بسه.. بقیه اش با من.. اما من قبول نکردم.. گفتم هستم تا تهش.. منم می خوام تو این انتقام کف دست داشته باشم.. منم می خوام.. مرگش و به چشم ببینم. راضی نشد.. اظهار کرد خطرناکه.. گفت من فقط کمک تو رو تا همین جا می میل داشتم.. که اشتباهی نرم سر وقت یه آدم دیگه و خونش و نریزم.. بقیه اش و خودم می تونم انجام بدم.. نمی خوام پای تو گیر بشه.. اضافه کردم من باشم کارت راحت تره.. می تونم از زن بودنم استفاده کنم و اون آدم و.. بکشم سمت خودم.. بعد تو یه موقعیت مناسب.. کار و تموم کنیم!
یه لحظه نفسم تو سینه گیر کرد.. واسه چندمین بار از چند ساعت گذشته نفسم قطع شد اما این یکی.. انگار جدی تر از بقیه بود..
چون تحت هیچ شرایطی نمی میل داشتم همچین چیزی رو بشنوم و باور کنم.. که درین.. قبل از من.. وارد زندگی پدرم شده و.. باهاش رابطه داشته!
احساس می کردم همه خون بدنم به صورتم هجوم آورده و چیزی به خفگیم نمونده بود که با حرف بعدیش.. بالاخره تونستم نفسم و بیرون بفرستم:
– یکه به دو کردنمون.. بحث های هر روزه امون و کشیدن یه نقشه درست و حسابی برای به دام انداختن اون آدم.. انقدر طول کشید که زمان از کف دست رفت و اون بی شرف.. بدون دخالت ما.. به درک واصل شد.. بدون این که حتی بتونیم یه بار.. رو در رو باهاش حرف بزنیم.
تو فاصله ای که درین.. بین حرف هاش مکث می کرد.. فقط صوتی نفس های بلند و عجیب غریب شده من به گوش می رسید..
هیچ وقت یادم نمیاد که به اندازه الآن.. از مرگ بابام شاد شده باشم..
برعکس.. فکر می کردم خیلی زود مرد ولی.. الآن داشتم می درک کردم که تو بهترین مدت ممکن.. از جهان حرکت کرد!
– کوروش و کارد می زدی خونش در نمی اومد.. اظهار کرد این جوری نمی شه.. این جوری من اصلاً قلبم خنک نمی شه.. گفت اون عوضی حتی نمتوجه شد چی به روزگار ما آورده و بسیار راحت مرد.. بیان کرد این مرگ کم بود براش.. این اسمش قصاص نیست.. مجازات نیست.. حالا که مرده.. کاری می کنم روحشم تو اون جهان عذاب بکشه به خاطر کارایی که کرده.. بیان کردم چه جوری.. اضافه کرد.. اضافه کرد یه پسر داره! اون.. آیدین و از ما گحرکت کرد.. ما هم پسرش و.. تنها وارثش و ازش می گیریم!
کف کف دستم و به پیشونی داغ شده ام چسبوندم و نگاهام و محکم بستم.. چقدر این حرف ها.. این تصمیما.. این تحقیق و پرس و جو ها و این.. سبک انتقام گیری.. آشنا بود برام!
یعنی درست.. تو همون زمانی که من علت اصلی فوت مامانم و از زبون مهناز گوش دادم و قصد کردم به جای اون زن.. دخترش تقاص پس بده.. این دو نفر هم دقیقاً با همین فکر.. که من و به جای برادر از کف دست حرکت کرده درین.. به خاطر اشتباه پدرم قربانی کنن.. پیدام کردن؟
این دیگه چه سرنوشتیه.. این دیگه چه تقدیریه.. که انقدر راحت آدم ها رو می چرخونه و می چرخونه و جایی به هم می رسونه که فکرشم نمی کردن!
– کوروش گفت می کشیمش.. من گفتم نه.. نمی ذارم! این درست نیست.. گناهه! اظهار کردم اون یارو فرق داشت.. من با دیده خودم متوجه شدم که برادرم و کشت.. خودش باید قصاص می شد.. نمی تونم بذارم این وسط.. خون یه آدم بی گناهم ریخته بشه!
پوزخندی زد و زیر لب تکرار کرد..
– آدم بی گناه! چقدر ساده بودم من!
– بی گناه نبودم؟
با صوتی بیش از حد خش دار شده و گحرکت کرده ام.. نگاهی بهم انداخت که با درد جویا شدم:
– حداقل توی قضیه برادرت.. بی گناه نبودم؟
– من چی؟ توی قضیه خواهرت.. بی گناه نبودم؟
– من این کار و کردم تا مادرت عذاب بکشـــــه! تا با نگاه خودش ببینه کاری که اون موقع کرده چه عواقبی داره.. تا از متوجه شدن بدبختی دخترش هر روزگار و هر لحظه بمیره.. تو با چه هدفی این کار و کردی؟ کی تو زندگی من بود که با دیدن این حال و روزگارم داغون می شد؟ جز خودم! منی که اصلاً.. پسر واقعی اون آدمم نبودم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن