رمان تارگت پارت ۲۹۷

یه کم اندیشید و خیره به زمین لب زد:

– اما شاید.. بعد از امشامگاه.. یه کم آروم تر بشم. یه کم قلبم خنک تر بشه.. شاید دیگه بتونم نفس بکشم.. بتونم یه خواب راحت داشته باشم بدون این که وسطا چند بار با استرس و وحشت از خواب بپرسم به خاطر کابوس هایی که نقش اول همه اشون تویی! شاید یه کم.. فقط یه کم راحت تر زیستن کنم از تصور این که منم.. ضربه ام و.. اون جوری که قلبم می میل داشت به روح و روان آدمی که از کوچکترین موقعیت برای تهمتوجه شد کردن و پاشیدن رنگ سیاه به حیاتم استفاده می کرد.. وارد کردم!

قلبم می خواست حرف بزنم.. بهش بگم که چقدر داره اشتباه می کنه.. بهش بگم که این جادهش نیست.. چراکه من راهی شدم.. من تجربه کردم و دیدم تهش.. هیچ نتیجه ای نداشت به جز بیشتر درد کشیدن.. بیشتر فکر و خیال کردن و یه پشیمونی بزرگ.. که هیچ جادهی برای خلاص شدن از کف دستش وجود نداره!

قلبم می تمایل داشت از این توهم مسخره و پوچ.. که بعد از انتقام.. قراره یه زندگی شاهانه و پر از آرامش و داشته باشه و هیچ چیزی این آهستهش و از بین نبره.. بکشمش بیرون..

اما زبونم از کار افتاده بود.. فقط مغزم داشت روی دور تند کار می کرد و بیشتر از همه.. به تاریخ اتفاقاتی که توی چند ماه اخیر افتاد فکر می کردم.

مدام از خودم می پرسیدم که اگه واقعاً هدفشون از نزدیک شدن به من و حیاتم و شرکتم.. انتقام بود.. چطور ممکنه که زودتر از من کف دست به کار شدن؟

یه جورایی انگار همچین روزگاری که من مثل یه بلا رو سر درین نازل بشم و پیش بینی کرده بودن که از چندین ماه پیش برنامه ریزی کردن و الآن.. به هدفشون رسیدن!

ولی زبونم برای پرسیدن همین سوال هم کار نکرد.. تا این که درین خودش زبون باز کرد و همون طور که هنوز خیره به زمین غرق تو فکر و خیالاتش بود لب زد:

– شاید اگه.. شاید اگه بفهمی تو هم مثل من.. قربانی جنایت یه آدم دیگه شدی و به ناحق باید.. تقاص پس بدی.. قلبم آروم بگیره!

سرش و که بالا گحرکت کرد و با نگاه مبهوت مونده من رو به رو شد.. لبخند زد و گفت:

– مطمئنم برات جالبه که بدونی.. این بلاهایی که مصمم شدیم با کوروش سرت بیاریم.. هیچ ربطی به کاری که با من کردی نداره! اون و واگذار می کنم به خدا.. خودش می دونه باهات چیکار کنه! ولی الآن.. اینجاییم تا.. یه حساب دیگه رو با هم تسویه کنیم!

دیگه چیزی به منفجر شدن مغزم از شدت در ذهنش گذراندن نمونده بود و وقتی دیدم درین.. بازم به یه نقطه خیره شده و قصد حرف زدن نداره.. با نهایت درموندگی سؤال کردم:

– چه حسابی؟

چند قدم عقب عقب راهی شد و انگار که دیگه پاهاش توان نگه داشتن وزنش و نداشتن.. تکیه داد به دیوار کانکس و شروع کرد به حرف زدن:

– اضافه کردی.. اون موقع که.. مادر من.. حیاتتون و زیر و رو کرد.. من هفت ساله ام بود! شاید با خودت فکر کنی.. یه دختر هفت ساله.. غرق تو دنیای بچگی خودشه و.. از اتفاقات دور و برش خبر نداره.. یا حتی اگه خبر داشته باشه.. به مرور وقت فراموش می شه.. همینطورم هست.. من بسیار از خاطرات بچگیم توی اون سن و سال و فراموش کردم.. به جز یه یاد.. که انقدر تلخه.. انقدر وحشتناکه.. انقدر درد داره.. که حتی اگه بخوام فراموش کنم.. کابوس هایی که تو این سال ها می مشاهده کردم و توش اون صحنه عیناً جلوی نگاهم تکرار می شد.. نمی ذاشت که فراموش کنم.

نگاه گیج و سردرگمم خیره به صورتی بود که قطره های اشک کاملاً خیسش کرده بود و ذهنم.. داشت بار دیگر اون روزا رو درو می کرد.. بلکه زودتر از درین.. خودم به یه نتیجه ای برسم و قلبیل این حال بدش و پیدا کنم.. اما هیچ ایده ای نداشتم!

– مادر من.. در حقتون ظلم کرد درست.. من.. من این و تا قبل از این که همه چیز و برام تعریف کنی نمی دونستم.. اما فهمیدنش داغ روی قلب من و کم نکرد.. هیچ وقت نتونستم بگم.. اشکال نداره.. اونا هم درد کشیدن.. عذاب کشیدن.. پس حق داشتن هرکاری که کردن! چون حق نداشتید…

وسط حرفاش به هق هق افتاد و با صدای قد بلند ضجه زد:

– چراکه هیچ آدمی تو دنیـــــا.. این حق و برای پدرت قائل نمی شه که در عوض بچه از کف دست حرکت کرده اش.. کف دستش به خون یه بچه دیگه آلوده بشـــــــــــه!

دیگه نتونستم.. دیگه طاقتم تموم شد و یه بار دیگه.. مثل وقتی که درین و این جا دیدم و همه چیز جلوی چشمم تیره و تار شد.. پاهام لرزید و روی زانوهام فرود اومدم!

کف دستای لرزونم و به زمین چسبوندم و با دهنی که برای گراهی شدن ذره ای اکسیژن باز مونده بود و چشمایی که چیزی به بیرون زدنش از حدقه نمونده بود.. سرم و بالا گراهی شدم و زل زدم به درین که اونم خیره به این وضعیت اسف بار من.. داشت مدام اشک می ریخت..

چند قدم نزدیک شد و اونم رو به روم.. روی زمین قرار گرفت..

حالا راحت تر می تونستم دردی که توی چشماش هست و بخونم..

نه دروغ بود.. نه ساختگی.. نه تظاهر.. منی که خط به خط وجود این آدم و حفظ بودم.. به‌شدت راحت می تونستم تشخیص بدم که داره پا به پای من زجر می کشه..

درست مثل اون روزی که من.. براش از گذشته اظهار کردم و با تکرار بار دیگر اش.. یه بار دیگه فرو ریختم..

درینم داشت تو آتیشی که اینبار.. دامن خانواده خودش و گحرکت کرده بود.. می سوخت! شاید حتی برای.. چند هزارمین بار!

– همه چیز و یادمه.. بدون ذره ای ترمتوجه شد.. بدون این که فکر کنم.. شاید اشتباه مشاهده کردم.. شاید اشتباه فهمیدم.. همه چیز انقدر واضح بود که.. جایی واسه شک باقی نمی موند.. بعد از ظهر بود.. داشتیم تو حیاط.. با هم بازی می کردیم.. من و.. من و داداشم.. آیدین!

کف دستاش و مشت کرد و چشماش و محکم بست.. درین.. برادر داشت؟ یعنی.. علاوه بر اون عمویی که از وجودش خبر نداشتم.. آدم های دیگه ای هم تو زندگیش بودن؟

لبای لرزونم از هم فاصله گراهی شد و بدون این که اراده ای روی کلماتی که از دهنم بیرون می اومد داشته باشم.. با آوایی که به زور متوجه شده می شد سؤال کردم:

– تو.. برادر داشتی؟

نفس عمیق و قد بلندی کشید و با درد لب زد:

– دو سالش بود.. تازه داشت حرف می زد.. به من.. به من می اضافه کرد آجی.. نمی دونی اون روزگاری که این کلمه از دهنش در اومد و من و باهاش صوت زد.. چه حالی شدم.. انگار همه جهان مال من بود.. تا اون لحظه معنی دقیق خواهر بودن و نمی دونستم.. از اونجا به بعد درک کردم که اون بچه می تونه.. همه حیات من بشه.. بعد از.. بعد از فوت بابام.. آیدین همه امون و به زندگی برگردوند.. با شیرین زبونی هاش.. با حرکات بچگونه قشنگش.. بهمون فهموند که باید مجدداً از جامون قد بلند شیم.. بچه بودم.. ولی تو همون وقت هم امیدم به برادرم بود که وقتی جفتمون بزرگ شدیم.. به جای بابام.. بتونم بهش تکیه کنم.. که همیشه کنارم باشه و.. هوام و داشته باشه..

کف دستاش و جلوی صورتش گذاشت با صوتی بلند اشک ریخت.. تمام تنم یخ زده بود از تصور این که در ادامه حرفاش.. چی قراره بشنوم!

منی که خودمم تجربه این حس و داشتم.. منی که به اون بچه.. وقتی تو شکم مادرم بود دل بستم و مطمئن بودم که وقتی بزرگ شدیم.. می تونیم همدم هم باشیم.. حال درین و خیلی خوب درک می کردم..

می متوجه شدم که ناامید شدن همه امیدهای بچگی.. چه دردی تو جون آدم میندازه.. انقدری که با هیچ چیزی حتی صد پله بهتر از اون.. درمان نمی شه!

یه کم که گریه کرد و آروم تر شد.. با آستین مانتوش خیسی صورت و دیدهاش و گرفت و ادامه داد:

– آیدین مریض بود.. نمی دونستم چشه.. اما مولینم.. مدام می بردش دکتر.. از.. از لا به لای حرفایی که با داییم.. یا مامان بزرگم می زد.. می فهمیدم که باید عمل بشه تا خوب بشه.. اما پول عمل و نداشتیم.. می اظهار کردن بچه اس.. هر دکتری نمی تونه عملش کنه.. دکترای متخصصم پول می خوان.. مامانم کار می کرد اما.. حقوقش اون قدری نبود که به دردمون بخوره.. تا این که یه روز.. یه روز اومد اظهار کرد پول عمل آیدین جور شده.. بعد از چند تا آزمایش.. عملش می کنن و دیگه خوب خوب می شه!