رمان تارگت پارت ۲۶۹

– اشتباهه؟ اگه ذره ای براش اهمیت داشتم.. می موند و زندگی می کرد. مثل قبل.. مگه اون موقعی که من و از پرورشگاه آوردن.. حدسش و می زد که یه روزگاری خودش بچه دار بشه؟ این واقعیت و قبول کرده بود که قصد کرد واسه یه بچه دیگه مادری کنه.. پس چرا بعد از اون جریانات.. بازم نتونست با همون تصمیمش جلو بره؟ چرا فکر نکرد در قبال اون بچه بدبختی که تازه تازه داشت معنی حیات کردن و می متوجه شد مسئوله.. چرا همه زندگیش و خلاصه کرد تو وجود یه بچه ای که حتی یه بارم نمشاهده کردش تا بخواد مهری ازش تو قلبش داشته باشه.

عمه ام دستم و توی دستش گراهی شد و پشتش و نوازش کرد..

– من نمی دونم چی باعث شده که تو یهویی همچین فکرایی به سرت بزنه.. اما اصلاً اینجوری نبود. من شامگاه قبلش با رویا حرف زدم.. حال روحیش بسیار خراب بود اما.. تو همون وضعیت فقط به تو فکر می کرد.. می اظهار کرد اینجوری میران داره اذیت می شه.. می اظهار کرد دیگه اون بچه رو فراموش می کنم.. می گفت همین میران که شده پاره تنم برام بسه.. می بیان کرد از اولم اشتباه کردیم که با وجود میران بازم تلاش کردیم واسه بچه دار شدن.. اما.. اما واقعاً خودمم نمی دونم چی شد.. انگار فقط در عرض یک ثانیه قصد کرد.. انگار درگیر یه جنون آنی شده بود چراکه.. چراکه درست بلافاصله بعد از کبریت کشیدن.. بعد از گر گحرکت کردن اون آتیش لعنتی پشیمون شد.. انگار تو رو دید که داری نگاهش می کنی که پشیمون شد.. تو شاید یادت نباشه ولی.. آواش.. آواش هنوز تو گوش منه که وقتی داشت… ای خـــــدا.. وقتی داشت می سوخت.. فقط اسم تو رو صدا می زد.. می شنیدم که می گفت اشتباه کردم.. نجاتم بمشاهده کرد.. اما دیر بود.. دیگه کسی کاری از کف دستش برنیومد..

همه حرفاش و با بغض و صدای لرزون به زبون آورد و بعد زد زیر گریه..

اینبار من بودم که تن نحیفش و تو بغلم گراهی شدم و درحالیکه همه اجزای صورتم از هجوم خون درحال ترکیدن بود از اینکه در عرض یه روزگار واسه دومین بار اون صحنه وحشتناک جلوی نگاهم جون گراهی شد تو قلبم با درین حرف زدم:

«مشاهده کردی.. متوجه شدی اشتباه کردی؟ متوجه شدی مولینم دوستم داشت؟ دیدی بازم همه چیز زیر سر مولین عفریته توئه که کاری کرد مولینم درگیر اون جنون آنی بشه؟ متوجه شدی من ضربه ام و به جای اشتباهی نزدم؟ متوجه شدی دارم از درست ترین نقطه ممکن انتقام می گیرم؟ پس دیگه با اون حرفات.. سعی نکن مشاهده کرد من و نسبت به مادرم تغییر بدی زیرا.. هیچ وقت همچین اتفاقی نمی افته!»

عمه که از بغلم بیرون اومد.. منم کف دستی به نگاهای خیس شده ام کشیدم و کشیده شدم که برم تو حیاط یه سیگار روشن کنم تا از این حال و هوا دربیام که عمه ام یه بار دیگه دستم و گرفت و صورت خیسش و برای متوجه شدن من بالا گراهی شد و اظهار کرد:

– اینا رو نگفتم که اذیتت کنم.. فقط خواستم بدونی.. که رویا تا لحظه آخر دوستت داشت. قلبم نمی خواد حتی یه ثانیه به عشق و علاقه ای که نسبت به تو داشت شک کنی. مطمئن باش.. همین که این و باور کنی.. کافیه تا روحش همیشگی تو ساکتش باشه.. واسه آروم گراهی شدنش.. به هیچ چیز دیگه ای احتیاج نداره میران. تو هم همین و می خوای دیگه نه؟

با اخمای درهم سرم و به تایید تکون دادم که اظهار کرد:

– پس هیچ وقت به اسم آروم گرفتن مادرت.. کاری نکن که بدتر عذابش بدی. چراکه خودت می دونی چه آدمی بود و هیچ وقت.. هیچ وقت راضی به ظلم و مصیبت دیدن بقیه نمی شد.

دیگه بیشتر از این.. طاقت گوش دادن حرف های دو پهلوی عمه رو نداشتم که مثلاً می تمایل داشت لا به لاش من و نصیحت کنه که واسه انتقام نرم سراغ اون زن.

قلب خوشی داشت که فکر می کرد من هنوز تصمیمم و عملی نکردم..

اگه می متوجه شد کار از کار گذشته و جوری تو عمق این انتقام قرار گراهی شدم که دیگه اگه خودمم بخوام نمی تونم بیرون بیام.. چه واکنشی نشون می داد؟

کف دستم و از تو دستش بیرون کشیدم و حرکت کردم تو حیاط.. بلافاصله یه سیگار روشن کردم و انقدر پک های عمیق بهش زدم که زودتر از انتظارم تموم شد و همینکه میل داشتم دومی و روشن کنم.. صدای زنگ گوشیم کشیده شد..

اول نمی میل داشتم جواب بدم.. حالم انقدر داغون بود که حوصله حرف زدن با هیچ کس و نداشتم ولی همین که یادم افتاد منتظر تماس رحیم یا یکی از آدماشم که قرار بود جلوی در خونه درین کشیک بده به‌سرعت گوشیم و از جیبم درآوردم و تا چشمم به اون شماره ناشناس افتاد.. گذاشتمش کنار گوشم:

– بله؟

– سلام آقا.. من پسرعموی رحیمم.. گفته بومشاهده کرد که…

– خیله خب داستان نباف.. چی شد؟!

– راستش این خانومه که گفتید.. نیم ساعت پیش از خونه در اومد.. منم تعقیبش کردم.. الآن بار دیگر داره برمی گرده خونه اش.

– خب؟ از خونه اومد بیرون کجا راهی شد؟

– حرکت کرد تو یه داروخونه..

ضربان دلم شتاب‌زده شد و نگاه پر از اخمم روی دیوار رو به روم ثابت موند.. پس اشتباه فکر نمی کردم.. درین قصد داشت با من بازی کنه.. با این که خوب می دونست بازی کردن با من.. هیچ عاقبت خوبی براش نداره.

با همه اینا انگار هنوز ته دلم یه امیدی بود که جویا شدم:

– چیزی هم خرید؟

– من که تو نحرکت کردم.. ولی دیدم یه کیسه دستش بود که وقتی اومد بیرون گذاشت تو کیفش!

نفس عمیقی کشیدم و ته مونده سیگاری که توی کف دستم مونده بود و زیر پام له کردم و اظهار کردم:

– خیله خب.. دیگه می تونی بری خونه ات!

– نگاه آقا.. با اجازه!

گوشی و گذاشتم تو جیبم و با یه پوزخند سرم و با تاسف برای افکار احمقانه درین به چپ و راست تکون دادم.. به هیچ وجه نمی تونستم انقدری خوشامگاهین باشم که بگم واسه خرید یه استامینوفن رفته داروخونه.. اونم وقتی با اون حال خراب ازم جدا شد و حاضر بودم قسم بخورم اگه مجبور نمی شد تا ساعت ها از جاش تکون نمی خورد..

پس صد در صد.. خریدی واجب تر و.. اورژانسی تر از قرص استامینوفن داشت.. که باید همین امروزگار و با همون حال و روزگار.. شال و کلاه می کرد و می رفت تا تهیه اش کنه..

می دونستم دیگه الآن کاری از کف دستم برنمیاد.. تا من خودم و می رسوندم خونه اش و به یه نحوی از اون تو بیرون می کشیدمش.. درین اون قرص و خورده بود و من نمی تونستم جلوش و بگیرم..

با این حال.. این سرپیچی کردنش از حرفی که بهش زدم و انقدر روش جدی بودم برام سنگین بود که حس کردم باید همین الآن ازش زهر دیده بگیرم و بهش بفهمونم دفعه آخرش باشه که این کار و می کنه.

سرم و با حالت عصبی.. چند بار به تایید افکاری که داشت تو مغزم می چرخید تکون دادم و تمایل داشتم برم تو و به عمه ام بگم بیخیال شام درست کردن بشه که یه بار دیگه گوشیم زنگ خورد.

متوجه شدن اسم و شماره ای که روش افتاده بود.. یه لحظه اخمام و تو هم فرو برد اما.. با جرقه ای که همون لحظه تو ذهنم زده شد آب سردی روی آتیش عصبانیتم ریخته شد و تبسم کجی رو لبم نشست.

انگار خدا.. بدجوری هوای من و تو این رقابت داشت.. که همه چیز و جوری کنار هم می چید تا من مثل همواره برنده باشم.

وگرنه این آدم الآن.. درست تو همین لحظه ای که دنبال یه مسیر درست درمون واسه حساب پس گرفتن از درین می گشتم بهم زنگ نمی زد.

اما حالا.. دیگه بیخیال راهی شدن در خونه اش شدم و تصمیم گرفتم مثل همواره از جاده با پنبه سر بریدن به چیزی که می خوام برسم.. واسه همین از ساختمون فاصله گرفتم و تماس و برقرار کردم:

– بله؟

×××××

ظهر شنبه.. در حالی پام و توی هتل گذاشتم که حالم به مراتب بدتر از چند هفته گذشت بود و شک نداشتم که امروزگارم هزارجور خراب کاری به پام نوشته می شه..

جدا از آبروریزی که شعبانی مسیر انداخت و من روم نمی شد حتی نیم نگاهی به چهره همکارام که من و دستبند به کف دست دیده بودن بندازم..

حال روحیم.. بعد از جریانات دیروزگار و حرف هایی که از میران گوش دادم و بعد کاری که باهام کرد و تصمیم جدید و به شدت احمقانه ای که گراهی شده بود.. انقدری خراب بود که نفهمم کارم و تو رستوران و موقع تحویل گراهی شدن سفارش مشتری ها چه جوری باید انجام بدم.

هرچند که مجدداً قرص خوردن و شروع کرده بودم و تحت هیچ شرایطی.. نمی ذاشتم میران به این هدف کثیفش برسه..

اما بازم از دیروزگار تا حالا بارها و بارها فکرم و به خودش مشغول کرده بود و حتی نتونستم چند ساعت درست و حسابی بخوابم.

وقتی در ذهنش گذراندن بهش و تصور اتفاقاتی که بعدش می افتاد انقدر وحشتناک بود.. خود اون قضیه اگه بر فرض محال اتفاق می افتاد.. چه بلایی می میل داشت سر من بیاره؟

از همون جلوی در هتل.. متوجه نگاه هایی که از سمت همکارام روم خیره می شد بودم اما تا حد امکان سعی می کردم چیزی به روی خودم نیارم..

بعضیاشون اصلاً اون شامگاه اینجا نبودن و مطمئناً این خبر انقدر مهم و کف دست اول بود که بقیه از هر مسیری که می تونستن به گوششون رسونده بودن و حالا دیگه مطمئن بودم که حتی بخش های دیگه هتل هم.. در جریان آبروریزی اون شامگاه قرار داشتن.

اما انقدر به این کار و درآمد حاصل از حقوقم احتیاج داشتم که اهمیتی به این نگاه ها و حرف هایی که بدون شک تا چند وقت دیگه فراموش می شد ندم و با سر پایین افتاده از کنارشون رد بشم.

توی اتاق تعویض لباس بودم و داشتم آماده می شدم تا برم سر کارم که چند تقه به در خورد و محیا.. یکی از همکارام که به نسبت با هم صمیمی تر بودیم اومد تو..

– سلام چطوری؟

– سلام.. مرسی تو خوبی؟!

– فدات.. دیشب زنگ زدم برنداشتی!

تبسم خسته ای به روش زدم و سرم و به تایید تکون دادم:

– آره.. ببخشید.. حالم زیاد خوب نبود.

– اشکال نداره.. جریان اون یارو چی شد؟ شب که بازداشتگاه نموندی؟

نفس عمیقی کشیدم و بازدمم و لرزون بیرون فرستادم.. اندیشیدن به اون بازداشتگاه بازم باعث تهوعم می شد.. اما از طرفی.. اینکه میران ناجیم شده بود هم یه جور دیگه اذیتم می کرد..

– نه.. خدا رو شکر حرکت کردم خونه.. بذار لباسم و عوض کنم.. بهت می گم چی شد و یارو چی می اظهار کرد..

– چیزه.. قبلش بیا برو اتاق آقای سمیع.. به ما سپرد که تا اومدی بری پیشش.. کارت داره!

ضربان دلم تند شد و کف دستام مشت.. می دونستم اول و آخر باید بهش جواب پس بدم و لزومی نداشت بیخودی ازش فرار کنم..

ولی همینکه مجبور بودم مجدداً پیشش کوتاه بیام و با سر پایین افتاده بله و دیده بگم و معذرت خواهی کنم.. اصلاً خوشایند نبود.. به خصوص اینکه اینبار دیگه همه این گندی که به حیاتمون خورد نتیجه سهل انگاری خودم بود و کسی و نمی تونستم مقصر بدونم..

– باشه.. لباسم و عوض کنم…

– نه دیگه.. الآن برو. ببینه تا اومدی فوری نحرکت کردی پیشش شاکی می شه ها!

نگاهم و به صورت محیا که انگار یه حرفی هم تو دلش داشت و رو نمی کردش دوختم و اخمام تو هم فرو رفت.. یعنی اینا چیزی از حرف های سمیع که قرار بود بهم بزنه می دونستن؟

حدس اینکه از پریسا.. دوست دختر سمیع یه چیزایی شنیده باشن سخت نبود.. ولی چی می تونست قیافه اشون و این شکلی کنه به جز خبرِ.. خبر اخراج شدنم؟

دیگه وقتم و بیشتر از این تلف نکردم تا سوالای زیاد توی ذهنم و از محیا بپرسم.. اینجوری استرسم هم چند برابر می شد..

ترجیح می دادم مستقیم برم تو اتاق سمیع ببینم گند اون شامگاه قراره چه سرنوشتی برام رقم بزنه و این دفعه چه شکلی احساس بدبختی و با همه وجودم لمس کنم.

تا جلوی در اتاقش رفتم و بعد از چند تا نفس عمیق و کلی دعا توی قلبم و درتمایل داشت از خدا که حداقل این یه بار هوام و داشته باشه چند تقه به در زدم که صوتش قد بلند شد:

– بیا تو!

بسم اللهی بیان کردم و در و باز کردم.. اما هنوز قدم اول و توی اتاق نذاشته بودم که با دیدن رسام یاسینی رئیس هتل.. بالاخره تونستم بعد از چند دقیقه پر استرس.. نفس راحتی بکشم.

حضور این آدم.. مطمئناً مثل دفعه قبل به نفع من تموم می شد و به خاطر آشنا بودنش با میران.. اجازه نمی داد سمیع سر جریان اون شب مجازات سنگینی برام رقم بزنه..

رو همین حساب منم به‌شدت گرم و محترمانه باهاش سلام و احوالپرسی کردم و همینکه سرم و به سمت سمیع چرخوندم تا همین سلام احوالپرسی رو با اونم داشته باشم.. از همون پشت میزش یه برگه به سمتم گرفت و گفت:

– خانوم کاشانی.. این حساب کتاب حقوق این ماهته.. به اضافه نصف یه حقوق کامل به عنوان پاداش نیم سال که البته من مایل نبودم ولی جناب یاسینی لطف کردن و اظهار کردن به شما هم تعلق بگیره به خاطر همه زحمت هایی که کشیدی.. هرچند این اواخر فقط ضرر زدی.. اما خب اونم بخشیده شد.. الآن فقط شما زیرش و امضا کن بعد ببرش حسابداری پولت و بگیر.. بعدشم به سلامت!

تا چند ثانیه اصلاً نفهمیدم چی شد و این حرفایی که پشت سر هم ردیف می کرد چه معنی ای می داد. فقط عین آدم های گیج و منگ نگاه درمونده ام و از برگه توی دستش به صورتش می دوختم و برمی گردوندم..

تا اینکه برگه رو تو هوا تکون داد و توپید:

– بگیرش خانوم!