آب دهنم و قورت دادم و ناخودآگاه کف دستم و برای گحرکت کردنش دراز کردم و نگاهی بهش انداختم.. عبارت «آخرین تسویه حساب با خانوم کاشانی» که مطمئناً خود سمیع با نهایت حرصش با خودکار قرمز بالای برگه درشت نوشته بود داشت مثل یه خار توی دلم فرو می رفت..
از همون لحظه ای که قیافه ناامید و نگران محیا رو متوجه شدم.. با خودم حدس زدم که بعد از پا گذاشتنم به این اتاق همچین سرنوشت شومی در انتظارم باشه..
اما خب.. حضور یاسینی اعتماد به نفسم و در عرض چند ثانیه چندین برابر کرد و خیلی سریع به این باور رسیدم که کار سمیع با چند تا توبیخ و تذکر تموم می شه.
ولی حالا.. اون چیزی که گوش دادم و این چیزی که توی کف دستم بود و من به خاطر هجوم اشک.. دیگه داشتم تار می مشاهده کردمش.. اصلاً با تصوراتم جور در نمی اومد.
قبول کردنشم انقدری راحت نبود که سرم و بلند کردم و رو به سمیع که مثلاً می میل داشت با مرتب کردن وسایل روی میزش نشون بده که سرش شلوغه و وقتی برای بیشتر حرف زدن با من نداره جویا شدم:
– آقای سمیع.. چرا.. چرا من الآن باید تسویه حساب کنم؟ من.. قرارداد دارم.. تا آخر امسال…
– تو قرارداد قید شده که اگه مدیر و مافوقتون متوجه بشه که حضورتون داره به اعتبار هتل لطمه وارد می کنه حق فسخ قرارداد و داره..
– چه لطمه ای؟ مگه من چی کار کردم؟
سرش و کشیده کرد و با اخم زل زد به صورتم..
– چی کار کردی؟ آبروریزی پریشب یادت نیست؟ فقط پای مامور و اون مرتیکه عربده کش به هتل ما باز نشده بود که به لطف شما شد.. می دونی یکی از مشتری ها رفته از هتل شکایت کرده؟ چراکه اینجا مهمون خارجی داشته که اون شامگاه به خاطر داد و بیداد اون یارو مجبور شدن برن یه جای دیگه غذا بخورن.. می دونی چند نفر فیلم گحرکت کردن و اگه بخوان پخشش کنن چه آبروریزی و فضاحتی به بار میاد؟ شایدم تا الآن این کار و کرده باشن.. ما که دیگه نمی تونیم جلوشون و بگیریم.. بعد میای تو چشام زل می زنی و می گی من چی کار کردم؟ اگه تقصیر تو نیست.. پس تقصیر کیه؟
سرم و ناباورانه به چپ و راست تکون دادم و گفتم:
– شما خودت اون شب اونجا بومشاهده کرد.. متوجه شدید جریان چیه.. من هیچ نقشی تو گم شدن اون زن نداشتم..
سمیع پوزخندی زد که مثلاً بهم بفهمونه این حرف و این که اصلاً من نقشی توی اون قضایا داشتم و بی گناه محسوب می شم یا گناهکار.. براش کوچکترین اهمیتی نداره..
با همون لحن پر تمسخری هم که بارها شاهدش بودم و اینبار بیشتراز همواره آزارم می داد گفت:
– چرا فکر می کنی این مسئله باید برای من مهم باشه؟ من الآن فقط دارم به اعتبار این رستوران و هتل فکر می کنم. شما آبروی منی که مدیر مسئول این رستوان هستم هم پیش آقای یاسینی برمتوجه شد.. حالا اینکه بعدش چی شده و اصلاً پای مامور سر چه جریانی به اینجا باز شده مهم نیست.. مهم اینه که همه یکی از پرسنل اینجا رو کف دستبند به کف دست در حال بیرون راهی شدن با مامورای کلانتری مشاهده کردن.. و بدون اینکه اصلاً براشون مهم باشه جریان چی بوده.. دیگه هیچ وقت رغبت نمی کنن واسه غذا خوردن بیان اینجا.. چون بالاخره پرسنلش از نظر قانون مجرمن!
دهنم و باز کردم که اینبار با عجز و خواهش ازشون بخوام این دفعه هم کوتاه بیان و انقدر راحت من و از کار بیکار نکنن که سمیع دستش و به نشونه ساکت شدنم قد بلند کرد و بیان کرد:
– دیگه بسه خانوم کاشانی.. این تصمیمیه که من و جناب یاسینی با هم گراهی شدیم.. منصرفم نمی شیم.. پس نه وقت خودتون و بیخودی بگیرید.. نه وقت ما رو!
با این حرف روم و برگردوندم سمت یاسینی که همیشگی در نظرم آدم منصف تری بود نسبت به سمیع که از همون اول با من مشکل داشت و این اواخر که تعداد اشتباهات کاریم بیشتر شده بود.. این مشکل چندین برابر شد..
– آقای یاسینی.. باور کنید من بی گناه بودم.. آخه چرا وقتی یه آدم با یه تصور اشتباه میاد یقه من و می گیره و جنجال درست می کنه.. من باید تاوان پس بدم؟ مگه من با میل خودم کاری کردم که بخوام بابتش مجازات بشم؟ به خدا اینجوری انصاف نیست..
با اینکه یه جورایی پیش خودم شرمنده می شدم که بازم از میران کمک بگیرم و جدا از مسئله شعبانی که به دست اون حل شد.. این جا هم با آوردن اسمش کاری کنم تا برام مفید واقع بشه.. اما انقدر خودم و بین این دو تا آدم ضعیف و درمونده حس کردم که ناچار شدم و اظهار کردم:
– اصلاً از آقای محمدی بسؤال کرد که…
– خانوم کاشانی یه لحظه..
یاسینی که با اخمای درهم پرید وسط حرفم ساکت شدم و زل زدم بهش که گفت:
– اتفاقاً من خودم دیشب با میران صحبت کردم.. می میل داشتم جریان و از زبون خودش بشنوم و حتی به خاطر رفاقت قدیمیمونم که شده.. این یه بارم گذشت کنم و بذارم شما برگرمشاهده کرد سرکارتون. آقای سمیع در جریانه که بهش اظهار کردم فعلاً تسویه حساب نکنید تا بهش خبر بدم.. ولی میران بهم گفت که دیگه هیچ رابطه ای با شما نداره و اصلاً در جریان اتفاق اون شب نبود.. به منم گفت هرکاری صلاحه انجام بدم و دیگه رو حساب این رفاقت.. فرقی بین شما و باقی پرسنل نذارم.
خدایا.. خدایا دارم درست می شنوم.. این حرفا.. واقعاً از زبون میران در اومده.. یا یاسینی فقط به خاطر اینکه یه دلیلی واسه اخراج من داشته باشه داره پشت سر هم ردیفشون می کنه..
نه.. این خیلی غیر منطقیه.. چون می دونه در هر صورت من با میران حرف می زنم و راست و دروغ بودن حرفش و می فهمم.
پس.. پس جدی جدی میران همچین حرفی زده و انقدر راحت رابطه امون و انکار کرده؟ رابطه ای که همین دیروزگار.. خودش می میل داشت با اومدن یه بچه محکم ترش کنه؟!
چرا هربار که با خودم فکر می کردم دیگه شناختمش.. یه مدرک دیگه برای این حجم از غیر قابل پیش بینی بودنش رو می کرد؟
چرا وقتی یه بار بهم کمک می کرد و من و از وسط منجلاب بیرون می کشید.. با کار بعدیش به کل گند می زد بهش و من و چند پله پایین تر از جایی که بودم مینداخت؟
اینا واقعاً خصوصیات یه آدم معمولیه؟ یا یه شیطانی که هیچ بویی از انسانیت نبرده؟
یاسینی یه کم ساکت موند تا احتمالاً یه حرفی از زبون من بشنوه.. حتی به اندازه یه تایید یا تکذیب کوچیک.. اما همچنان مبهوت و مات مونده بهش زل زده بودم که ادامه داد:
– راستش و بخواید منم تا الآن فقط به خاطر همین مسئله کوتاه اومدم.. حالا اسمش پارتی بازی باشه یا هرچیز دیگه ای.. انجامش دادم.. شما هم اگه جای من بودی مسلماً همین کار و می کردی. اما حالا دیگه از من نخواید بازم همچین کاری بکنم و کوتاه بیام. زیرا اینجوری واقعاً در حق بقیه پرسنلی که بعد از همچین جریانی.. بلافاصله اخراج می شدن.. اجحاف می شه.
بدون اینکه بخوام.. یا بتونم جلوش و بگیرم.. دو قطره اشک از چشمام روی صورتم ریخت که اخمای یاسینی رو بیشتر تو هم فرو برد و سرش و انداخت پایین:
– من شرمنده ام.. دوست نداشتم اینجوری بشه ولی.. بالاخره هرجا یه قانونی داره.
نفس عمیقی کشیدم و نگاهم و یه بار دیگه به برگه توی دستم دوختم و گوش دادم که سمیع بیان کرد:
– شما چرا شرمنده باشی؟ تا همینجا هم بهشدت لطف کردی که هم حقوق و تمام و کمال دادی و راضی نشدی ضرر و زیان و خسارت ها رو ازش کم کنی.. هم پاداشی که به نظر من حقشون نبود.. زیرا به شخصه تو یه ماه گذشته اصلاً از کارشون راضی نبودم.
– به هر حال می دونم هر کسی توی حیاتش ممکنه مشکلاتی داشته باشه که به کار و شغلشم لطمه بزنه.. اما خب.. همیشه نمی شه چشم پوشی کرد. شما هم الآن تشریف ببرید.. من شماره اتون و دارم.. اگه مشاهده کردم بین دوستام یا هم صنف های خودمون.. کسی به نیرو احتیاج داشت.. بهتون اطلاع می دم.. قضیه اون شامگاه هم.. تا جایی که در توانم باشه تو همین رستوران می مونه و به بیرون درز پیدا نمی کنه که روی شغل های آینده اتون تاثیر نذاره.. این و بهتون قول می دم!
نگاهام و بستم و بدون اینکه به سمیع نگاه کنم.. فقط با یه ممنون زیرلبی خطاب به یاسینی که بازم طریقه درست راهی شدار کردن با پرسنل و بیشتر از سمیع بلد بود.. روم و برگردوندم و زدم از اتاق بیرون..
ولی هنوز از در فاصله نگرفته بودم که صدای سمیع به گوشم خورد:
– همینه دیگه.. رابطه های یکی دو شبه به جایی ختم نمی شه.. همچین اولش نامزدم نامزدم می کردن.. من گفتم تا چند وقت دیگه میان و کل این هتل و واسه مراسم عروسیشون دعوت می کنن. حالا پسره اصلاً این و آدم حساب نکرد که بخواد یه بار دیگه پیش ما پشتش دربیاد و هواش و داشته باشه. البته مقصر اون نیستا.. با چیزایی که من تو این مدت از این خانوم دیدم.. مشخصه هر مشکلی که هست زیر سر…
– آقای سمیع.. هر مشکلی که هست به خودشون مربوطه.. ما تو مسائل خصوصی مردم دخالت نکنیم بهتره!
دیگه واینستادم تا حرف های بعدی سمیع و بشنوم و با نهایت سرعتی که می تونستم داشته باشم.. کیفم و از اتاق برداشتم و جاده افتادم سمت حسابداری..
حتی از همکارامم خدافظی نکردم.. حالم انقدر بد بود که کلمه اول به دوم نرسیده می زدم زیر گریه و من تحمل نگاه های پر از قلبسوزیشون و نداشتم.
هرچند که تو این مدت هم رابطه دوستانه ای باهاشون نداشتم و برعکس.. وقتی می متوجه شدن من به واسطه میران آزادی عمل بیشتری تو این هتل دارم.. حرص می خوردن و الآن.. مطمئناً شاد می شدن با متوجه شدن خبر اخراجم و من.. این شادی هم نمی تمایل داشتم که تو صورتشون ببینم.
درحال حاضر تنها چیزی که می تمایل داشتم حرف زدن با میران بود که به محض تسویه و گرفتن حقوقم و بیرون رفتن از هتل.. اونم درحالیکه دیگه قرار نبود هیچ وقت پام و توش بذارم.. شماره اش و گراهی شدم و گوشیم و چسبوندم به گوشم و مشغول قدم زدن تند و عصبی تو خیابون شدم..
شک ندارم که منتظر تماسم بود و خیلی بهسرعت جواب داد:
– جانم؟
همه حسی که اون لحظه ازش تو وجودم پر شده بود و با دو تا کلمه سرش خالی کردم و تقریبا جیغ کشیدم:
– بهشدت کثافتی!
نچ کلافه ای گفت و با لحن شوخی که حالم و به هم می زد سؤال کرد:
– تو روزگاری یه بار این لقب و به من نچسبونی روزگارت شامگاه نمی شه نه؟
– روزی صد بارم بگم کمته! کمه تا بفهمی و به میزان این رذل بودن پی ببری!
– باز چی شده؟
لحن خونسرد و بی تفاوتش شدت آتیشی که تو اتاق سمیع.. با گوش دادن حرف های یاسینی تو وجودم روشن شده بود و چندین برابر کرد و زار کردم:
– باز چی شده؟ عوضی یعنی تو نمی دونی چی شـــده؟ از کار بیکار شــــدم! می فهمــــی؟ از کاری که با بدبختی پیداش کرده بودم و تنها دلخوشیم بود که بتونم باهاش گلیم خودم و از این لجنزار بیرون بکشم اخراجم کردن.. یعنی تو نمی دونی؟
یه کم مکث کرد و بعد با همون آرامش محض گفت:
– خب؟ ربطش به من چیه؟ به خاطر گندی که خودت زدی اخراج شدی.. اینم تقصیر منه؟
– گند و من زدم قبول.. تو چرا وقتی یاسینی بهت زنگ زد اضافه کردی دیگه با من در ارتباط نیستی.. گفتی از هیچی خبر نداری؟ گفتی هرکاری به صلاحه انجام بده؟ تو با من رابطه نداری بی شرف؟ باید حتماً آبروت و پیش همه ببرم و بهشون بگم چه لجنی هستی و یه ماهه خون من و با رابطه های زوریت تو شیشه کردی؟
میران پوف کلافه ای کشید و جواب داد:
– عجب آدمی هستی تو! یه روزگار می گی حالم ازت بهم می خوره.. دیگه نمی خوام ببینمت! دیگه تا آخر عمر برام مردی و هزارجور لعن و نفرینم می کنی.. بعد فرداش انتظار داری پشتت دربیام و نقش یه دوست پسر بامرام و بازی کنم؟ چند چندی با خودت دخترم؟ بالاخره من و تو زندگیت می خوای یا نه؟ نمی شه که فقط وقتی بهم نیاز داری باشم و وقتی نخوای با فحش و بد و بیراه بندازیم دور!
نفس های عمیق و پر حرصم سریع شده بود و من درحالیکه حس می کردم دارم نگاه های کنجکاو مردم و به سمت خودم می کشونم تند رفتم تو یه کوچه خلوت و به دیوار تکیه دادم..
– نمی خوام.. تو رو تو حیاتم نمی خوام! اگه قراره این جور وقتایی که وجود نحست یه کم می تونه مفید باشه نباشی.. پس کلاً نباش.. پس دیگه پات و از زیستنم بکش بیرون.. پس دیگه چپ و راست.. روزگار و شامگاه از من رابطه نخواه.. پس کاری کن که دیگه حتی یه بارم دیدهم بهت نیفتــــه..
– نه دیگه نشد.. اون رابطه ما قضیه اش فرق داره. ما الآن یه جورایی سکس فرند محسوب می شیم. نه دوست دختر دوست پسر.. اونم به خاطر یه سری شرایطی که خودت قبولش کردی و اگه بخوای دیگه نباشم.. یه اتفاقاتی می افته که قبلاً بارها درباره اش حرف زدیم و فکر کنم دوست نداشته باشی دوباره تکرار بشه. پس دیگه مسائل و با هم قاطی نکن..
دیدهام و بستم و سرم و به دیوار تکیه دادم.. لعنت بهت میران.. لعنت بهت که انقدر راحت می تونی با چند کلمه شخصیت آدم و زیر پات له کنی و یه بدبختی مثل من و.. به این باور برسونی که برای هیچ کس.. هیچ ارزش و حرمتی نداره..
– حالا جدا از این حرفا.. اخراج شدنت بسیار هم بد نشدا! اولاً که من از اون سمیع دیوث هیچ خوشم نمی اومد و همون بهتر که دیگه قرار نیست واسه یه آدم حروم لقمه مثل اون کار کنی.. دوماً الآن نه و یکی دو ماه دیگه.. بالاخره که باید خودت استعفا می دادی..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن