با همه اینا باید زودتر خودم و می رسوندم اونجا تا از دلواپسی دربیام و واسه چند ساعتم که شده.. ذهنم از هرچی فکر و خیال آزرده کننده اس خالی بشه..
به نظرم میران تنها کسی بود که می تونست این لطف و در حقم بکنه! هرچند که بعد از کار آراد.. نگاهم به این جنس مذکر بی رحم و بی احساس.. بدجوری تیره و تار شده بود!
گوشیم و که برگردوندم تو کیفم.. میل داشتم به آفرین بگم باید برم که قبلش.. صوتی ضعیف و بیش از حد گحرکت کرده اش به گوشم خورد:
– چرا نبیان کردی؟
خرسند از اینکه بالاخره حرف زد و تصمیم نگراهی شده این روزه خاموشیش و ادامه بده.. کنارش جای گرفتم و جویا شدم:
– چی و؟
– چرا نگفتی با.. با اون دختره متوجه شدیش؟ چرا زودتر نگفتی درین؟ من.. من باید اینجوری تکلیف زیستنم مشخص می شد؟ باید به این درجه از.. حقارت می رسیدم؟
دیدهه اشکش مجدداً جاده افتاد و منم با غمی که توی قلبم نشست لب زدم:
– ببخشید عزیزقلبم.. ولی به منم حق بده! فقط یه صحنه چند ثانیه ای دیدم.. بدون اینکه حرفاشون و بشنوم.. یا مثلاً کار خاصی بکنن! در ذهنش گذراندم شاید.. اگه بگم بیخودی حیاتتون و بهم ریختم و قضاوتم اشتباه بوده. گفتم شاید یه چیزایی هست که من ازش بی خبرم و این قرار یواشکیشون و توجیه می کنه.. از کجا باید به ذهنم می رسید که این آدم.. هدفش همین بود که هرز راهی شدنش و.. به گوش تو برسونم!
راضی از فرصتی که برای حرف زدن نصیبم شد چپ چپی نگاهش کردم و واسه عوض کردن جو بینمونم که شده طلبکارانه گفتم:
– حق نداری من و نبخشی! چراکه بعدش.. منم تو رو نمی بخشم که حرفی از تماس زن داییم بهم نزدی و ناضافه کردی چه اراجیفی تو گوشت خونده!
سرش و همونجوری که به تاج تختش تکیه داده بود به سمتم برگردوند و از لای دیدهای نیمه بازش خیره ام شد..
– خودت اینجور موقع ها چی میگی؟ گفتن داشت؟
بغض تو گلوم نشست و برای اینکه به آفرین بفهمونم با بهم خوردن رابطه اش.. جهان به آخر نرسیده و از اون بدبخت تر همینجا رو به روش نشسته بیان کردم:
– خونه رو فروختن! باورت می شه؟ بدون اینکه به من بگن.. یه جایی رو پیش خرید کردن و دو ماه دیگه ساکن خونه جدیدشون می شن.. خونه ای که دیگه.. طبقه دومی نداشته باشه تا مجبور باشن بدنش به من.. دایی بی غیرتم.. گفت چون دوستت به فریده اضافه کرد می تونی اونجا بمونی خیالم راحته که دیگه بی سر پناه نیستی! یا برو اونجا.. یا با ما بیا خونه داداش فریده بمون تا وقتی یه جایی رو واسه خودت پیدا کنی.. می بینی آفرین؟ حتی پیشنهاد نداد که بعد از راهی شدن تو خونه جمشاهده کرد.. منم برم باهاشون زیستن کنم! اظهار کرد کمکت می کنم یه جای مناسب پیدا کنی. حتی نجویا شد اصلاً توی بدبخت.. پول داری جایی و واسه خودت اجاره کنی یا نه!
چند دقیقه ای تو سکوت هر کدوم غرق تو افکار و مشکلات خودمون اشک ریختیم.. تا اینکه آفرین.. خودش و یه کم رو تخت کشید بالا و با همون بی حالی و صوتی خشدارش اضافه کرد:
– من چی باید به زن داییت می گفتم درین؟ هم خودت.. هم اون خوب می دونید که تو.. قدمت رو نگاه منه و می تونی تا هر وقت میل داشتی اینجا بمونی و من نمی تونستم چیزی به جز این بگم!
– می دونم.. می دونم آفرین! اما نباید اینجوری خیالش و راحت می کردی.. اینم خوب می دونی که من.. نمی تونم اینجا بمونم و یه عمر سربار باشم.. حتی اگه تو.. دوست نزدیک تر از خواهر باشی برام. پس چرا کاری کردی که برگرده تو روم بگه خیالم راحته آلاخون والاخون نمی شی.. که عذاب وجدانم نداشته باشن و بگن در خونه دوستش به روش باز بود.. خودش لیاقت نداشت و نرفت!
– آره می دونم.. کله خر تر از اینی که بخوای بیای اینجا.. اما من.. با یه هدف دیگه این حرف و به زن داییت زدم و به قول خودت خیالش و راحت کردم!
– چه هدفی؟
– این کار و کردم تا.. جاده برات باز باشه که بری پیش میران و با اون زیستن کنی! مگه نمیگی تنهاست.. به نظرت راضی می شه خودش تو اون خونه درندشت باشه و تو جایی واسه موندن نداشته باشی؟ صد در صد پیشنهاد ازدواج میده.. اگه نداد.. حداقل می تونی اونجا باشی و به داییت اینا بگی.. پیش منی!
قضیه قلبخوریم از آفرین بابت حرفی که به زن دایی زد به کل برطرف شده بود.. چراکه تقریباً قانع شدم با حرفش و درک کردم که قصدش راحتی و آرامش خودم بود..
از این به بعد حرفام فقط جنبه درد قلب داشت که اضافه کرد:
– انقدری که فکر می کنی راحت نیست! من برم پیش میران و به اونا بگم با تو حیات می کنم و تمام؟ اندیشیدی به این آسونی ولم می کنن؟ نه اونا بیشتر از اینا به فکر آبروشون پیش چند تا فامیل دورمون و دوست و آشناها هستن.. نمی خوان پشت سرشون حرف در بیارن که عرضه نگهداری دختر بی کس و کار جیران و نداشتن! صد در صد هرجا باشم میان ازم خبر می گیرن که بتونن همون خبرا رو به بقیه هم منتقل کنن! می ترسم این وسطا.. بدبختی های من به گوش پدر و مادرتم برسه و آبرو برام نمونه.. هیچ وقت همچین کاری نمی کنم!
– خب تهش چی؟
نگاهی به چهره درمونده اش انداختم.. یه لحظه انقدر غرق شدم تو بدبختی های خودم که یادم حرکت کرد آفرین همین یه ساعت پیش یکی از بدترین و تلخ ترین تجربه های حیاتش و پشت سر گذاشته بود و حالا دیگه توانی نداشت که بخواد سنگ صبور منم باشه..
واسه همین کف دستی رو صورتش که همچنان رنگ پریده و نزار بود کشیدم و گفتم:
– قربونت برم.. دلواپس من نباش. یه فکری می کنم.. دیگه تو خیابون که نمی خوام بمونم! هنوز با میران حرف نزدم.. قراره برم پیشش.. شرایطم و میگم بهش.. ببینم چه پیشنهادی میده!
– درین.. ببین اصلاً حوصله شوخی ندارم خب؟ پس هرچی میگم دارم جدی میگم.. اگه یه روزی بفهمم با من سر همچین موضوعی تعارف کردی و بحث خجالت و رودرواسی و کشیدی وسط.. به خدا.. دیگه تو روت نگاه نمی کنم! بلوفم نمی زنم.. می بینی که.. دارم یاد می گیرم این کار و!
دیدهاش که مجدداً پر از اشک شد قلبم گحرکت کرد و با کلافگی بهش زل زدم که گفت:
– می دونم آدمی نیستی که دستت و.. جلوی دوست پسرت دراز کنی و بگی برام خونه بگیر.. یا تحت فشار بذاریش که بیاد تمایل داشتگاری و فقط به خاطر بی جا و مکان بودنت بری باهاش زیر یه سقف.. اما این حرفا رو با من نباید داشته باشی درین.. باشه حق میدم سختته اینجا زیستن کنی.. منم بودم قبول نمی کردم.. ولی به قرآن من حاضرم ماشین زیرپام و بفروشم تا پول پیش خونه ات و بدم.. می دونی که این کار و می کنم و اصلاً هم برام مهم نیست که کی پسش میدی.. پس اگه بفهمم.. با میرانم به نتیجه ای نرسیدی و به من نگفتی که یه فکر اساسی بکنیم….
اینبار قبل از اینکه حرفش و تموم کنه خودم اضافه کردم:
– باشه می دونم.. دیگه تو روم نگاه نمی کنی!
با پشت دست اشکاش و پاک کرد و سرش و شتابزده سریع به تایید تکون داد..
– بفهم این حرف و.. تو جدی ترین حالت ممکنم زدم پس.. حواست و جمع کن تا با این اعصاب مزخرفم.. گند نزدم به همه چی!
می دونستم اضافه کردن این حرفا که اعصاب خودت و خورد نکن و اون آدم ارزشش و نداره و سعی کن دیگه بهش فکر نکنی هیچ فایده ای نداره! چطور همین چیزی ممکن بود؟
مگه بحث یه روزگار دو روز بود که بخواد راحت فراموشش کنه و از کنارش رد شه! آفرین یه زمانی یه مرحله ای رسید که حتی حاضر بود جونش و برای آراد بده و من این و با همه وجودم حس کردم.. پس الآنم بهشدت راحت می تونستم درک کنم که حالا حالاها نمی شه همون آفرین سابق و.. نصیحت های من درباره فراموشی.. راه به جایی نمی بره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن