– الآنم پاشو برو.. بی زحمت به مامانمم بگو سرش درد می کرد قرص خورد خوابید.. که نیان تو اتاق! می خوام یه کم تنها باشم!
دست خودم نبود که بی اختیار نگاه نگرانی به صورتش انداختم.. حتی می ترسیدم فکر احمقانه ای که توی سرم می چرخید و به زبون بیارم..
اما آفرین انگار خط نگاهم و خوند که گفت:
– نترس بابا.. دیگه انقدری هم روانی نیستم که واسه یه آدم.. کسی که هرکاری ازش برمیاد.. خودم و بکشم! ته تهش اینه که.. فکر کنم مرده دیگه.. غیر از اینه؟ منطقیه یه نفر واسه مرگ یکی دیگه خودکشی کنه؟ حتی اگه.. بسیار براش عزیز باشه!
دیگه نتونستم جلوی ترکیدن بغضم و بگیرم.. کف دستام و برای به آغوش کشیدنش دراز کردم و اونم انگار منتظر همین حرکت از من بود که بلافاصله چسبید بهم صدای گریه اش تو اتاق پیچید..
– خیلی دوستش داشتم درین.. بهشدت دوستش داشتم! نمی دونی چه نقشه هایی واسه خودمون کشیده بودم.. ای خـــدا.. می میل داشتیم دور جهان رو بگردیم.. می خواستیم خوشامگاهخت ترین آدمای جهان بشیم.. می میل داشتیم کاری کنیم که هیچ وقت خنده از رو لبمون نیفته! ما احمقا حتی.. اسم بچه هامونم انتخاب کرده بودیم چراکه.. چراکه شک نداشتیم که هر اتفاقی بیفته.. آینده امون جدا از هم نیـــــست! پس چی شد درین؟ چرا به اینجا رسیدم؟ ای خدا مگه من چیکار کردم؟ چی کم گذاشتم براش؟ من عاشقش بودم.. می دونست.. اون عوضی می دونست که عاشقشم.. مگه از عاشقی بالاتر چیه که واسه پیدا کردنش رفت سراغ یکی دیگه؟ دیگه چیکار باید می کردم که نکردم؟ چیکار می کردم خـــــدا.. تو به من بگـــو!
بدون اینکه توانی برای حرف زدن داشته باشم.. هم پای رفیق داغ دیده و شکست خورده ام.. اشک ریختم و انقدر توی بغلم نگهش داشتم تا آروم گراهی شد..
بیخودی داشت دنبال دلیل می گشت.. بیخودی سعی داشت خودش و مقصر نشون بده.. بعضی وقتا آدما.. خودشونم نمی دون قلبیل کارشون چیه.. فقط می خوان اون کار و انجام بدن..
بی اهمیت به اینکه تهش.. یه دره عمیقیه به اسم پشیمونی.. که خواه ناخواه توش می افتی و اینکه بتونی از اون ورش بیرون بیای و خودت و نجات بدی و دوباره تو مسیر مسیرت قرار بگیری.. فقط یه احتماله.. یه شانسی که نصیب هرکسی نمی شه!
*
از اونجایی که میران هنوز آنلاین نشده بود تا جواب پیامم و بده.. در خونه رو با کلیدی که خودش چند وقت پیش بهم داده بود باز کردم و رفتم تو!
می تونستم زنگ بزنم بهش ببینم کجاست اما.. نمی دونم.. شاید تحت تاثیری اتفاق امروز و گندی که آراد زد منم بددل شدم که با این جواب ندادن میران به استرس افتادم و قلبم خواست یه کنکاشی بکنم تا بفهمم قلبیلش واسه این کار چی بوده!
با صدای پارس ریتا یه لحظه سرجام وتوقف کردم و زل زدم بهش که داشت به سمتم می دویید.. بعد از اینهمه مدت هنوز به این موجود عادت نکرده بودم.. هرچند که اون کاملاً با من مسیر می اومد!
میران اضافه کرده بود که وقتی کنار پام وایمیسته و پوزه اش و به شلوارم می ماله یعنی.. یه کم محبت و ناز کشیدن می خواد منم.. برای اینکه این اخت بودنش باقی بمونه و یهو هوس نکنه من و به چشم دشمنش ببینه.. کف دستم و آروم روی سر پشمالوش حرکت دادم و به سبک میران اضافه کردم:
– آفرین دختر خوب!
مکثی کردم و انگار که واقعاً ازش انتظار جواب دادم جویا شدم:
– بابات کجاست که خبری ازش نیست؟ فقط دعا کن اون چیز زشتی که توی سرم داره می چرخه واقعی نباشه!
ریتا که خوش آمد گویی کرد و برگشت سمت لونه اش.. منم با قدم های بلند راهی شدم تو ساختمون.. ماشین میران توی جای همیشگیش پارک بود و این یعنی خونه اس..
اما هنوز نمتوجه شده بودم که چرا جوابم و نداده.. یه صوتیی می گفت بیخودی میران و با آراد مقایسه نکن.. تو این مدت شناختیش و خوب می دونی همچین آدمی نیست.. اما کف دست خودم نبود و بی قلبیل قلبشوره داشتم!
شایدم چراکه.. می وحشت کردم خدای نکرده بلایی سرش اومده باشه و با همین فکر وقتی مشاهده کردم تو سالن پایین و آشپزخونه نیست قد بلند صداش زدم:
– میــــران؟
هرچقدر گوشم و تیز کردم جواب نداد و همینکه خواستم با عجله برم سمت پله ها.. گوشیم زنگ خورد و به محض دیدن اسم خودش جواب دادم:
– الو میران؟
برعکس من پر از تشویش با خونسردی جواب داد:
– اینجا چیکار می کنی؟
با تعجب نگاهی به دور و برم انداختم و سؤال کردم:
– کجایی؟ تو اتاقتی؟
– نه!
– پس از کجا فهمیدی اینجام؟ کجایی اصلاً!
– بیا پایین!
حالا وسط اینهمه کلافگی من بازیش گرفته بود.. چند تا پله ای که بالا حرکت کرده بودم و پایین اومدم و اظهار کردم:
– پایینم!
– پس چرا نمی بینمت؟
– مسخره بازی در نیار اینجا نیستی تو.. حتی آواتم نمی شنوم!
– الآن دقیقاً کدوم پایین اومدی؟
با گیجی لب زدم:
– رو پله ها بودم که زنگ زدی.. اومدم تو سالن پایین الآن!
یه کم مکث کرد و بعد با صدای بلند زد زیر خنده. استرسم یه جورایی برطرف شده بود با این حرکت کردار خونسرد میران که اثری از کف دستپاچگی توش دیده نمی شد.. ولی حالا از حرص بود که اظهار کردم:
– می شه نخندی و فقط بگی کجایی؟ اگرم نمی خوای من و ببینی که برگردم خراب شده خودم!
– خیله خب بیا پایین دیگه من پایینم!
– میـــران!
– بابا منظورم زیر زمینه! درش درست زیر تراسه برو بیرون می بینی!
– خب این و از اول بگو!
– یعنی از لذت حرص دادنت بگذرم؟ محاله!
پوفی کشیدم و گفتم:
– اونجا چیکار می کنی؟
– بیا خودت می بینی!
دیگه بهم مهلت حرف زدن نداد و خودش تماس و قطع کرد.. منم درحالیکه حالا حس کنجکاویم قوی ترین حس وجودم بود سریع از پله های جلوی ساختمون پایین رفتم و دری که درست زیر تراس و کنار پله ها بود و پیدا کردم و رفتم تو!
برعکس چیزی که فکر می کردم اصلاً شبیه زیرزمین نبود و فضای تاریکی نداشت.. حتی زیادی روشن و قلب باز هم به نظر می رسید!
یه ردیف پله های مارپیچ شیشه ای درست از جلوی همون در شروع می شد و من با استرس اینکه یهو زیر پام ترک برندارن ازشون پایین رفتم که تو اامان پیچ تازه چشمم به فضای دلباز با یه نورپردازی فوق العاده و آخرسر.. استخری که اون وسط زیر نور هایی که به سطحش می تابید.. می درخشید افتاد و لبام از دو طرف کش اومد!
نگاهم هنوز به طراحی بی نظیر این قسمت از خونه بود که یه میران از وسط آب بیرون اومد و خودش و با تکیه به دیواره استخر نگه داشت!
– بالاخره فهمیدی پایین کجاست؟
با همون لبخندی که تحت تاثیر دیدن این مکان قشنگ بود و از رو لبم پاک نمی شد چند تا پله باقی مونده هم پایین رفتم و اضافه کردم:
– بهشدت نامردی که اینجا رو زودتر بهم نشون ندادی!
– نشون دادنش چه فایده ای داشت؟ وقتی می دونستم.. افتخار نمیدی اینجا یه شنای دو نفره داشته باشیم!
خنده ام گراهی شد از فرصت طلبیش اما به روم نیاوردم و زل زدم به دور و برم.. انقدر همه چیز تمیز بود و برق می زد که بدون تذکر میران خودم کفش هام و همونجا درآوردم و یه جفت دمپایی که برام گسرخوش هم بود پوشیدم و بهش نزدیک شدم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن