دوتا کلاس پشت سرهم داشتیم که میثاق هیچکدوم رو نیومد و من اما برای اامانبار دلم میمیل داشت که اون بیاد تا پولش رو بهش بدم و از شرش خلاص بشم!
که دیگه هیچ بدهی و دینی بهش نداشته باشم و منو مال خودش ندونه!
بعد از تموم شدن کلاسی که تا ساعت یک طول کشید هممسیر با سمیرایی که این روزگارا شده بود تنها دوست من توی دانشگاه به سمت سلف رفتیم تا غذا بخوریم.
صف طولانی بود و سلف شلوغ!
سمیرا آخ اخ کنان گفت:
-بسیار شلوغه! خسته ام…
چون درحقم لطف بزرگی کرده بود چرخیدم سمتش و اظهار کردم:
-کارت غذاتو بده من و برو بشین من غذای جفتمونو میگیرم و میارم!
انگار که از خدا فقط همینو میمیل داشت تبسمی زد و اضافه کرد:
-ای به قربان وجودت! یعنیا دمت ناجور گرم! پس من برم یه نمه استراحت کنم بعد گوش دادن به اونهمه مزخرف حوصله تنها چیزی که ندارم تو صف از حرکت ایستادنه!
خندیدم و گفتم:
-باشه برو!
کیفمو بهش دادم و خودم تو صف موندم که غذاهارو بگیرم.
تقریبا ده دقیقه ای سر پا بودم تا اینکه نوبتم شد.
پشت سرم دختر عموی میثاق بود و دوتا دختر و پسرایی که گمونم همکلاسیش بودن.
تا متوجه من شد شروع کرد در گوش پسرا پچ پچ کردن و لبخند زدن.
نمیدونم چرا حس میکردم دارن به من میخندن با اینحال واکنش خاصی نشون ندادم.
کارت خودم و سمیرا رو کشیدم و بعد هم دوتا ظرف غذارو گراهی شدم و همینکه چرخیدم که برم پیشش، یکی از همون پسرا پاشو کنار پام گذاشت و من به طرز بدی افتادم رو زمین و ظرفهای غذا ولو شدن رو زمین…
چهار دست و پا روی زمین بودم درحالی که غذاها پخش زمین بودن و نگاه های همه به سمت من!
هِر و کر خنده های دختر عموی میثاق و دوستاش تو کل فضای سلف پیچیده بود.
قلبم میتمایل داشت بمیرم!
قلبم میخواست دیگه هیچوقت
اینجا و تو این دانشگاه پا نزارم!
خجل و شرمگین سرم رو پایین انداختم و لب لرزونمو زیر دندونام فشردم!
عجب آبروریزی شد.
من توی اون وضعیتی که رو زمین بودم و برنج و قیمه پخش زمین، شده بودم یه منظره ی مسخره جهت مسروری روح و روان بقیه!
سمیرا بدو بدو اومد سمتم و اگه جای خاک برسر گفتن نداشته باشم باید بگم تو اون وضعیت مدام تو قلبم میاظهار کردم کاش فقط یوسف سعادت منو ندیده باشه!
دختر عموی میثلق قد بلند کشیده گفت:
-وای خدا چقدر خنگ و کف دست و پا چلفتیه!
یکی از دوستای پسرش گفت:
-این همون مدل دختراس که روزگار میل داشتگاری اگه سینی چایی بدی کف دستش انگار بمب اتم بهش سپردی…
یکی از دخترا بیان کرد:
-یارو رو عقیم میکنه…
هر هر ومان زدن زیر خنده.
کف دستهامو از روی زمین برداشتم و کمرم رو صاف نگه داشتم که بلند بشم…
یه عده به غذا خوردنشون ادامه دادن یه عده دیگه هم همچنان داشتن منو نگاه میکردن و پچ پچ کنان می ریز خندیدن.
سمیرا خودش رو بهم رسوند و درحالی که با چند دستمال قیمه ی ریخته رو لباسم رو تمیز میکرد گفت:
-چیزیت که نشد هان؟ جاییت درد نمیگیره !؟دست و پاهات سالمن!؟
خجالت زده و با تاسف جویا شدم:
-بهشدت ضایعم نه سمیرا؟
چشمهاشو گرد کرد و جواب داد:
-وااااا….این چه حرفیه…؟!
با قیافه ای زار جواب دادم:
– آبروم راهی شد !
ظرفهای غدا و قاشق چنگالهارو برداشت و اظهار کرد:
-اشکال نداره! فدات سرت!
سرم رو خم کردم.خدایا…
آبروم حرکت کرد اونوقت میاضافه کرد اشکال نداره.
شدم سوژه ی همه!
قسمت بد ماجرا اما اونجایی بود که اونی که نباید می مشاهده کرد هم مشاهده کرد.
یعنی یوسف سعادت!
تازه وارد سلف شده بود و عین بهشدت ها چشمش اول سمت برنج و ماست و قیمه ی پخش شده رو زمین حرکت کرد و بعد هم منی که لباسهام آغشته به آبگوشت شده بودن!
ای داد بیداد! شد آنچه نباید میشد.
احساس کردم داره میاد سمتم واسه همین با خجالت کمی چرخیدم که نبینم ولی همون لحظه آوای قلدر میثاقی که نمیدونم کی سرو کله اش پیدا شده بود به خنده های بقیه خاتمه داد:
-هر هر هر! مرگ ! میبندین دهناتونو یا خودم ببندمش!؟
باورنکردنی بود اما دهن همه بسته شد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن