میدم که تو بعدا فکر و خیال نکنی!
این لباتو هم هی خیس نکن من خوشم نمیاد برق بزنن…این چه عادت گهیه که تو داری!؟
کف دستشو روی لبهام فشار داد
سرمو عقب بردم و کف دستشو از خودم دور کردمو غرولند کنان گفتم:
-نکن میثاق! دردم گراهی شد…
عادتهای تو از عادتهای من گه ترن!
در ضمن …من فکر و خیال نمیکنم!
برو باهاش غذا بخور!
خوش بگذره!
من دیگه میرم!
درو باز کردم و راهی شدم بیرون.
توی قاب ایستاد و گفت:
-وقتی رسیدی پیام بده…
درحالی که به سمت پژوی سفیدی که با فاصله از در توقف کرده بود می راهی شدم بدون اینکه به سمتش نگاه کنم گفتم:
-وقتی برسم فقط میرم و میخوابم! به هیچکی هم پیام نمیدم! حتی تو!
گوش دادم که گفت:
“تا بهت رو میدم زبون کوچیکت از زبون مار هم دراز تر میشه!
الو…..اظهار کردم که لباس تنم نیست…..
آره جمشاهده کردا خجالتی شدم……….یخ که نمیزنی الان میام……..اومدم……..اظهار کردم اومدم……”
انتهای صحبتش احتمالا یه مکالمه با نیلوفر بود.
توی ماشین جای گرفتم ودر حالی که از گوشه چشم داخل راهی شدنش رو تماشا میکردم آهی کشیدم و سرم رو به شیشه تکیه دادم…
به ظاهر مشغول کار بودم ولی هرازگاهی دیدهم که به سمت موبایلم کشیده میشد وسوسه میشدم به میثاق پیام بدم و در مورد دیشامگاه ازش بپرسم!
دو سه تا سوال بی جواب توی مغزم رژه میرفتن که چراکه جوابی واسشون نداشتم واقعا بابتشون اذیت میشدم.
اینکه کل شامگاه رو باهم بودن ؟
اینکه میثاق موند یا راهی شد ….
اینکه اگه هردو اونجا بودن شامگاه رو چطور گذروندن ؟!
کف دست میثاق بهش خورده یا….
در که باز شد نگاهم از صفحه روشن مانیتور به سمت چهارچوب کشیده شد و ذهنم از میثاق منحرف.
تا نگاههام به قامت مهندس غزالی افتاددیگه به تایپ دادن ادامه ندادم.
کف دستهامو از صفحه کلید پس کشیدم و با کشیده شدن از روی صنقلبی گفتم:
-سلام آقای مهندس!
فقط سری تکون داد.
عادتش بود.
فقط جواب سلام اونایی رو میداد که ازخودش بالاتر باشن نه پایینتر.
قدم زنان جلو اومد و وقتی به پشت میزم رسید،زل زد توی نگاههام و جویا شد:
-چرا امروز نامه ی استعفای رو نمتوجه شدم!؟
باجاخورده ترین حالت ممکن به صورت جدی و عادی از شوخیش خیره شدم.
فکر میکردم پرونده ی این مسئله ی عجیب خیلی وقت پیش بسته شده بود ولی انگار اینطور نبود.
با صوتی خیلی آروم و یواشی که حاصل شوکه بودنم بود پرسیدم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن