میدم که تو بعدا فکر و خیال نکنی!
این لباتو هم هی خیس نکن من خوشم نمیاد برق بزنن…این چه عادت گهیه که تو داری!؟
کف دستشو روی لبهام فشار داد
سرمو عقب بردم و دستشو از خودم دور کردمو غرولند کنان اظهار کردم:
-نکن میثاق! دردم گحرکت کرد…
عادتهای تو از عادتهای من گه ترن!
در ضمن …من فکر و خیال نمیکنم!
برو باهاش غذا بخور!
خوش بگذره!
من دیگه میرم!
درو باز کردم و رفتم بیرون.
توی قاب از حرکت ایستاد و اظهار کرد:
-وقتی رسیدی پیام بده…
درحالی که به سمت پژوی سفیدی که با فاصله از در توقف کرده بود می رفتم بدون اینکه به سمتش نگاه کنم گفتم:
-وقتی برسم فقط میرم و میخوابم! به هیچکی هم پیام نمیدم! حتی تو!
گوش دادم که گفت:
“تا بهت رو میدم زبون کوچیکت از زبون مار هم دراز تر میشه!
الو…..بیان کردم که لباس تنم نیست…..
آره جمشاهده کردا خجالتی شدم……….یخ که نمیزنی الان میام……..اومدم……..اظهار کردم اومدم……”
انتهای صحبتش احتمالا یه مکالمه با نیلوفر بود.
توی ماشین جای گرفتم ودر حالی که از گوشه چشم داخل راهی شدنش رو تماشا میکردم آهی کشیدم و سرم رو به شیشه تکیه دادم…
به ظاهر مشغول کار بودم ولی هرازگاهی چشمم که به سمت موبایلم کشیده میشد وسوسه میشدم به میثاق پیام بدم و در مورد دیشامگاه ازش بپرسم!
دو سه تا سوال بی جواب توی مغزم رژه میحرکت کردن که چون جوابی واسشون نداشتم واقعا بابتشون اذیت میشدم.
اینکه کل شامگاه رو باهم بودن ؟
اینکه میثاق موند یا رفت ….
اینکه اگه هردو اونجا بودن شب رو چطور گذروندن ؟!
دست میثاق بهش خورده یا….
در که باز شد نگاهم از صفحه روشن مانیتور به سمت چهارچوب کشیده شد و ذهنم از میثاق منحرف.
تا چشمهام به قامت مهندس غزالی افتاددیگه به تایپ دادن ادامه ندادم.
دستهامو از صفحه کلید پس کشیدم و با کشیده شدن از روی صنقلبی اضافه کردم:
-سلام آقای مهندس!
فقط سری تکون داد.
عادتش بود.
فقط جواب سلام اونایی رو میداد که ازخودش بالاتر باشن نه پایینتر.
قدم زنان جلو اومد و وقتی به پشت میزم رسید،زل زد توی نگاههام و پرسید:
-چرا امروزگار نامه ی استعفای رو نمتوجه شدم!؟
باجاخورده ترین حالت ممکن به صورت جدی و عادی از شوخیش خیره شدم.
فکر میکردم پرونده ی این مسئله ی عجیب خیلی وقت پیش بسته شده بود ولی انگار اینطور نبود.
با آوای بهشدت آروم و یواشی که حاصل شوکه بودنم بود سؤال کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن