موهایی که مقلب باب چتری کوتاهشون کرده بود و همین باعث شده بود سنش بسیار پایینتر از واقعیت به نظر برسه و حتی شامگاهیه به یه دختر ۲۷-۲۸ ساله به نظر بیاد رو دوطرف پشت گوشهاش نگه داشت و گفت:
-عرضه شو داشته باش تبدیلش کن به اونی که ما فکر میکنیم!
تبدیلش کن به شوهر!
عرضه شو داشته باش جا پاتو محکم کن….
بعدشم…مرغمو ندادم صیغه کنه که!
دخترمو دادم!تورو…
خوشگل نیستی که هستی…خوش اندام نیستی که هستی…درس خون نیستی که هستی پس ارزشت بالا تر از اون چیزیه که فکر میکنی!
عین بی اعصابها و بی حوصله ها نفسم رو با صوت و کلافه مانند بیرون فرستادم و اظهار کردم:
پوزخند تلخی زد….
از جا برخاست و با برداشتن کیفش از روی تخت اضافه کرد:
-مروا…ما دیگه بخوایم هم نمیتونیم فکر کنیم مال اون قسمت نکبت شهریم!
اونجا که واسه چندرقاز سبزی پاک میکردیم…با اراذل محل سر نپروندن و مزاحم تو نشدن فجش و فحش کشی مسیر مینداختیم یا واسه قوت یومیه مون سگ دو میزدیم…حالا که مارو از یه جهان دیگه آوردی توی این جهان نباید همه چیزو روی سرمون خراب کنی!
مکث کرد.منی که غرق در حرفهاش شده بودم و به عمق فاجعه فکر میکردم رو تماشاش کرد و گفت:
-امیدوارم منظورمو فهمیده باشی!
اون از اتاق بیرون حرکت کرد و ای کاش میشد تلفن همجادهم و پیامهای میثاق رو بهش نشون میدادم تا متوجه میشد من چی میگم و خودش چی توقع داره و چی فکر میکنه…
*چند روز بعد*
همه دور میز نشسته بودیم و ناهار میخوردیم.
مرتضی با هیجان از عضو شدن تو تیم فوتبال مدرسه و تعریف و تمجیدهای مربیش از گلهایی که زده بود حرف میزد و مونس از نازو عشوه های همکلاسی هاش…
و من ولی درحالی که با بی اشتهایی لقمه های غذا رو دهن خودم میگذاشتم هر چنددقیقه یکبار تلفنم رو با امیدی که زود تبدیل به یاس میشد چک میکردم!
قرار بود برای شروع کار بهم اطلاع بدن اما چند روزگار گذشته بود و همچنان خبری نشده بود.
می هراسیدم…
پی ترسیدم که میثاق همچنان قهرش پابرجا بود سر همون بحث لعنتی، کاری کرده باشه از استخدامم منصرف شده باشن!
به هرحال…
وقتی میتونست کاری کنه استخدامم بشن قطعا میتونست خلافش رو هم انجام بده!
صدای زنگ که توی خونه پیچید بابا رو به مرتضی قد بلند و رسا بیان کرد:
-پاشو کریس رونالدو…پاشو درو باز کن!
مرتضی غرولند کنان و با بیان کردن جمله هایی مثل” مگه من در بازکنم،یا نوکر خونه زادم” از میز دور شد و مونس هیجان زده اضافه کرد:
-دیروز که راهی شدم خونه ی دوستم بهش ریاضی یادم بدم خودشون دست به سیاه و سفید نمیزدن!
نه درشون رو باز میکردن نه زحمت پذیرایی از مهمونهاش رو میکشیدن!
بابا ته ریشش رو خاروند و پرسید:
-پس کی اینکارو واسشون میکرد!؟
من نیشخند زدم و مونس با هیجان جواب داد:
-روناک جون! خدمتکارشون! بهش میاضافه کردن روناک جون!بسیار خوشگل بود بابا…
کاش ما هم یه دونه روناک جون داشتیم
مامان چند قُلپ نوشابه خورد و گفت:
-این زنهای بالاشهری زیاد چسان فسانی دارن! اینا از انگشتاشون فقط واسه خاروندن خودشون استفاده میکنن!
مثل ما نیستن که…
بابا ریز خندید و اضافه کرد:
-میگممعصومه…تو نمیری بد فکری نیستا…مام باس خدمتکار بگیریم!دیگه وقتشه تو استراحت کنی و فقط به خودت برسی..
مامان خندید و مرتضی بلند قد بلند گفت:
-میثاق اومده!اما دم در…
اسم میثاق رو که شنیدم ناخوداگاه گل از گلم شکفت.
تبسم زنان نامش رو نجوا کردم و به شوق متوجه شدارش از روی صندلی کشیده شدم.
چقدر قلبم واس این کینه شتری لجوج تنگ شده بود…
چقدر هواش رو کرده بودم این بد قلق مغروری زو که گویا برای اامانبار میخواست واسه آشتی پیشقدم بشه….
مشتاقانه به سمتش راهی شدم.
کف دست در جیب و با سر خمیده توی حیاط قدم رو میرفت، چنان چه انگار مشغول شمردن قدمهای خودش باشه.
لبخندم از تماشا کردن هیبتش عریضتر شد.
از تماشای جمال و قد رعناش…
از تماشای اونی که بی هیچ تلاشی ودرحالی که فقط تیشرت و شلوار معمولی و مشکی رنگ به تن داشت سه هیچ از تمام مانکنهای جهان جلوتر بود!
بیشتر از اون نتونستن برای گوش دادن آواش صبوری به خرج بدم.
پا شتابزده کردم سمتش و وقتی فاصله ام باهاش کم شد،چندقدمیش از حرکت ایستادم و اضافه کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن