چسب رو از روی بینیش کند و بعد با مچاله کردن و پرتش کردنش تو سطل زباله ی کنار آینه ،حین برداشتن کیف خانومی طلایی رنگش جواب داد:
-میخواستم ببینم اگه بینیمو عمل کنم چه شکلی میشم!اما ولش کن…این چیزا به ما نیومده!
ببین…ناهار قیمه درست کردم.
دیر اومدی ما خوردیم…اگه غذا خوردی که هیچ اگه نخوردی گرم کن بخور!
و من باز متعجب و سردرگمسؤال کردم:
-جای خاصی میخوای بری!؟
نگاهی به کفشهای کشیدهش انداخت.چند قدمی باهاشون کج و کوله جاده راهی شد ولی بعد بهشدت زود قلقشون رو پیدا کرد و هممدت جواب داد:
-آره! میخوام با زن همسایه برم آرایشگاه دستی به موهام بکشم…پریروزگار باهاش آشنا شدم.
زن خوبیه….قرار گذاشتیم باهم بریم آرایشگاه!خب دیگه من برم…موبایلم داره زنگ میخوره فکر کنم خودشه!
تبسمی کج و کوله زدم و با تکون سر لب زدم:
“میثاق چیکار کردی با ما !؟”
و سوال این بود…اگه من زن میثاق نشم و اون یه روزگار ازم قلب سرد بشه تکلیف این حیات و هویت جمشاهده کرد که خانواده ی من شمتوجه شدا بهش عادت کرده بودن چی میشد !؟
گره ی حوله ی تنم رو سفت کردم و به سمت تخت حرکت کردم.
تلفن هممسیری که بازهم خود میثاق زحمت خریدنش رو کشیده بود برداشتم و رفتم توی لیست پیامهام.
به سرم زد براش یه پیام بفرستم اما غرورم اجازه نمیداد.
احساس میکردم نیاید زیادی براش دم کف دستی باشم اما خب…زور منطقم به احساسم نرسید ودرنهایت یه پیام کوتاه براش نوشتم:
براش نوشتم:
“میثاق…شب بریم قدم بزنیم؟”
سوال مزخرفی بود.
من کف دست رد به سینه اش زده بودم و وقتی اون قلبش میمیل داشت یکم باهام خوش بگذره ولش کردم و حالا همچین چیزی ازش میتمایل داشتم ولی خب در هر صورت جوابی نداد!
اونقدر اون پیام بی پاسخ باقی موند که مطمئن شدم هم ازم قلبخوره هم قهر!
غمیگن و غمگین پیام دیگه ای براش فرستادم:
“قهری میثاق !؟”
و حتی اون این پیامم رو هم بی جواب گذاشت و من رو به جایی رسوند که شماره اش رو بگیرم ولی هنور دو سه بوق هم نخورده بود که رد تماس داد و پشتبندش یه پیام واسم فرستاد:
“وقتی جواب نمیدم یعنی حال نمیکنم باهات حرف بزنم…زنگ نزن”
تبسم تلخی زدم و غمیگن و دلخور به پیامش خیره موندم که همون موقع مولین بدون اینکه به خودش زحمت در زدن بده وارد اتاق شد.
سرمو بالا گرفتم و تماشاش کردم.
موهاش رو حسابی دلبر کرده بود و از تبسم روی صورتشم پر واضح بود حسابی باخودش و مقلب موهاش حال کرده و میکنه!
کنارم جای گرفت و با کشیدن روسریش پرسید:
-مروا…خوب شده موهام !؟
تماشاش کردم و جواب دادم:
-آره خیلی…مبارکت!
تبسم عریضی زد و گفت:
-خودمم بهشدت راضی ام اما زنه چهارتومن ازم گحرکت کرد…فکرش رو بکن !؟ تاحالا تو حیاتم هزارتومن هم خرج این چیزا نکردم…ولی الان بابت اینا چهارتومن دادم!
مامان هر لحظه داشت با حرفهاش من رو شوکه تر میکرد.
با حرفها و کارهاش!
ناباورانه سؤال کردم:
-چهارمیلیون !؟ مولین تو چهارتومن از کجا آوردی آخه !؟ داشتی همچین پولی؟
یه تبسم خجل زد و جواب داد:
-نه راستش نداشتم!اصلا هم فکرش رو نمیکردم قراره اینقدر فی پای این موها بدم!
یه سری کار باهاشون انجام داد بعدهم گفت ۴ تومن! منم که نداشتم…از طرفی مگه میشد بگم نسیه انجام بده!نمیشد که! خصوصا که زن همسایه فکر میکرد ما از اون پولدارای باکلاسیم…
کنجکاو سؤال کردم:
-پس از کجا آوردی!؟
یکممن من کرد و درنهایت جواب داد:
-زنگ زدم میثاق اظهار کردم داستان اینه…قربونش برم! دو دقیقه نشد ده تومن ریخت به حسابم!
چشمهام رو بستم و آه کشون سرم رو پایین انداختم.
من از کف دست این خانواده که هی با کارهاشون خجالت زدم میکردن به کی پناه میبردم آخه؟!
موهایی که همچنان خیس و نم دار بودن رو با دو دست بالای سر نگه داشتم و بعد رو کردم سمت مامان و با حرص و جوش اضافه کردم:
-میشه اینقدر کاری نکنید که هی من مدیون میثاق بشم !؟
وقتی میدونید نرخ آرایشگاه های اینجا با آریشگاه اقدس خانم یکی نیست واسه چی پا میشی میری که مجبور بشی به میثاق زنگ بزنی و ازش پول بخوای؟
میثاق اون نسبت که تو و بابا فکر میکنین رو هنوز با من نداره! دومادتون نیست!
کیف پولتونم نیست!
تورو خدا اینو بدرک کرد…درک کنید!
من از شما توقع نداشتم مولین…اگه اینکارو بابا انجام داده بود ابدا تعجب نمیکردم اما شما چرا…؟از شما بعید بود!
موهایی که مقلب باب چتری کوتاهشون کرده بود و همین باعث شده بود سنش خیلی پایینتر از واقعیت به نظر برسه و حتی شامگاهیه به یه دختر ۲۷-۲۸ ساله به نظر بیاد رو دوطرف پشت گوشهاش نگه داشت و بیان کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن