وارد آشپزخونه شدم و مجدداً به سمت همون قسمتی حرکت کردم که سراسر ظرف های شیشه ای و دلربایی قرار داشت و وظیفه ی من چیدن شیرینی های مختلف با تزئینات متفاوت توی هر کدوم از اون ظرفها بود.
خوشبختانه سمیرا تو آشپزخونه نبود اما صفورا تا منو دید فورا کف دست از کار کشید و سؤال کرد:
-بلا ملا سرت نیاورد !؟
این سوال اونقدر تو اون لحظه برام عجیب بود که سؤال کردم:
-بلا !؟ کی ؟ مگه قرار بود بلا سرم بیارن !؟
ای بابایی اضافه کرد و بعد هم جواب داد:
-پسره رو میگم دیگه! آقازادشون! میثاق…میعاد..میلاد…چی بود اسمس !؟
لبخند زدم و جواب دادم:
-منظورت میثاقه !؟ نه! چرا باید بلایی سرم بیاره؟
اون…اون اونقدری هم که تو فکر میکنی بد نیست صفورا!
فکر کنم اون لحظه وقتی اون حرف رو ازم متوجه شد منو غیر منطقی و عجیب مشاهده کرد چون چشمهاشو درشت و گرد کرد و اظهار کرد:
-واااا…حالا خوبه دفعه قبل یه جوری موش آب کشیدت کرد مجبور شدی لباسهای گل و گسرخوش سمیرارو بپوشی!
بعد میفرمایی کبریت بی خطره ؟!
اما من احساس میکردم میثاق مثل سگش جویی بود.
با هرکی رفیق میشد هیچ آسیبی بهش نمی رسوند.
لبهامو روی هم مالیدم و گفتم:
-اما اون به نظرم اونقدری هم که تو و بقیه یا حتی پدرش فکر میکنین بد نیست.
میثاق خوبه…فقط تخسه! همین! البته…یکمم قلدر و زورگو هست اما خب درکل خوبه
منو یاد بچه های با مرام محله های خودمون میندازه نه این ژیگلوهای پولدار بالاشهری که کف دستشون تا آرنج تو جیب باباهاشونه…
حمایتهای من کنجکاوش کرد.واسه همین بسیار بهسرعت جویا شد:
-حالا چیشده که تو داری از اون وحشی دفاع میکنی ؟!
قلبم رو زدم به دریا و تصمیم گرفتم بهش بگم میثاق همکلاسیمه و البته رابطه ام با اون کم کم دار فرارتر از یه رابطه ی ساده دوتا همکلاسی میشه، واسه همین جواب دادم:
-چراکه اون همک…
هنوز حرفم رو تا نیمه هم نرسونده بودم که همون موقع سمیرا وارد آشپزخونه شد و اضافه کرد:
-واز حرکت ایستادین اینجا گپ میزنین ؟ الان موقع این کاراست؟بجنبین…بجنبین که هزار تا کار داریم…بجنبین…
صفورا فورا دست به کار شد و منم چون دیگه نتونستن حرفم رو ادامه بدم مشغول کارم شدم و از خیر مابقی اعترافاتم گذشتم…
سبک زیستن خانواده ی میثاق یکبار دیگه به من تفاوت جهانی پولدارها و فقیرها و حتی متوسط هارو یاداوری کرد!
و این تفاوت اونقدر شدید و عجیب بود که آدم نامیل داشته از خودش میجویا شد اگه اونا حیات میکنن پس ما داریم چیکار میکنیم !؟
اصلا دقیقاااا زندگی یعنی چی؟
اوقاتی که اونا میگذرونن یا مااااا !؟
سالن بزرگی وجود داشت که نمیتونستم حدس
بزنم چند متره فقط میدونم این سالن بزرگ و کشیده پنجره های پر تعداد ی داشت که به لطف
پرده های بسیار شکیل و دلربایی به رنگ یشمی و حریر سفید ،حسابی اون سالن بزرگ رو از حالت
خامی و بیرون آورده بودن.
رنگ مبلمان با رنگ پرده ها ست بود و در تمام سالن چیشده شده بودن و ما روی میزهای کنار هر مبل ظرفهای از انواع میوه و اجیل و شیرینی چیده بودیم.
و این فقط یک جشن نامزدی ساده بود ولی برای همین جشن نامزدی ساده به اندازه ی صدتا عروسی خرج کرده بودن و حتی یه خواننده هم دعوت کرده بودن که به مجلسشون صفا بده و البته یه کیک چند طبقه سفارش داده بودن که فقط میدونه آماده کردن و ظرافت کاری ها و طرح هاش چقدر زمان برده!
و دختر کوچیک خانواده یعنی مائده ای که سن و سالی هم نداشت و تمام این بساط و تجملات همه برای اون بود در سطحی از رفاه قرار داشت که لباس مراسم نامزدیش یک لباس چندصقلباری سفارش شده از همون بلادی بود که به گفته میثاق پدرش معنقد بود و بلاد کفار و ستمگرانه!
اون نه حاضر بود برای رسیدگی به ناخنهاش و نه حتی درست کردن مدل موها و آرایشش خودش رو خسته ی طی کردن مسافت از خونه تا آرایشگاه بکنه.
در ساعت مشخصی از روزگار تعدادی اومدن و به ناخنهای دست و پاش رسیدن، بعد از اون جواهراتش رو آوردن و بعد هم که شنیون کار معروف و آرایشگر شناخته شده ای به اینجا اومدن تا اونو توی اتاقش خودش آرایش وآماده کنند!
اما مقدمات جشن نامزدیش به این موردها ختم نشد برای اینکه بعد از اون، هممسیر با دولیدی که گمونم آقازاده ی شناخته شده ای هم بود سوار ماشینی که یحتمل برای قیمت گذاریش باید از رقمهای میلیاردی استفاده کرد، شدن که به آتلیه برن و عکس بگیرن!
و من یک درصد از رفاه اون رو نه تنها توی بیداری بلکه حتی توی خواب هم نداشتم و تجربه نکرده بودم!
و من یک درصد از رفاه اون رو نه تنها توی بیداری بلکه حتی توی خواب هم نداشتم و تجربه نکرده بودم!
وقتی مهمونهاشون کم کم اومدن کار ما هم حسابی بیشتر شد چون مدام باید براشون آب، چایی، میوه و …میبردیم و پذیرایی میکردین و این تازه اول خستگی بود و خوب میدونستیم به وقت شام، باید ورکف دست آشپز باشیم و قراره بسیار بیشتر از الان تو زحمت بیفتیم!
همینکه سینی لیوانهای کمرباریک آب آلبالو رو برداشتم که برم و بین مهمونها بچرخونم ناخوداگاه چشمم به نیلوفری افتاد که بگو بخند کنان همراه زن و مروی که ظاهرا پدر و مادرش بودن وارد شدن.
مادر میثاق به استقبالشون رفت و اظهار کرد:
-بسیار خوش اومدین…زودتر از اینها منتظرتون بودیم…حداقل کاش تو زودتر میومدی نیلوفرجان!
نیلوفر با ناز و ادا بیان کرد:
-خودمم دوست داشتم زودتر بیام زن عمو ولی خب…کارم تو آرایشگاه طول کشید…
مادر میثاق با تبسم گفت:
-خوش اومدی عزیزم…
ابدا دوست نداشتم با این دختر خبیث اینجا مواجه بشم برای همین فورا ماسکمو دادم بالا و اسکارف روی سرم رو دادم پایینتر و خلاف جهتی که اون داشت میومد به سمت سالن پذیرایی رفتم و هممدت زیر لب زمزمه کردم:
” یکی هم از دریچه پرید….”
اعتراف میکنم که داشتم با ترس و لرز سینی لیوانهارو بین مهمونها میچرخوندم چراکه هر آن احساس میکردم ممکنه نیلوفر منو ببینه!
از گوشه نگاه نگاهش کردم.
من نفهمیدم آخرش اونا مذهبی ان یا مذهبی نما…
آخه لباسی که نیاوفر به تن کرده بود اونقدر باز و جلف بود که پورن استارها هم نمیپوشیدن پس این اثبات میکرد پزشک پورها مذهبی نما بودن نه اون چیزی که نشون میدادن و وانمود میکردن!
اینو از پوشش بقیه خانمهای جمع و حتی آزادانه رقصیدن و قر دادنشون میشد درک کرد.
مثل نیلوفر که با اون لباس قرمز اما زییاش حسابی وسط جمع مهمونها خود نمایی و قلببری میکرد.
می لبخند زد و با نگاه لوندش از پسرها قلب میبرد و حتی با نوع نگاه هاش هم فخر میفروخت….
سمیرا از پشت زد رو شونه ام و اضافه کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن