رستا با حرص خودش را جدا کرد و با برآشفتهت نگاه امیر کرد.
-دیوونه شدی…؟!
مرد متعحب گفت: خب پریود نیستی دیگه… نوار بهداشتی هم نذاشتی…!
رستا کف دست به سرش گرفت.
-آخ خدا مثلا می خوام یکم توی حال خودم باشم اما ببین نمیذاره…!
امیر اخم کرد.
-مواظب حرکت کردار و حرفت باش… دارم سعی می کنم حالت رو خوب کنم نه اینکه تو بهم بی احترامی کنی…!!!
امیر خودش هم حال و روز خوبی نداشت و حرکت کردار رستا بدتر او را هم ناراحت کرده و بی آنکه حرفی بزند، عقب گرد کرد و سمت اتاقش رفت…
رستا با متوجه شدن راهی شدنش بغض کرد و از کارش پشیمان شد.
نمی تمایل داشت او را آزرده کند ولی دست خودش نبود و یک لحظه خشمش باعث کدورتشان شد…
به فکرش رسید که برود منت کشی کند ولی خود هم زیاد حوصله نداشت…
در کل آدمی نبود که به خاطر حرف کسی ناراحت شود ولی حرف های حلیمه خانوم درست نقطه ضعفش را هدف گحرکت کرده بود…
رستا بی نهایت روی نام پدرش حساس بود… هیچ وقت حرفی نمیزد زیرا نبودنش، ندیدنش بزرگترین ضعف زیستن اش بود و وقتی صحبتش به میان می آمد این درد آنقدر پررنگ می شد که همه نفسش را می گحرکت کرد…
ولی اینجا قرار گرفتن و غصه خوردن برای آدمی که عقل و شعوری نداشت، خب خریت بود…
پس قصد کرد، منت کشی کردن بهترین مسیر ممکن هست که حداقل سرگرمش هم می کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن